Μου φαίνεται πια απίστευτο ότι πρόφτασα μια εποχή όπου η τηλεόραση έπαιζε ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ και η εναλλακτική ήταν να κοιτάς το σεμεδάκι πάνω από την οθόνη.

Αγοράζαμε Μίκυ Μάους μέχρι ενηλικίωσης, βλέπαμε Μίστερ Μπιν και ζαχαρώναμε τα Mini Cooper στον δρόμο, ενώ υπήρχαν οι εξής τρεις μάρκες αθλητικών παπουτσιών: Ελβιέλα, Σπορτέξ, Zita Hellas, και μεγαλώναμε με αμαρτωλά πράγματα όπως το ζαχαρούχο γάλα.

Δεν νοσταλγώ εκείνη την εποχή, ειδικά τις κλειστές και ασφυκτικές νοοτροπίες στις οποίες μεγάλωσε η γενιά μου.

Όμως σκέφτομαι πόσο συχνά τότε το μυαλό μου ήταν ολόαδειο και ολόφρεσκο, σαν ένα γήπεδο που ακόμα δεν έχει παίξει μπάλα κανείς, σαν ένα ύφασμα καινούριο, να το κάνεις ό,τι θέλεις. Σαν μια άδεια τετράφυλλη ντουλάπα, που δεν έχουν προλάβει οι οθόνες και τα κινητά να τη γεμίσουν ιδέες άλλων, εικόνες άλλων, θεωρίες κονσέρβες τρίτων και προκατασκευασμένα συναισθήματα.

Πριν προλάβω να ζήσω κάτι για πρώτη φορά, το έχω ήδη δει από έξι γωνίες, με μουσική υπόκρουση, στο Netflix. Από τον καναπέ μου έχω δει από σκυλάκια να χορεύουν πάνω σε στραγάλια, μέχρι μαγειρική σε  γιουρτ στη Μογγολία και κατάδυση σε λίμνες κροκόδειλων στο Λάος.

Σήμερα λοιπόν θέλω μια άλλη πρωτιά.
Να βαρεθώ συνειδητά.
Να αφήσω άδειο το μυαλό μου.
Να αφεθώ σε χρόνο κενό χωρίς καμιά φιλοδοξία να τον γεμίσω.
Να αισθανθώ να ησυχάζει επιτέλους μέσα μου η ανάγκη μου να ζω κάθε στιγμή μου συγκλονιστικά.

Για να μπορέσω επιτέλους να σκεφτώ όπως τότε, που έβγαινα στην αυλή μας στα Χανιά και μου φαινόταν το ωραιότερο μέρος στον κόσμο. Δεν είχα να το συγκρίνω! Και εκεί λοιπόν θυμάμαι πολύ καλά ότι παραμιλούσα παίζοντας με το τίποτα.

Με το τοιχάκι, με τις πέτρες, με κάτι ξύλα…
Αυτό το χάρισμα θέλω να το ξαναβρώ.
Να μου συμβαίνουν ελάχιστα και να μου φτάνουν.

Να μην έχω ανάγκη να μου συμβαίνουν διαρκώς έντονα, απίθανα και καταπληκτικά πράγματα…
Κι όταν με ρωτήσουν «τι έκανες σήμερα;», το «τίποτα» να χει κι αυτό το νόημα, τη σημασία και την αξία του.