Καλοκαίρι στην Κίμωλο, ένα από τα πιο όμορφα ήσυχα και αγνά -στο βαθμό που γίνεται βέβαια- νησιά μας.

Φτάνω και βλέπω αυτή την υπαίθρια «βιβλιοθήκη» που μπορείς να πάρεις ένα βιβλίο και να το επιστρέψεις σε άλλο σημείο του νησιού… Απλό; Πρωτοποριακό? Μπράβο σε αυτούς που το σκέφτηκαν… 

Παραλία. Ώρα 3μμ. Λίγος κόσμος πολλή ζέστη… Παρέα Ιταλών που φαίνονται οικογένεια μικρά παιδάκια,  γονείς και παππούδες – όλοι όμορφοι και με στυλ… 

Με ήρεμες κινήσεις τους παροτρύνει η μαμά να μαζευτούν κάτω από την ομπρέλα.

Κινητά, ipad κ.λ.π. πουθενά. 

Ο παππούς ανοίγει ένα ιστορικό βιβλίο, τα παιδιά κάτι με σκίτσα, η μαμά  κάποιο  αστυνομικό, η γιαγιά επίσης, ο μπαμπάς κοιμάται (δεν μπορούν και όλοι…). 

Μια τόσο ήρεμη αλλά και διδακτική εικόνα καθόλου ελληνική (ανεξαρτήτως του una faccia και άλλα που λέμε εμείς).

Τι να διαβάσει λοιπόν κανείς…

Μπορεί και να ξαναδιαβάσει κάτι που του άρεσε παλιότερα και το ξαναεπισκέπτεται με νέα ματιά. Δικό μου απόλυτο που ξαναδιάβασα μετά από καιρό και μου δημιούργησε νέες εντυπώσεις, το “Τρίτο Στεφάνι” του Κώστα Ταχτσή. Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη περιγραφή της Ελλάδας για εκείνη την περίοδο…

Για μια βαθιά λογοτεχνική ματιά, “Και με το φως του ήλιου επανέρχονται” της Ζυράννας Ζατέλη, γιατί έτσι ο πεζός λόγος γίνεται ποίηση. 

Για τα πρακτικά (που όμως χρειάζονται) “Ψυχική Μπουγάδα” της Κατερίνας Τσεμπερλίδου.

 Και για όποιον θέλει να καταλάβει τι γίνεται Στάθης Καλύβας, Yuval Noah Harari, Αλέξης Πατέλης…

Και αν δεν έχει κανείς προνοήσει, κάθε νησί έχει κάπου κάποιο βιβλιοπωλείο, κάποια έκθεση βιβλίου… 

Αρκεί να θέλουμε. Και να μην έχουμε ξεχάσει και τα γυαλάκια μας…