Μια καλοκαιρινή ιστορία για το πώς δύο πατρίδες γίνονται νέο σπίτι. Δεν ερωτεύτηκε έναν Ιταλό. Ερωτεύτηκε τον τρόπο που εκείνος πρόφερε το όνομά της. Σαν να ήταν λέξη..
Υπάρχουν δύο ειδών βιβλία για το καλοκαίρι. Εκείνα που τα παίρνεις μαζί σου στην παραλία και εκείνα που, με κάποιον παράξενο τρόπο, σε παίρνουν αυτά μαζί τους...
Η τελευταία πραγματική βροχή είχε καταγραφεί επισήμως το 2149. Υπήρχε ακόμη το ηχητικό αρχείο της. Διάρκεια: 4’12” Ποιότητα αποκατάστασης: 97%. Συναισθηματική πιστότητα: 82%. Το υπόλοιπο 18% θεωρήθηκε …μη..
Ο Άγις είχε αρχίσει να φοβάται τις σιωπές του Άλκη τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό, όχι γιατί ήταν μεγάλες — μα επειδή είχαν γίνει άνετες. Οι άνθρωποι δεν..
Ο Δον Κιχώτης δεν πέθανε. Όχι αυτή τη φορά. Ο πυρετός τελείωσε ένα πρωινό που δεν είχε τίποτα το ηρωικό. Καμία καταιγίδα, κανένα όραμα, καμία τελευταία μεγαλοπρεπή εξομολόγηση...
Την πρώτη μέρα που χάθηκαν τα βιβλία, κανείς δεν ανησύχησε. «Θα είναι προσωρινό», είπαν. «Κάποια νέα πλατφόρμα», συμπλήρωσαν οι πιο ψύχραιμοι. Μέχρι το βράδυ, τα ράφια και τα..
Το είπε χωρίς ένταση. Σαν να ζητούσε νερό. «Να μη σ' έχω έννοια.» Στάθηκε για ένα δευτερόλεπτο. Όχι γιατί δεν το άκουσε. Αλλά γιατί κάτι μέσα της μετακινήθηκε..
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μεγάλωσαν. Απλώς… προχώρησαν. Όχι επειδή δεν πόνεσαν, αλλά επειδή κάποια στιγμή κατάλαβαν ότι αν μείνουν ακίνητοι, ο πόνος θα τους έκανε έπιπλο -χρήσιμο, σιωπηλό,..