— η απρόσμενη κλήση

Υπάρχουν δύο ειδών βιβλία για το καλοκαίρι.

Εκείνα που τα παίρνεις μαζί σου στην παραλία και εκείνα που, με κάποιον παράξενο τρόπο, σε παίρνουν αυτά μαζί τους.

Τα πρώτα τα διαβάζεις καθισμένος σε μια ξαπλώστρα, με άμμο ανάμεσα στις σελίδες και αντηλιακό στα δάχτυλα.

Τα δεύτερα εμφανίζονται μια μέρα και σου ψιθυρίζουν: «Έλα, έχουμε δουλειά μαζί».

Δεν ξέρω σε ποια κατηγορία ανήκουν οι 12 ΣΤΑΣΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

Υποψιάζομαι όμως και στις δύο.

Το σκέφτηκα σήμερα όταν χτύπησε το τηλέφωνο στο ιατρείο, απόγευμα.

Μια άγνωστη γυναίκα.

Η γραμματέας προσπάθησε ευγενικά να καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Η κυρία δεν ήθελε να πει.

«Θα ήθελα απλώς να της μιλήσω. Δεν έχω κινητό, μόνο αυτό το σταθερό…»

«Για ποιο θέμα;»

«Προσωπικό».

Μετά από λίγη επιμονή, η απάντηση ήρθε.

Απρόσμενη.

«Γιατί με βοήθησε πολύ το κείμενό της».

Αυτό ήταν όλο.

Ένα όνομα.

Χωρίς πολλές εξηγήσεις.

Χωρίς άλλες λεπτομέρειες.

Έκλεισε το τηλέφωνο και χάθηκε ξανά μέσα στον κόσμο, όπως εμφανίστηκε.

Γράφουμε μόνοι. Μετά το κείμενο φεύγει. Ταξιδεύει. Και τις περισσότερες φορές δεν μαθαίνουμε ποτέ πού έφτασε.

Κάποια μέρα όμως χτυπάει ένα τηλέφωνο.

Και λες μέσα σου: «Α, ώστε έφτασε κάπου».

Αυτή είναι η ανταμοιβή. Όχι η φράση που εντυπωσίασε — αλλά εκείνη που κατάφερε να καθίσει για λίγο δίπλα σε έναν άνθρωπο τη στιγμή που τη χρειαζόταν.

Οι 12 ΣΤΑΣΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ γεννήθηκαν κάπως έτσι. Όχι ως εγχειρίδιο με λίστες και βήματα. Η αλλαγή μας δεν είναι μάθημα που αποστηθίζουμε — είναι διαδικασία που ενστερνιζόμαστε. Και αυτή η διαφορά είναι τεράστια.

Γι’ αυτό το βιβλίο δεν έχει συνταγές.

Έχει 12 επανορθώσεις.  

12 στάσεις. 

12 διαφορετικούς τρόπους  να κοιτάξεις το ίδιο πράγμα.

Τη ζωή — όπως και η Ζωή, ξέρει εκείνη.

Καμιά φορά, μια φράση αξίζει περισσότερο από ολόκληρη βιβλιοθήκη επαίνων.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το περιμένω, η Ζωή έγινε 12 ΣΤΑΣΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ και μία.

Αυτή που δεν έχω γράψει ακόμη.

ΥΓ:
Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι;
Εξαρτάται — πού βρίσκεστε εσείς, όταν το ανοίξετε.