Γάτες στο νησί: Οι οικόσιτες, ή δεσποζόμενες, ή κοινώς ” σπιτικές”, άρτι αφιχθείσες από Αθήνα, υποχωρούν ατάκτως στην εισβολή των αδέσποτων που όμως είναι ημί- αδέσποτες μιας και που, εφόσον έχουν επιβιώσει απ΄τον δύσκολο νησιώτικο χειμώνα, επανέρχονται  στο γνωστό θερινό στέκι/ σπίτι που τις τάισε το περασμένο καλοκαίρι. Με τάσεις έντονες να απαλείψουν το “ημί” από το είδος τους. Γουργουρητά, χάδια, εκτοπισμός των σπιτικών από τους καναπέδες και τα μαξιλάρια. Σε αυτόν τον άγνωστο πόλεμο, ο διοικητής των δύο στρατοπέδων σηκώνει τα χέρια ψηλά κι ανακράζει (ματαίως): Έχει κανείς καμιά καλή ιδέα;;; – Νίκη Μπουτάρη, αρθρογράφος Just a Number

Το καλοκαίρι με ενοχλούν απίστευτα τα κουνούπια, τα σκουπίδια στην παραλία, το μη-σφριγηλό καρπούζι και το να μην είναι ποτέ, κανείς, ευχαριστημένος με τίποτα. Όχι ότι αυτό το τελευταίο μ’ αρέσει τον χειμώνα… Αλλά έλεος, ρε παιδιά! Με τίποτα; Μα, με ΤΙΠΟΤΑ; Μην προκαλείτε το σύμπαν να σας αποδείξει πόσο λάθος κάνετε… – Εμμανουέλα Νικολαΐδου, αρθρογράφος Just a Number

Από τα παιδικά σου χρόνια ίσως θυμάσαι τη μαμά σου να λέει “τι θα πούνε για μας” κι αυτό να σας καθόριζε σε μεγάλο βαθμό, ή τουλάχιστον έτσι πιθανά το ερμήνευε το παιδικό μυαλό σου.  Ας μη γελιόμαστε… όλους αγγίζουν οι γνώμες των άλλων! Το θέμα είναι όμως αν οι γνώμες των άλλων ΣΕ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ. Αν ΕΞΑΡΤΑΣΑΙ από αυτές κι αν έχουν τη δύναμη είτε να ανεβάσουν την ψυχολογία σου στο Θεό όταν είναι καλές, ή να τη ρίξουν στα τάρταρα όταν είναι αρνητικές. Αυτό σημαίνει ότι ετεροπροσδιορίζεσαι. – Ξένια Κούρτογλου, αρθρογράφος Just a Number

ΜΙΑ ΖΕΣΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Η γλυκιά ραστώνη του καλοκαιριού απλώνεται αργά, με τη θάλασσα να μένει ακίνητη, λάδι, κάτω από τον ήλιο.
Η ζέστη μαλακώνει τις σκέψεις, κολλάει στο δέρμα σαν λεπτό πέπλο και κάνει τον αέρα να μυρίζει αλάτι, αντηλιακό και ξερό θυμάρι. Ο χρόνος χάνει τη βιασύνη του, ενώ γύρω ακούγεται μόνο το μονότονο βουητό των τζιτζικιών και το ανεπαίσθητο τρίξιμο της άμμου κάτω από τα βήματα. 

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη γαλήνια αποχαύνωση, υπάρχει πάντα η μικρή προσμονή: Η πρώτη δροσερή ανάσα του απογεύματος, ο Πουνέντες από τα δυτικά που θα χαϊδέψει το πρόσωπο, θα σηκώσει την επιφάνεια της θάλασσας και θα θυμίσει πως το ελληνικό καλοκαίρι ξέρει να χαρίζει ανακούφιση. – Αναστασία Σιδέρη, αρθρογράφος Just a Number

Κ. Π. Καβάφης
Δευτέρα Οδύσσεια
Dante, «Inferno»
Tennyson, «Ulysses»

Οδύσσεια δευτέρα και μεγάλη,
της πρώτης μείζων ίσως. Αλλά φευ
άνευ Ομήρου, άνευ εξάμετρων.
Ήτο μικρόν το πατρικόν του δώμα,
και όλη του η Ιθάκη ήτο μικρά.

