Ένα από τα κλισέ που αγαπάμε να επαναλαμβάνουμε όταν μιλάμε για τη γενιά μας (τους περιβόητους boomers) είναι “γιατί, εμείς τι πάθαμε που μας φώναζαν οι δάσκαλοι και γονείς κι έπεφτε και κανένα ξυλαράκι, ενίοτε -από αμφότερους”. Και μπορεί να μην πάθαμε τίποτα τρομερά καταστροφικό, τουλάχιστον στις περισσότερες περιπτώσεις. Κι ευτυχώς η σύγχρονη, εξελιγμένη (ευτυχώς) παιδαγωγική και παιδοψυχολογία που προκύπτει κι απευθύνεται στη σύγχρονη, θαυμαστή αλλά και πολύ δύσκολη εποχή μας απορρίπτει (σωστά) μετά βδελυγμίας τέτοια παλαιολιθικά κλισέ και τις αντίστοιχες πρακτικές. Μήπως ωστόσο να φρόντιζε η επιστήμη για την ανάπτυξη μιας νέας “γονεο-ψυχολογίας”; Και να εφάρμοζε αντίστοιχα η πολιτεία μια ταχύρρυθμη “αγωγή του γονέα” για υποψήφιους μπαμπάδες/μαμάδες; Με μάθημα πρώτο: Δεν σπάμε το κεφάλι του δασκάλου του παιδιού μας που επιτέθηκε λεκτικά στο παιδί μας. Όσο και απαράδεκτη να είναι η συμπεριφορά του/της. Ούτε τον/την απειλούμε, βρίζουμε, προπηλακίζουμε. Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε/διερευνήσουμε το γιατί έφτασε σε τέτοιο σημείο συμπεριφοράς απέναντι στο θαυμαστό βλαστάρι που αναθρέψαμε καμαρωτά ως βασιλιά του κόσμου όλου – κι όχι μόνο του δικού μας. 
– Νίκη Μπουτάρη, αρθρογράφος Just a Number

«Έχει πλάκα να είσαι συνομήλικος με τους ηλικιωμένους»: αυτή την πολύ ελεύθερη απόδοση θα έκανα στη λεζάντα μιας γελοιογραφίας (it feels weird being the same age as old people), που μ’ έκανε να γελάσω πολύ. Θα ταίριαζε γάντι στην Άννα Βίσση, που είπε κάτι ανάλογο στο τεράστιο κοινό του ΟΑΚΑ: «Θέλω να πάω παρακάτω. Πειράζει;». Και δήλωσε περήφανα την ηλικία της ως Just a Number. Που δεν είναι μόνο να το λέμε, αλλά και να το εννοούμε. Χωρίς να πειράζει καθόλου.
– Εμμανουέλα Νικολαΐδου, αρθρογράφος Just a Number

Τι ακριβώς συμβαίνει με το Soft Parenting? Από εκεί που προσπαθήσαμε να αποφύγουμε σκληρές και τιμωρητικές συμπεριφορές στα παιδιά μας για να τα προστατέψουμε από τα παιδικά τραύματα που εμείς βιώσαμε, μήπως φτάσαμε στο άλλο άκρο, μεγαλώνοντας παιδιά που έχουν τα πάντα λυμένα από τους γονείς, και παραδίδοντας ανορίωτους και εγωκεντρικούς ενήλικες στην κοινωνία;
– Ξένια Κούρτογλου, αρθρογράφος Just a Number

Εν βρασμώ ψυχής … Και δεν μου φαίνεται στιγμιαίος…
Έβλεπα την ωρυόμενη (πιθανώς δικαίως νηπιαγωγό), αλλά και τη βιαιότητα του χτυπήματος από τον πατέρα.
Αναρωτιέμαι τι κατάλαβαν τα 4χρονα παιδιά; Φωνή, θυμός και απειλές χωρίς νόημα…
Θυμός διαρκείας, συσσωρευμένος.
Προσοχή σε δρόμους, αυτοκίνητα, πεζούς, προσπεράσεις, ουρές σε σουπερμάρκετ, παντού.
Κινδυνεύουμε, για «ασήμαντη αφορμή».
– Έφη Καρακίτσου, αρθρογράφος Just a Number

«FATES» Έκθεση ζωγραφικής της Rachel Feinstein Gagosian Gallery

24 Σεπτεμβρίου – 9 Ιανουαρίου 2026
Ξεκινά ένα φθινόπωρο γεμάτο ενδιαφέρουσες εκθέσεις σε μια Αθήνα που διεκδικεί πλέον τη θέση της στη διεθνή σκηνή της σύγχρονης τέχνης. Και για να μην ξεχνάμε ότι η αρχαία Ελλάδα εξακολουθεί να λειτουργεί ως μια ανεξάντλητη δεξαμενή (hard Disk) μύθων, συμβόλων και αρχετύπων για τη σύγχρονη Τέχνη, προτείνουμε μια έκθεση η οποία επιστρέφει στο αρχαιοελληνικό παρελθόν για να το αφηγηθεί μέσα από την αισθητική του σήμερα.

Η ατομική έκθεση «Fates» της Αμερικανίδας εικαστικού εξερευνά «τα αρχέτυπα της θηλυκότητας, τα μνημεία και τη διασταύρωση της μυθολογίας με την καθημερινή ζωή».

Με έμπνευση από την ελληνική αρχαιότητα πετυχαίνει την αρμονική συνέργεια ανάμεσα στην κλασική παράδοση και την «pop» κουλτούρα. Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκονται δυο μνημειώδη γλυπτά από τερακότα σε φυσικό μέγεθος, η Helen (Ελένη της Τροίας) και η Petra.

Η Feinstein εμπνέεται από την ιστορική εξέλιξη της Καρυάτιδας (από την αρχαία Ελλάδα, την Αναγέννηση, τον Νεοκλασικισμό, μέχρι τον Auguste Rodin και το σινεμά της Agnes Varda). Σε μια άλλη σειρά έργων η «αρχαιολάτρης» εικαστικός εμπνέεται από τις αρχαίες επιτύμβιες στήλες και τα αρχαία αγγεία σε νέες μορφές.

Καμία φορά χρειάζεται το βλέμμα του άλλου για να ξαναδούμε αυτό που ήδη μας ανήκει ως συλλογική πολιτισμική μνήμη.
– Κλέα Σουγιουλτζόγλου, αρθρογράφος Just a Number