Τον τελευταίο καιρό, με όλα αυτά που διαβάζουμε αλλά και με κάποιες προσωπικές ανησυχίες και αναζητήσεις που βιώνω, ευτυχώς όχι για κάποιο θέμα για υγείας, είχα πολλά ραντεβού με διαφορετικούς γιατρούς. Και κάπως έτσι, μέσα σε αίθουσες αναμονής, εξετάσεις και σκέψεις που έρχονται χωρίς να τις θες, άρχισα να αναρωτιέμαι: Τι αξίζει τελικά πραγματικά στη ζωή μας;

Στην καθημερινότητα συχνά χανόμαστε μέσα σε μικρά άγχη. Τρέχουμε να προλάβουμε υποχρεώσεις, deadlines, μηνύματα, ανθρώπους, καταστάσεις. Αγχωνόμαστε για πράγματα που εκείνη τη στιγμή μοιάζουν τεράστια, αλλά στην πραγματικότητα είναι τόσο μικρά μπροστά σε όσα έχουν ουσιαστική σημασία. Ίσως γιατί θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα. Ίσως γιατί έχουμε την ψευδαίσθηση ότι όλα θα είναι πάντα εκεί: Η υγεία μας, οι άνθρωποί μας, η καθημερινότητά μας.

Μέχρι να συμβεί κάτι που θα μας ταρακουνήσει, έστω και λίγο.

Τότε θυμόμαστε πόσο σημαντικό είναι να είμαστε καλά. Σωματικά και ψυχικά. Να μπορούμε να ξυπνάμε το πρωί χωρίς πόνο, χωρίς φόβο, χωρίς ένα βάρος που μας καταπίνει. Θυμόμαστε πόσο αξίζουν οι άνθρωποί που αγαπάμε, εκείνοι που μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια, που μας ηρεμούν, που μας βλέπουν πραγματικά. Και συνειδητοποιούμε ότι τελικά η ζωή ίσως βρίσκεται στις μικρές στιγμές που προσπερνάμε βιαστικά: Σε έναν καφέ με φίλους, σε μια αγκαλιά, σε ένα γέλιο, σε λίγη ησυχία μετά από μια δύσκολη μέρα.

Κι όμως, παρά αυτές τις συνειδητοποιήσεις, πολλές φορές επιστρέφουμε γρήγορα στην ίδια φθορά. Συνεχίζουμε να δίνουμε ενέργεια σε ανθρώπους που δεν μας αξίζουν, σε σχέσεις που μας κουράζουν, σε καταστάσεις που μας εξαντλούν ψυχικά. Μένουμε από συνήθεια, από φόβο ή επειδή έχουμε μάθει να αντέχουμε ακόμα κι όταν δεν χρειάζεται. Σαν να ξεχνάμε πόσο περιορισμένος είναι ο χρόνος και πόσο κρίμα είναι να τον ξοδεύουμε σε πράγματα που μας ρουφάνε την ενέργεια.

Και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει και ο κόσμος γύρω μας. Ένας κόσμος που μοιάζει όλο και πιο παράξενος, σχεδόν δυστοπικός. Ζούμε σε μια εποχή όπου δίπλα σε πολέμους, λιμούς, ανθρώπινες τραγωδίες και κοινωνικά προβλήματα και συνεχίζουμε να σκλοράρουμε αδιάφορα. Εστιάζουμε σε φίλτρα του Instagram, σε trends του TikTok, σε ρούχα, σε εικόνες «τέλειας» ζωής. Δεν είναι απαραίτητα κακό να υπάρχουν όλα αυτά, ίσα-ίσα πολλές φορές μας ξεκουράζουν, αλλά όταν μας απομακρύνουν τελείως από την ουσία, ίσως γίνονται λίγο.

Ίσως γιατί έχουμε μάθει να αποφεύγουμε ό,τι μας βαραίνει. Ίσως γιατί η υπερπληροφόρηση μάς έχει κάνει να μουδιάζουμε. Βλέπουμε καθημερινά τόση δυστυχία, που πολλές φορές αντί να μας αφυπνίζει, μας κάνει να κλεινόμαστε ακόμα περισσότερο στον μικρόκοσμό μας. Και το πιο παράξενο; Ακόμα κι όταν κάτι συμβεί σε εμάς τους ίδιους – κάτι που μας βγάζει από τη βολική αίσθηση της ασφάλειας, η ανάγκη να εστιάσουμε στα ουσιαστικά κρατάει λίγο. Μετά επιστρέφουμε πάλι στον θόρυβο.

Ίσως, τελικά, τίποτα να μην είναι τόσο αυτονόητο όσο νομίζουμε. Ούτε η υγεία, ούτε οι άνθρωποι, ούτε η ίδια η καθημερινότητα. Και ίσως το πιο δύσκολο πράγμα να μην είναι να το καταλάβουμε για μια στιγμή, αλλά να το θυμόμαστε κάθε μέρα.

Να μάθουμε να ζούμε λίγο πιο συνειδητά. Να προστατεύουμε την ψυχική μας ηρεμία. Να λέμε «όχι» σε ό,τι μας φθείρει. Να δίνουμε χρόνο σε όσα έχουν πραγματική αξία.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτά είναι που μένουν. Αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε καλά.