Ο συντονισμός μιας δημόσιας συζήτησης , ανάμεσα σε τρεις ιδιαίτερα ξεχωριστές, αξιόλογες γυναίκες, με θέμα τον ηλικιακό ρατσισμό στη γυναικεία εργασία, ήταν η συμβολή του Just a Number στο A40s Forum on Gendered Ageism «Ηλικία (Α)κατάλληλη για Γυναίκες», που διοργάνωσε η Ένωση Γυναικών άνω των 40, υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής και του Δήμου Αθηναίων.
«Όταν η ηλικία και το φύλο γίνονται πολιτική ανισότητα – Πότε η παρουσία μετατρέπεται σε πραγματική επιρροή;» ήταν ο επίσημος τίτλος του πάνελ, που συντόνιζε η μόνιμη αρθρογράφος του JAN Εμμανουέλα Νικολαΐδου.
Με επιμέρους θέματα το αν μπορούμε να μιλάμε για ισότιμη πολιτική συμμετοχή όταν η ηλικία επηρεάζει το ποια γυναίκα θεωρείται κατάλληλη για δημόσιο ρόλο, τη διαφορά αναγνώρισης της εμπειρίας μιας γυναίκας 55 ή 65 ετών σε σχέση με εκείνη ενός άντρα της ίδιας ηλικίας, το πόσο αποτελεσματικοί είναι οι σημερινοί μηχανισμοί συμμετοχής πολιτών και τι αλλάζει για τις γυναίκες σε νησιά, αγροτικές περιοχές και μικρές κοινότητες.
Δυστυχώς, για λόγους ανωτέρας βίας, ο προβλεπόμενος χρόνος της συγκεκριμένης συζήτησης περιορίστηκε δραματικά, με αποτέλεσμα να είναι πολύ άδική οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτήν, πόσω μάλλον η σύνοψή της. Κρατήσαμε απλώς κάποιες σημειώσεις, οι περισσότερες από την προηγούμενη ομιλία της Προέδρου της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, την οποία είχαμε τη μεγάλη τιμή να φιλοξενήσουμε και στη (σύντομη) συζήτησή μας:
- Σε 200 χρόνια ελληνικού κράτους, δεν είχε βρεθεί κανένας φορέας να μαζέψει τα στοιχεία για τις γυναίκες στο χώρο της εργασίας, ώστε να μπορούν να γίνουν πιο αξιόπιστες συγκρίσεις.
- Αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή είναι μία κοινωνική αναπροσαρμογή και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίσουμε, καθώς είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως, που οι ηλικίες από 3, γίνονται 4.
- Οι διακρίσεις είναι πολυπαραγοντικές και εμπλέκουν παράγοντες που συνηθίζουμε να αγνοούμε: την ψυχολογική διάθεση, τη συναισθηματική ιδιοσυγκρασία και το πώς αντιμετωπίζουμε τα κοινωνικά προβλήματα.
- Εκεί που κυριαρχεί η εικόνα -πχ τηλεόραση ή social media- ο ηλικιακός ρατσισμός είναι όχι μόνο πιο ορατός, αλλά ανελέητος.
- Στα στατιστικά περί εργασίας στοιχεία, πρέπει να σημειώσουμε ότι οι γυναίκες είναι σημαντικά λιγότερες στην αγορά εργασίας, ενώ σε αυτόν τον κατάλογο θα έπρεπε να συμπληρώσουμε και τις γυναίκες εκείνες που δεν εργάζονται επίσημα -πχ η κυρία που φυλάει τον παππού ή το παιδάκι. Αυτά είναι ολόκληρα κομμάτια του πληθυσμού που χάνονται.
- Ένα άλλο παράδοξο είναι ότι, την ώρα που οι γυναίκες από την ηλικία των 40 45 ετών και πάνω γίνονται αόρατες στα κέντρα λήψης αποφάσεων, βάσει στερεοτύπων που αμφισβητούν τις ικανότητες και τη διανοητική επάρκεια τους, στον αντίποδα αποκλείονται και οι νεότερες, με το πρόσχημα της έλλειψης εμπειρίας ή της καθυστέρησης στην καριέρα τους, εξαιτίας μητρότητας και φροντίδας της οικογένειας
- Στον χώρο των media, παγκοσμίως, ο ηλικιακός ρατσισμός έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Στον Καναδά, για παράδειγμα, είναι γνωστή η υπόθεση της Λίζα Λαφλάμ, βραβευμένης παρουσιάστριας στο CTV National News, που απολύθηκε ξαφνικά όταν αποκαλύφθηκε ότι είχε αμφισβητηθεί από το κανάλι το δικαίωμα της επιλογής της, να αφήσει τα μαλλιά της στο φυσικό χρώμα τους κατά τη διάρκεια του κορονοϊού
- Αντίστοιχα, η Μίριαμ Ο’ Ρέιλι, κέρδισε τη δίκη κατά του BBC, όταν αποδείχτηκε ότι κόπηκε από την εκπομπή Country File λόγω ηλικίας, παρά την τεράστια εμπειρία της και τις επαγγελματικές επιτυχίες της.
Και οι τρεις είναι υπέροχες!
Επιτακτική ανάγκη είναι η μνεία στις τρεις σπουδαίες, φωτεινές προσωπικότητες που κάθισαν στο πάνελ του Just a Number:
Η Μαρία Γαβουνέλη, Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και Καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου, στο ΕΚΠΑ, με αντικείμενο τα ανθρώπινα δικαιώματα. το κοινό.
Η Μαρία Στρατηγάκη, Αντιδήμαρχος Αθηναίων και Ομότιμη Καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για θέματα ισότητας και αυτοδιοίκησης.
Η Αλεξάνδρα Τραγάκη, Καθηγήτρια Οικονομικής Δημογραφίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο.
Τις ευχαριστούμε για τη συμμετοχή και τη δυναμική παρουσία τους!
