(Λεζάντα Φωτογραφίας: Ηλιοβασίλεμα στη Μάνη)

«Καθετί στην Ελλάδα σε απορροφά και σε ανταμείβει» Patrick Leigh Fermor  

Άραγε αποχαιρετούσαμε τον υπέροχο τόπο μας, εμείς οι «ώριμοι έφηβοι» ταξιδιώτες; Ή μήπως τον ερωτευτήκαμε ξανά, σαν να ήταν η πρώτη φορά; 

Η φιλοσοφία αυτού του ταξιδιού δεν κρύβεται στα χιλιόμετρα και τις αποστάσεις, αλλά στον τρόπο που επιλέγουμε να κοιτάζουμε τον κόσμο.

Για εμάς τους «ώριμους εφήβους» η εκδρομή στη Σπάρτη, στον Μυστρά, στη Μάνη, στην Καλαμάτα και στην Αρχαία Μεσσήνη δεν ήταν μια απλή τουριστική περιήγηση. Ήταν η απόδειξη ότι η περιέργεια για τη ζωή, το γέλιο με τους φίλους και η ανάγκη για καινούργιες εμπειρίες, δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Ξεκινάμε το ταξίδι με το πούλμαν, σαν σχολική εκδρομή έχοντας στις αποσκευές μας το πιο πολύτιμο εφόδιο: Τον χρόνο που πλέον μας ανήκει και την εμπειρία να ξεχωρίζουμε την ουσία από το  περιττό. 

Πρώτος σταθμός η πανέμορφη Σπάρτη του Λεωνίδα, με τα υπέροχα νεοκλασικά και το Ιπποδάμειο σχέδιο. Σπεύσαμε  να θαυμάσουμε τα σπάνια Ρωμαϊκά ψηφιδωτά της «Αρπαγής της Ευρώπης» και του «Ορφέα γητευτή των ζώων» (4ος μ.Χ.) στην οικία των ψηφιδωτών και μάθαμε από την ξεναγό ότι η τοιχογραφία της «Αρπαγής της Ευρώπης» από τον Δία μεταμορφωμένο σε ταύρο, βρίσκεται χαραγμένη στο νόμισμα των δύο ευρώ. 

Από τη Σπάρτη ως τον Μυστρά, το βλέμμα μας ταξίδευε πάνω από τους ασημένιους ελαιώνες, στους πρόποδες του Ταΰγετου. Κι από μακριά ξεπρόβαλε η θρυλική   καστροπολιτεία του Μυστρά, σκαρφαλωμένη στην πλαγιά, αγέρωχη θύμηση της ένδοξης ιστορίας της.

Θαυμάσαμε το πρόσφατα αναστηλωμένο παλάτι των τελευταίων Παλαιολόγων. Μέσα στην εντυπωσιακή  αίθουσα του θρόνου με τις περίτεχνες βυζαντινές ενδυμασίες, κεντημένες από τις καλόγριες της μονής της Παντάνασσας, αισθανθήκαμε νοερά την ύστατη λάμψη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τη σκιά του τέλους.

Αφήνοντας πίσω τον Μυστρά πήραμε τον δρόμο για την πετροχτισμένη  Αρεόπολη. Ήταν  μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα απόλαυσης στα σοκάκια μιας παραμυθένιας μικρής πόλης. Όλοι οι συνοδοιπόροι ψώνισαν τα θρυλικά «λαλάγγια» από τους παραδοσιακούς φούρνους. 

Στο Λιμένι σταματήσαμε για ψάρι επάνω στη θάλασσα και χαζεύαμε με «παιδικό» ενθουσιασμό τη θαλάσσια χελώνα που κολυμπούσε στα γαλαζοπράσινα νερά.

Ξαφνικά σταμάτησε ο χρόνος και νοιώσαμε απίστευτα νέοι, μαγεμένοι από το πέτρινο τοπίο και το απέραντο γαλάζιο. 

