Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε υποσχέσεις που δεν πραγματοποιούνται.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η πολιτική ευθύνη μετατίθεται από τον έναν στον άλλον.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα λάθος επαναλαμβάνεται ενώ γνωρίζουμε ήδη τις συνέπειες του
Δεν είναι η πρώτη φορά που η κοινωνία αγανακτεί για την αδικία, την ανισότητα, την έλλειψη αξιοκρατίας και την απουσία λογοδοσίας.  Και όμως πολλές φορές η ίδια η κοινωνία, μοιάζει να ξεχνά γρήγορα όσα την πλήγωσαν.
Δεν είναι η πρώτη φορά που στην πολιτική δικαιολογούμε συμπεριφορές που άλλοτε καταδικάζουμε, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ζητάμε διαφάνεια, αλλά ξεχνάμε να την απαιτήσουμε.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος /α μας απογοητεύει με τον ίδιο τρόπο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε τα ίδια λόγια, τις ίδιες δικαιολογίες και τις ίδιες υποσχέσεις.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συγχωρούμε ξανά και ξανά, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κρίνουμε αυστηρά τους άλλους, αλλά δείχνουμε μεγάλη επιείκια στον εαυτό μας.
Το «έτσι γινόταν πάντα» δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για να μην διεκδικούμε το διαφορετικό.

Τι κάνουμε, λοιπόν για να μην είναι «πάλι τα ίδια;»Πιστεύω ότι πρέπει να περάσουμε στο:«Ας είναι η πρώτη φορά που… »
Ας είναι η πρώτη φορά που δεν θα δικαιολογήσουμε το λάθος.
Ας είναι η πρώτη φορά που θα ζητήσουμε ευθύνες χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς κομματικά ή προσωπικά φίλτρα.
Ας είναι η πρώτη φορά που δεν θα συνηθίσουμε την αδικία και την ασέβεια.
Ας είναι η πρώτη φορά που θα κοιταχτούμε στον καθρέφτη και θα αναγνωρίσουμε τα λάθη μας.

Ας είναι η πρώτη φορά που δεν θα πούμε «πάλι τα ίδια…» αλλά θα κάνουμε κάτι για να μην είναι ξανά τα ίδια.