Το comfort zone έχει εξαιρετικό όνομα. Comfort. Άνεση. Και ποιος δεν τη θέλει;
Το πρόβλημα είναι ότι είναι λίγο ύπουλο.
Στην αρχή μοιάζει με ένα ωραίο, ζεστό σπίτι. Ξέρεις πού είναι όλα, ξέρεις πώς λειτουργούν, δεν κινδυνεύεις να μπερδευτείς.
Και σιγά σιγά, το ωραίο αυτό σπίτι μικραίνει. Κι εσύ μαζί του.
Αρχίζεις να πηγαίνεις στα ίδια μέρη, να μιλάς με τους ίδιους ανθρώπους, να παραγγέλνεις τα ίδια πράγματα, να έχεις τις ίδιες απόψεις και, επιπλέον, να είσαι και πολύ περήφανος γι’ αυτές.
Σου σερβίρει και ο αλγόριθμος του facebook αυτα που θες να ακούς και χαίρεσαι, λες, ρε είμαστε πολλοί…
«Εγώ δεν είμαι του ταξιδιού με γκρουπ.»
«Εμείς πάμε μόνο Σπέτσες.»
«Εγώ δεν χορεύω.»
«Εγώ δεν πάω σε τέτοια μέρη.»
«Εγώ δεν φοράω χρώματα.»
«Εγώ δεν μπορώ να μάθω αυτά τα καινούργια.»
«Εγώ δεν…»
Δεν είναι μόνο το εγώ, είναι και το δεν. Που γίνονται τελικά ένα πολύ κομψό κλουβί.
Γερνάμε όταν αρχίζουμε να λέμε όλο και πιο συχνά «άσε τώρα».
Όταν δεν θέλουμε να κατέβουμε στο κέντρο γιατί σκεφτόμαστε πού θα παρκάρουμε.
Όταν δεν δοκιμάζουμε ένα καινούργιο εστιατόριο γιατί «μια χαρά είμαστε εκεί που πάμε πάντα».
Όταν το διαφορετικό αρχίζει να μας φαίνεται περισσότερο κόπος παρά χαρά.
Όταν ρωτάμε ο ένας τον άλλο, γιατί να ψαχνόμαστε ρε παιδιά.
Αυτή η υποτιθέμενη «άνεση» που δεν έχει την «ταλαιπωρία» είναι αυτή που στενεύει τον κόσμο μας.
Τα ίδια μέρη, οι ίδιες επιλογές, οι ίδιες απόψεις, οι ίδιες δικαιολογίες.
Και κάπου εκεί κολλάς. Σκληραίνεις λίγο. Ξεχνάς πώς είναι να ενθουσιάζεσαι με κάτι που δεν ξέρεις.
Ο νέος, είτε σε ηλικία είτε σε ψυχή, έχει λιγότερο φόβο. Πιο πολλή ορμή και τόλμη.
Εκείνο το αυθόρμητο «πάμε» πριν προλάβει το μυαλό να σκεφτεί τα στραβά.
Δεν απαξιώνω την εμπειρία. Είναι πολύτιμη. Αλλά μαζί της αποκτούμε και περισσότερες επιφυλάξεις. Περισσότερα «ναι, αλλά». Περισσότερους λόγους να προστατευτούμε από την αναστάτωση.
Κι εκεί ίσως χρειάζεται να αντιστεκόμαστε λίγο. Γιατί η αξία της «πρώτης φοράς» είναι πολύτιμη.
Μπορεί να είναι ένα μέρος που δεν έχουμε ξαναπάει, μια άγνωστη παρέα, ο,τιδήποτε από αυτά που νομίζουμε ότι «δεν είναι για μάς».
Προφανώς μπορεί να μην μας αρέσουν όλα. Δεν χρειάζεται όμως και η a priori απόρριψη.
Ας κρατήσουμε λίγο χώρο για την περιέργεια. Και για την περιπέτεια. Και ναι, και για την ταλαιπωρία!
