Η πρώτη φορά που έκανες ποδήλατο μόνος σου, χωρίς βοηθητικές ρόδες. Η πρώτη φορά που οδήγησες χωρίς κάποιον δίπλα σου να σου λέει «πρόσεχε». Η πρώτη φορά που τόλμησες κάτι που μέχρι τότε μόνο σκεφτόσουν.
Αυτό το λίγο άγχος, λίγο χαρά, λίγο «τι κάνω τώρα;». Και μετά η συνειδητοποίηση ότι το κάνεις. Ότι κάτι που περίμενες, φοβόσουν ή είχες φανταστεί δεκάδες φορές, συμβαίνει.
Και θέλεις να το πεις σε όλους.
Σκέφτομαι πόσο έντονα θυμόμαστε κάποιες από αυτές τις στιγμές. Μπορεί να έχουμε ξεχάσει ολόκληρες περιόδους, αλλά να θυμόμαστε ακριβώς πώς νιώσαμε όταν καταλάβαμε ότι κανείς δεν κρατούσε πια το ποδήλατο από πίσω. Τον φόβο, την ισορροπία, τη χαρά ότι τελικά μπορούμε.
Με την οδήγηση, βέβαια, η εξέλιξη έχει ενδιαφέρον. Κάποτε έψαχνες αφορμή να πάρεις το αυτοκίνητο. Να πας κάπου, οπουδήποτε, αρκεί να οδηγήσεις. Σήμερα σκέφτεσαι την κίνηση και το πού θα παρκάρεις.
Η ίδια διαδρομή. Πολύ διαφορετική διάθεση.
Τι γίνεται λοιπόν και κάτι που μας ενθουσίαζε τόσο, μετά από λίγο περνάει σχεδόν απαρατήρητο; Πόσο γρήγορα συνηθίζουμε όσα κάποτε περιμέναμε πώς και πώς;
Ένα ταξίδι που θέλαμε χρόνια. Μια δουλειά για την οποία χαρήκαμε όταν μας πήραν τηλέφωνο. Ένα σπίτι που την πρώτη μέρα περπατούσαμε μέσα του και δεν πιστεύαμε ότι θα μέναμε εκεί. Λίγο καιρό μετά, βλέπουμε κυρίως όσα χρειάζονται φτιάξιμο.
Λογικό είναι, ως έναν βαθμό. Δεν γίνεται κάθε πρωί να ανοίγουμε την πόρτα και να συγκινούμαστε. Έχουμε και να προλάβουμε.
Αναρωτιέμαι όμως μήπως, μαζί με την έκπληξη, χάνουμε και λίγη από την προσοχή μας. Την πρώτη φορά είμαστε εκεί. Κοιτάζουμε, ακούμε, παρατηρούμε. Όλα μάς αφορούν γιατί όλα είναι καινούρια. Μετά μπορούμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα έχοντας το μυαλό μας σε πέντε άλλα.
Και κάπως έτσι αρχίζουμε να ψάχνουμε την επόμενη πρώτη φορά. Τι άλλο θα κάνουμε; Πού αλλού θα πάμε; Τι θα μας ενθουσιάσει ξανά; Πριν προλάβουμε να χαρούμε αυτό που μόλις ζήσαμε, έχουμε ήδη αρχίσει να οργανώνουμε το επόμενο.
Ακόμα και στον ενθουσιασμό βάλαμε πρόγραμμα.
Υπάρχει βέβαια και το άγχος του πότε. Πότε θα κάνω το πρώτο μου μεγάλο ταξίδι, πότε θα μείνω μόνος μου, πότε θα ξεκινήσω εκείνο που όλο αναβάλλω. Κοιτάζουμε τι έχουν κάνει οι άλλοι, σε ποια ηλικία το έκαναν, μήπως εμείς αργήσαμε. Και μια εμπειρία που θέλαμε να μας δώσει χαρά, αρχίζει να μας πιέζει πριν καν συμβεί.
Οι πρώτες φορές, πάντως, συνεχίζουν να υπάρχουν όσο μεγαλώνουμε. Μπορεί να χρειάζεται να δεχτούμε λίγη αμηχανία παραπάνω. Να είμαστε πάλι εκείνοι που δεν ξέρουν, που ρωτούν, που κάνουν λάθος. Έχει κι αυτό τη χαρά του, όταν αφήνουμε λίγο στην άκρη την απαίτηση να τα καταφέρνουμε όλα αμέσως.
Θέλω να πιστεύω ότι μπορούμε να κρατήσουμε και τα δύο. Την περιέργεια να δοκιμάζουμε και τη διάθεση να χαιρόμαστε όσα έχουμε ήδη βάλει στη ζωή μας. Να επιστρέφουμε σε ένα μέρος που αγαπάμε χωρίς να περιμένουμε να μας εντυπωσιάσει όπως τότε. Να περνάμε όμορφα χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να έχουμε κάτι καινούριο να διηγηθούμε.
Η πρώτη φορά θα έχει πάντα τη δική της μαγεία. Ας της δίνουμε λίγο χρόνο όταν συμβαίνει, πριν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι ακολουθεί.
Και ας ξαναπαίρνουμε πού και πού το ποδήλατο για μια βόλτα. Τώρα που ξέρουμε, μπορούμε να κοιτάξουμε και λίγο γύρω μας.
