Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι – ή μήπως πολλά;

Όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά, υπήρχε μια μικρή τελετουργία κάθε που πλησίαζαν οι καλοκαιρινές διακοπές.

Ανάμεσα στις προετοιμασίες, ποδήλατα, παιχνίδια θαλάσσης, απαραιτήτως καινούργια βατραχοπέδιλα (μιας και μεγάλωνε το νούμερο τους… δια γυμνού οφθαλμού) με ρωτούσαν σχεδόν με ανυπομονησία:

«Πάμε να πάρουμε τα βιβλία των διακοπών;»

Όχι το βιβλίο των διακοπών. Τα βιβλία.

Και η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν μου φάνηκε παράξενο ίσως γιατί μεγάλωσαν σε ένα σπίτι όπου τα βιβλία ήταν πάντα παρόντα κι ενεργά – δηλαδή διαβάζονταν, δεν μένανε… στο ράφι. Ίσως γιατί τα παιδιά της GenerationX – όριο με Millenials – που δεν μεγάλωσαν με μια οθόνη προέκταση του χεριού τους, είχαν ανακαλύψει, όπως οι γονείς τους, εκείνη τη μοναδική χαρά που προσφέρει ένα καλό βιβλίο: Nα σε μεταφέρει κάπου αλλού χωρίς να χρειαστείς τίποτε περισσότερο από λίγες σελίδες και λίγη ησυχία.

Δεν ήταν απαραίτητα «σπασίκλες», ούτε από εκείνα τα παιδιά που προτιμούσαν να μένουν κλεισμένα στο σπίτι. Έπαιζαν, ταξίδευαν, κολυμπούσαν, έκαναν παρέες, ζούσαν τα καλοκαίρια τους όπως όλα τα παιδιά. Απλώς μέσα σε όλα αυτά υπήρχε πάντα χώρος και για ένα βιβλίο.
Χωρίς υποχρέωση, όχι ως ένδειξη σοβαρότητας. Αλλά κυρίως ως μια μορφή απόλαυσης.

Το καλοκαίρι, το διάβασμα αποκτά πιο έντονα αυτή την ξεχωριστή ιδιότητα. Ίσως γιατί επιτέλους έχουμε χρόνο, γιατί οι ρυθμοί χαλαρώνουν. Που σημαίνει ότι μια ξαπλώστρα, ένα μπαλκόνι, ή ένα κατάστρωμα πλοίου μοιάζουν να φτιάχτηκαν ειδικά για να φιλοξενήσουν μια καλή ιστορία.

Κι όμως, όσο αυτονόητο κι αν ήταν κάποτε, σήμερα το διάβασμα διεκδικεί τον χρόνο μας απέναντι σε αμέτρητους ανταγωνιστές. Οθόνες, ειδοποιήσεις, βίντεο, ατέλειωτο scrolling. Όλα σχεδιασμένα για να μας τραβούν συνεχώς την προσοχή. Έτσι όμως φτάσαμε ένα βιβλίο να είναι σήμερα πιο πολύτιμο από ποτέ. Γιατί μας καλεί να κάνουμε κάτι που σπανίζει: Να αφιερώσουμε χρόνο. Να συγκεντρωθούμε. Να βυθιστούμε σε μια ιστορία ή σε μια ιδέα χωρίς περισπασμούς.

Δεν ξέρω αν ένα βιβλίο μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας. Ξέρω όμως ότι μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο – και μερικές φορές αυτό είναι αρκετό. Κάποτε, μπορεί να μας αλλάξει τον εαυτό, προς το καλύτερο. Κι αυτό είναι το μέγιστο.

Στο τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας – ή μάλλον στην οθόνη σας – θα βρείτε προτάσεις, σκέψεις, αναμνήσεις και ιστορίες γύρω από τα βιβλία και τη χαρά της ανάγνωσης. Θα γνωρίσετε επίσης τη νέα συγγραφική δουλειά της αγαπημένης μας (και δικής σας) Ξένιας Κούρτογλου, μιας φίλης και συνοδοιπόρου του Just a Number, της οποίας πολλές από τις ιστορίες της ψυχικής ανθεκτικότητας βρήκαν για πρώτη φορά χώρο και αναγνώστες μέσα από τις σελίδες του περιοδικού μας. Επιπλέον, εμπλουτίζει το σημερινό θέμα μας το άρθρο μιας ακόμα εκλεκτής συν-εργάτριας στην «αποστολή just a number», της ιατρού και ποιήτριας Ευτυχίας Αλεξανδροπούλου που αφορά το νέο της βιβλίο το «12 στάσεις Ευτυχίας» – και περισσότερα για αυτό προσεχώς.

Κι εγώ; Εγώ συνεχίζω να γεμίζω τη βαλίτσα μου με όσα βιβλία πρόλαβα να πάρω και παρηγοριέμαι ότι εκεί που θα πάω θα έχω την άνεση να ψάξω να βρω και κάποιο ακόμα.

Μόνο που σήμερα η μικρή τελετουργία των «βιβλίων για τις διακοπές» έχει αλλάξει μορφή.

Τα παιδιά μας έχουν πια τις δικές τους ζωές, τα δικά τους προγράμματα, τις δικές τους διακοπές. Το συνηθέστερο, οι δικές τους τελειώνουν πριν από τις δικές μας. Και λίγο πριν φύγουν, συχνά μου λένε κάτι που με κάνει κάθε φορά να χαμογελώ και να αναπολώ.

«Τελείωσα ένα πολύ καλό βιβλίο. Να στο αφήσω για τις διακοπές σου;»

Εκεί, ανάμεσα σε δύο ατάκες, χωράνε τριάντα χρόνια ζωής. Και κάπως έτσι συνειδητοποιώ ότι ορισμένες από τις πιο όμορφες κληρονομιές δεν γράφονται σε συμβόλαια ούτε φυλάγονται σε συρτάρια. Περνούν αθόρυβα από γενιά σε γενιά, μέσα από μικρές οικογενειακές συνήθειες, κοινές αγάπες, και ιστορίες που μοιραζόμαστε και συνεχίζουν να μας ταξιδεύουν .

Όπως ένα βιβλίο για το καλοκαίρι. Ή μάλλον, περισσότερα.

Διαβάστε εδώ:

Συνέντευξη: Κάθε «τούνελ» είναι μια εμπειρία που μας ακονίζει