Του Τηλέμαχου η στοργή, η πίστις
της Πηνελόπης, του πατρός το γήρας,
οι παλαιοί του φίλοι, του λαού
του αφοσιωμένου η αγάπη,
η ευτυχής ανάπαυσις του οίκου
εισήλθαν ως ακτίνες της χαράς
εις την καρδίαν του θαλασσοπόρου.

Και ως ακτίνες έδυσαν.
Η δίψα εξύπνησεν εντός του της θαλάσσης.
Εμίσει τον αέρα της ξηράς.
Τον ύπνον του ετάραττον την νύκτα της Εσπερίας τα φαντάσματα.
Η νοσταλγία τον κατέλαβε
των ταξιδίων και των πρωινών
αφίξεων εις τους λιμένας όπου,
με τί χαράν, πρώτην φοράν εμβαίνεις.
Του Τηλέμαχου την στοργήν, την πίστιν
της Πηνελόπης, του πατρός το γήρας
τους παλαιούς του φίλους, του λαού
του αφοσιωμένου την αγάπην,
και την ειρήνην και ανάπαυσιν
του οίκου εβαρύνθη.
Κι έφυγεν.
Ότε δε της Ιθάκης αι ακταί
ελιποθύμουν βαθμηδόν εμπρός του
κι έπλεε προς δυσμάς πλησίστιος,
προς Ιβήρας, προς Ηράκλειους Στήλας
μακράν παντός Αχαϊκού πελάγους
ησθάνθη ότι έζη πάλιν, ότι
απέβαλλε τα επαχθή δεσμά
γνωστών πραγμάτων και οικιακών.
Και η τυχοδιώκτις του καρδιά
ηυφραίνετο ψυχρώς, κενή αγάπης.

Ακόμα μια «Οδύσσεια» για το «Ομηρικό» κινηματογραφικό καλοκαίρι. – Κλέα Σουγιουλτζόγλου, αρθρογράφος Just a Number

Η υγεία δεν κάνει διακοπές

Χρειάστηκε να μπλέξω σ’ ένα τεράστιο κλωνάρι κάπαρης στην αυλή μας στη Σίφνο για να σκεφτώ λίγο πιο πρακτικά την ιατρική περίθαλψη στα νησιά! 😄

Από απροσεξία, γύρισα τον αστράγαλό μου και, φοβούμενη μήπως τον είχα σπάσει, άρχισα τα τηλεφωνήματα για να δω πού θα μπορούσα να κάνω μια ακτινογραφία. Τελικά, πήγα στη Μήλο, όπου στάθηκα πολύ τυχερή. Από τη Δευτέρα εργαζόταν εκεί, για τρεις μήνες, μια εξαιρετική ορθοπαιδικός από το ΚΑΤ. Είδε τις ακτινογραφίες μου και, ευτυχώς, ήταν διάστρεμμα και όχι κάταγμα. Το δικό μου πρόβλημα είχε αίσιο τέλος. Όμως, μέσα από αυτή την περιπέτεια, σκέφτηκα τους ανθρώπους που ζουν μόνιμα στα μικρά νησιά. Εμείς απολαμβάνουμε τη θάλασσα, την ομορφιά και την ηρεμία τους, ξεχνώντας συχνά ότι η πρόσβαση στην υγεία είναι ανάγκη όλων. Το καλοκαίρι, όταν ο πληθυσμός αυξάνεται κατακόρυφα, είναι σημαντικό να υπάρχουν υποδομές που να καλύπτουν και τις ανάγκες των επισκεπτών. Για τους μόνιμους κατοίκους, όμως, η ανάγκη αυτή είναι καθημερινή και αφορά ολόκληρο τον χρόνο. Ένα στραβοπάτημα πάνω σ’ ένα κλωνάρι κάπαρης μού θύμισε τελικά κάτι απλό: Για εμάς τα νησιά είναι τόπος διακοπών. Για κάποιους άλλους είναι το σπίτι τους. Και η πρόσβαση στην υγεία δεν θα έπρεπε να είναι θέμα τύχης.

Καλό καλοκαίρι σε όλους! – Έλενα Ντάκουλα, αρθρογράφος Just a Number