Μάχες που δεν αξίζουν πια.

Η αίθουσα ήταν γεμάτη, αλλά θα μπορούσες να ακούσεις την ανάσα του.

Ο «boss», ο αρχηγός, στεκόταν μπροστά στην οθόνη, με εκείνη τη γνώριμη ένταση που τον συνόδευε πάντα στα μεγάλα pitches. Ήταν από αυτούς που δεν άφηναν τίποτα στην τύχη. Κάθε διαφάνεια δουλεμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, κάθε επιχείρημα ακονισμένο, κάθε πιθανή ένσταση ήδη απαντημένη πριν καν ειπωθεί. Οι εβδομάδες που προηγήθηκαν είχαν υπάρξει… σκληρές για όλους στην εταιρία. Ατελείωτες ώρες, ξενύχτια, διαρκείς διορθώσεις, νέα ζητούμενα, νέα deadlines. «Λίγο ακόμα», «πάμε άλλη μια», «δεν είναι ακόμα εκεί που θέλω». Η ομάδα τον ακολουθούσε — στην αρχή με ενθουσιασμό, μετά με πείσμα, στο τέλος σχεδόν από κεκτημένη ταχύτητα.

Η παρουσίαση τελείωσε μέσα σε χειροκροτήματα. Ο πελάτης εντυπωσιασμένος. «Εξαιρετική δουλειά», «αυτό ακριβώς ψάχναμε», «προχωράμε μαζί». Ο λογαριασμός κερδήθηκε.Τα συγχαρητήρια έπεσαν βροχή. Emails, μηνύματα, ένα μικρό celebration στο γραφείο. Ο Γιάννης χαμογελούσε – εκείνο το χαμόγελο της δικαίωσης. Το έχουμε! Το καταφέραμε!

Και όμως. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, κάτι άρχισε να αλλάζει.

Στην αρχή, σχεδόν ανεπαίσθητα. Ένα «θέλω να μιλήσουμε» από τη Μαρία. Μετά ένα ακόμη από τον Κώστα. «Μου έγινε μια πρόταση…», «νομίζω ότι χρειάζομαι μια αλλαγή…». Κάποιος άλλος απλώς σταμάτησε να συμμετέχει όπως πριν. Κάποιος άλλος κουβαλούσε μια σιωπηλή κόπωση που δεν κρυβόταν πια. Ένας-ένας, άρχισαν να φεύγουν. Ο λογαριασμός είχε κερδηθεί αλλά η ομάδα που θα τον εξυπηρετούσε …είχε απλώς χαθεί.

Και τότε, ίσως για πρώτη φορά, ο Γιάννης βρέθηκε μπροστά σε μια ερώτηση που δεν είχε προβλέψει σε καμία διαφάνεια:

Άξιζε; Άξιζε η μάχη, όταν το τίμημα ήταν τόσο μεγαλύτερο από το κέρδος;

Κάπου εκεί αρχίζει να συνειδητοποιεί βαθιά ο κάθε Γιάννης: Ότι δεν είναι όλες οι μάχες ίδιες. Και, προ παντός, ότι δεν αξίζουν όλες να τις δίνουμε μέχρι τέλους.

‘Εχουμε διδαχθεί/ ανατραφεί/ γαλουχηθεί με το να ταυτίζουμε τη δύναμη με την επιμονή. Με το να μην τα παρατάμε. Με το να πιέζουμε λίγο ακόμα, να αντέχουμε λίγο περισσότερο, να κερδίζουμε. Ό,τι κι αν (μας) κοστίζει.

Και ναι, αυτή η επιμονή μάς έχει φέρει μέχρι εδώ. Αλλά κάπου στη διαδρομή, αρχίζουμε να βλέπουμε και κάτι άλλο.

Ότι το «να κερδίσεις» δεν είναι πάντα επιτυχία. Ότι το τίμημα δεν φαίνεται πάντα την ώρα της νίκης.
Και ότι κάποιες μάχες, όσο λαμπρά κι αν τελειώσουν, αφήνουν πίσω τους ένα πεδίο φθοράς. Σχέσεις που πιέστηκαν, ίσως πέρα από το υποφερτό. Άνθρωποι που εξαντλήθηκαν, χωρίς να απολαμβάνουν «αποκατάσταση». Κομμάτια του εαυτού μας που ξοδεύτηκαν, χωρίς επιστροφή.

Και τότε αρχίζει να αλλάζει το ερώτημα: Δεν είναι πια «μπορώ να το κερδίσω;».Αλλά, «αξίζει να το κερδίσω;».
Γιατί η ωριμότητα, αυτή η ήσυχη, σχεδόν αόρατη μετατόπιση, δεν έχει να κάνει με το πόσο δυνατά πολεμάς. Έχει να κάνει με το πότε επιλέγεις να μην πολεμήσεις.

Με το να αναγνωρίζεις τον δύστροπο «πελάτη» της ζωής σου (άνθρωπο, κατάσταση, συνήθεια) και να λες: Δεν θα δώσω άλλο από τον εαυτό μου εδώ. Όχι γιατί δεν μπορώ. Αλλά γιατί δεν αξίζει.

Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο απαιτητική αλλά και η πιο γενναία επιλογή. Να αποχωρείς από μια μάχη που θα μπορούσες να κερδίσεις.

Υπάρχουν μάχες που σε μεγαλώνουν. Και υπάρχουν μάχες που απλώς σε αδειάζουν.Το δύσκολο δεν είναι τόσο να τις δίνεις. Το δύσκολο είναι να τις ξεχωρίζεις.

Και από ένα σημείο και μετά να έχεις το θάρρος να πεις: Μέχρι εδώ.
Στο τέλος της ημέρας, ούτε νικητές καταρρακωμένοι, ούτε ηττημένοι κερδισμένοι.

Διαβάστε εδώ:

Συνέντευξη: Αθανάσιος Αλεξανδρίδης, Ψυχίατρος: Πύρρειες Νίκες και Ελπιδοφόρες Ήττες