Στον δρόμο για την Καρδαμύλη των ονείρων μας, στην Καρδαμύλη του Patrick Leigh Fermor, που αγάπησε τη Μάνη σαν πατρίδα και την αφηγήθηκε ποιητικά στο βιβλίο του ‘Mani’. Κληροδότησε το ατμοσφαιρικό πέτρινο σπίτι του για ξενώνα συγγραφέων και ποιητών στο Μουσείο Μπενάκη, για να μείνει ζωντανό το πνεύμα του ευλογημένου τόπου.

Φθάσαμε κουρασμένοι πια στην Καλαμάτα των μεταξωτών «μαντηλιών» για να μείνουμε άφωνοι μπροστά στις καταπληκτικές παραδοσιακές φορεσιές του υποβλητικού και τέλεια σκηνοθετημένου μουσείου της Βικτωρίας Καρέλια. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη που δεν είχαμε φανταστεί.

Συλλογή Ενδυμασιών – Βικτώρια Καρέλια

Εκεί αναγνωρίσαμε την ψυχή του τόπου μας, κεντημένη με τέχνη, υπομονή και περηφάνια. Φύγαμε μαγεμένοι. 

Με τον απόηχο αυτής της ξεχωριστής αισθητικής εμπειρίας, πήραμε τον δρόμο για την Αρχαία Μεσσήνη,(370 π.Χ.) τελευταίο σταθμό και αποκορύφωμα του υπέροχου ταξιδιού μας.

Παρόλο που ένα μαύρο σύννεφο στον ουρανό προμήνυε καταιγίδα οι «ώριμοι έφηβοι» αψήφησαν την απειλή του καιρού για να μην χάσουν την επίσκεψη ακόμα και κάτω από τη βροχή και να περπατήσουν στο Στάδιο, στο Γυμνάσιο, στις περιμετρικές στοές του Ασκληπιείου, στο Εκκλησιαστήριο, στο Θέατρο και την Κρήνη της Αρσινόης που με τόση έμπνευση και γνώση έχει αναστηλώσει ο σπουδαίος αρχαιολόγος Πέτρος Θέμελης. Προσκυνήσαμε στον απέριττο τάφο του. 

Αυτή η αρχαιολογική ξενάγηση ήταν ο ιδανικός επίλογος αυτού του ταξιδιού προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα που βλέπαμε για πρώτη φορά κάτω από βροχή, επιβεβαιώνοντας περίτρανα ότι μπροστά στη θέαση του Ωραίου «age is just a number».

Η επιστροφή έχει πάντα τη δίκη της, μοναδική αίσθηση. Καθώς το πούλμαν παίρνει τον δρόμο του γυρισμού και το σούρουπο πέφτει ρομαντικά, βιώσαμε τη στιγμή εκείνη που το ταξίδι έγινε ήδη ανάμνηση.

Η επίγευση της επιστροφής δεν είχε μόνο κάτι από το κρασί που μοιραστήκαμε και την αξέχαστη Μεσσηνιακή γουρουνοπούλα, μα περισσότερο, είχε εκείνο το κάτι από την ομορφιά που πήραμε μαζί μας και αποτυπώθηκε στις  φωτογραφίες του κινητού μας.

Αποχαιρετώντας την ψυχή του ονειρεμένου ταξιδιού μας, τη Μαρία Παπαδάκη, που μας οργάνωσε και μας φρόντισε μοναδικά, με ένα φωτεινό χαμόγελο, όλοι μαζί, εμείς οι «ώριμοι έφηβοι» τη ρωτήσαμε αυθόρμητα: 

Πότε και πού θα είναι το επόμενο ταξίδι; 

Info:  Η εκδρομή στην Πελοπόννησο οργανώθηκε για τα μέλη του Σωματείου «Κληρονομιά Οικογένειας Καραθεοδωρή» και αποτελεί μέρος των πολιτιστικών δράσεων του. 

Το Σωματείο έχει ως κύριο σκοπό τη διαφύλαξη της μνήμης, της ιστορίας και της προσφοράς της εμβληματικής οικογένειας Καραθεοδωρή, της οποίας το οικογενειακό Μουσείο βρίσκεται στη Νέα Βύσσα του Νομού Έβρου.