Κάθε πρώτη φορά… και μια χαρά!

Πρόσφατα κάναμε κάτι που, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, δεν είχαμε ξανακάνει ποτέ. Πήγαμε ένα οργανωμένο ταξίδι! Με πούλμαν, συγκεκριμένο πρόγραμμα, προκαθορισμένες διαδρομές και μια παρέα είκοσι περίπου ανθρώπων, από τους οποίους γνωρίζαμε μόλις τρεις – τέσσερις.

Για κάποιον που έχει συνηθίσει να αποφασίζει πού θα πάει, πότε θα ξεκινήσει, πού θα σταματήσει και πόση ώρα θα μείνει, η ιδέα να παραδώσει όλα αυτά σε κάποιον άλλον δεν είναι και τόσο αυτονόητη. Ομολογώ ότι ξεκίνησα με μια μικρή επιφύλαξη. Επέστρεψα, όμως, με μια μεγάλη ικανοποίηση: Περάσαμε υπέροχα! Σαν παιδιά σε σχολική εκδρομή, χωρίς την ευθύνη της οργάνωσης, με την ανεμελιά που σου χαρίζει καμιά φορά το να ακολουθείς, αντί να αποφασίζεις.

Κάπου εκεί σκέφτηκα πόση χαρά μπορεί να κρύβει κάτι που κάνεις για πρώτη φορά. Ακόμη κι όταν πρόκειται για κάτι τόσο απλό, τόσο συνηθισμένο για άλλους, που δεν θα σου περνούσε ποτέ από το μυαλό να το θεωρήσεις καινούργια εμπειρία.

Οι πρώτες φορές έχουν μια ξεχωριστή θέση στη ζωή μας. Τις θυμόμαστε, τις αφηγούμαστε, τις φυλάμε στη μνήμη μας. Η πρώτη μέρα στο σχολείο, το πρώτο φιλί, η πρώτη δουλειά, το πρώτο ταξίδι χωρίς τους γονείς μας. Είναι σχεδόν όλες συνδεδεμένες με τα νεανικά μας χρόνια, τότε που η ζωή μάς επιφύλασσε συνεχώς κάτι άγνωστο και οι εμπειρίες διαδέχονταν η μία την άλλη.

Με τα χρόνια, όμως, συμβαίνει κάτι παράξενο. Όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο λιγότερο συχνά αναζητούμε όσα δεν γνωρίζουμε. Αποκτούμε συνήθειες, διαμορφώνουμε προτιμήσεις, μαθαίνουμε τι μας αρέσει και τι όχι. Κι αυτό είναι, φυσικά, ένα από τα προνόμια της εμπειρίας. Μόνο που, μαζί με τη σιγουριά, έρχεται καμιά φορά και μια ανεπαίσθητη απροθυμία να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό.

«Δεν είναι για μένα», λέμε. «Δεν μου αρέσουν αυτά».

«Δεν το έχω ξανακάνει». Αυτό ειδικά το τελευταίο, που στ’ αλήθεια θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος λόγος για να δοκιμάσουμε, γίνεται συχνά ο λόγος για να μην το κάνουμε!

Δεν χρειάζεται, βέβαια, να φέρουμε τη ζωή μας, τα πάνω κάτω, ούτε να αναζητήσουμε ακραίες συγκινήσεις τύπου banjee jumping, ή να αποδείξουμε σε κανέναν πόσο τολμηροί παραμένουμε. Ούτε είναι απαραίτητο κάθε πρώτη φορά να εξελιχθεί σε θρίαμβο – με χιλιάδες like άμα τη αναρτήσει. Μπορεί κάτι να μη μας αρέσει, να μας δυσκολέψει, να αποδειχθεί μια αποτυχία ή απλώς να μη θελήσουμε ποτέ να το επαναλάβουμε. Και λοιπόν; Θα έχουμε τουλάχιστον ανακαλύψει κάτι που μέχρι χθες δεν γνωρίζαμε. Ίσως μάλιστα και κάτι για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Γιατί αυτή είναι, νομίζω, η μεγάλη γοητεία του καινούργιου και της πρώτης φοράς: Δεν μας προσφέρει μόνο μια διαφορετική εμπειρία. Μας επιτρέπει να δούμε τον κόσμο, αλλά και τον εαυτό μας, από μια οπτική που δεν είχαμε φανταστεί. Να διαπιστώσουμε ότι οι προτιμήσεις μας δεν είναι οριστικές, οι συνήθειές μας δεν είναι υποχρεωτικές και όσα πιστεύαμε ότι μας χαρακτηρίζουν δεν είναι απαραίτητα αμετάβλητα.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που βρίσκω ιδιαίτερα γοητευτικό. Όταν είμαστε νέοι, πολλές πρώτες φορές μάς συμβαίνουν σχεδόν αναπόφευκτα. Μεγαλώνοντας, έχουμε όλο και περισσότερο τη δυνατότητα να τις επιλέγουμε. Να αποφασίζουμε εμείς ποιο θα είναι το επόμενο καινούργιο πράγμα που θα μπει στη ζωή μας. Απλώς από περιέργεια – αυτό το υπέροχο αντίδοτο στην ηλικία.

Δεν ξέρω αν θα προκύψει σύντομα οργανωμένο ταξίδι. Ξέρω όμως ότι την επόμενη φορά που θα μου προτείνουν κάτι που δεν έχω ξανακάνει, θα το σκεφτώ με την προοπτική της χαράς της πρώτης φοράς.

Άλλωστε το ωραιότερο με τις πρώτες φορές είναι ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε να μας συμβούν.
Μπορούμε να τις αναζητήσουμε, να τις επινοήσουμε, να τις προκαλέσουμε. Και να γευόμαστε κάθε φορά την ανεπανάληπτη χαρά που μας δίνουν. Ξανά και ξανά.

Διαβάστε εδώ:

Συνέντευξη: Κλέα Σουγιουλτζόγλου – Ο νέος Διαφωτισμός θα φέρει ένα μήνυμα που δεν μπορούμε ακόμα να φανταστούμε!, Εμμανουέλα Νικολαΐδου

Γιάννης Ξανθούλης – “Η άλωση των Αθηνών από τις αδερφές Γαργάρα”, Εμμανουέλα Νικολαΐδου