Έχω μόλις μιάμιση μέρα διάλειμμα από το ένα νησί (της οικογένειας) στο άλλο (των αγαπημένων φίλων) και ξέρω ακριβώς τι θέλω να κάνω στο μεταξύ: Κατά προτεραιότητα, να προμηθευτώ τα ολοκαίνουργια βιβλία που έχω ήδη επιλέξει για τους λατρεμένους οικοδεσπότες που με περιμένουν (και για μένα). Επίσης, να σταθώ μπροστά στη βιβλιοθήκη μου για να (μου) διαλέξω 2 ακόμη αναγνώσματα, τα γνωστά και ως «καβάτζες» διακοπών.  

Στο πολυκατάστημα του Γέρακα, κατευθύνομαι βιαστικά προς τα ράφια με τα ευπώλητα και τις νέες κυκλοφορίες. Αναζητώ το ολόφρεσκο “Εντευκτήριο Μελαγχολικών Πιθήκων” και τον “Αγνοούμενο του Ματαρόα” – γραμμένα και τα δύο από παλιούς συναδέλφους και πολύ ξεχωριστούς συγγραφείς (και ανθρώπους). Το δεύτερο, μάλιστα, έχει προλάβει να αποσπάσει βραβείο του αναγνωστικού κοινού. Δεν περιγράφω άλλο για να μη θεωρηθεί ότι κάνω τοποθέτηση προϊόντων. Τζίφος! Ούτε το ένα ούτε το άλλο υπάρχουν στο μαγαζί. Χωρίς καμία άλλη ανθρώπινη παρουσία πλην της δικής μου, αρχίζω να κόβω βόλτες ανάμεσα στα ράφια, σαν παραμελημένος καρχαρίας που δεν βρίσκει τίποτα αξιόλογο να τσιμπήσει. Χρειάζομαι βοήθεια και τη ζητώ, αλλά δεν υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι, ενώ η μοναδική διαθέσιμη, παρά την προθυμία (αλλά και την ορατή βιασύνη της), δυσκολεύεται να αναλάβει το ρόλο του συμπαραστάτη βιβλιόφιλου. Περίπου μισή ώρα αργότερα, ολοκληρώνω δύο μάλλον τυχαίες, σίγουρα βιαστικές αγορές και επιστρέφω σπίτι.

Εκεί έχω να χειριστώ άλλα διλήμματα: Στην αριστερή πλευρά της βιβλιοθήκης βρίσκονται τα πολυαγαπημένα μου, ήδη διαβασμένα βιβλία, από τα οποία κάθε τόσο επιλέγω κάποιο να ξαναδιαβάσω. Με γοητεύει το πώς διαφοροποιείται η οπτική ενός αναγνώσματος, ανάλογα με τον χρόνο ανάγνωσής του. Αλλιώς είναι σήμερα, π.χ. τα λατρεμένα μου, από παιδί, “Ψηλά Βουνά” του Μαν, το “Παιδί που Μετράει τ’ Άστρα” του Λουντέμη, το εφηβικό (μου) “Άνθρωποι και Ποντίκια” σε παλιά αγγλική έκδοση, το “Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο” του Χοσέ Σαραμάγκου και φυσικά, σαν φυλαχτό, ο “Μικρός Πρίγκιπας” (μη γελάτε καθόλου, παρακαλώ, γι’ αυτό το ελιξίριο γαλήνης με άρωμα χαρτιού).

Υπάρχει, όμως, και η δεξιά πλευρά με τα στοιβαγμένα βιβλία που δεν έχω αξιωθεί ακόμα να διαβάσω. Τραβάω άλλα δύο από αυτή τη ντάνα, αλλά με πιο τεχνικά κριτήρια, καθώς για τους ταξιδιώτες χωρίς αυτοκίνητο, μπαίνουν θέματα βάρους και εργονομίας. Ακόμη πιο δύσκολη είναι, στη συνέχεια, η ορθή κατανομή: Στην τσάντα με τα μαγιό και τα καφτάνια να πάνε ο παλιός Σαραμάγκου ή ο νέος; Ποιο θα πάρει προτεραιότητα στο σακίδιο με το λαπτοπ και ποιος νομπελίστας ή bookerίστας θα καταδεχτεί να στριμωχτεί στον σάκο των παπουτσιών; Μήπως η πραγματική θέση του είναι δίπλα μου, στο αριθμημένο κάθισμα, για το ταξίδι;

Γι’ αυτό σας λέω, για όσους αγαπάμε τις νοερές περιπλανήσεις σε όλα τα μήκη, πλάτη και βάθη της ζωής, τα βιβλία δεν είναι τυπωμένα χαρτιά με ωραία εξώφυλλα.

Είναι σύντροφοι, φίλοι καρδιακοί, υπέροχοι, πνευματικοί εμπνευστές για ακόνισμα της μνήμης και της σκέψης, κορυφαίοι αναλυτές εμπειριών ή σύμβουλοι μακρινών έσω-έξω ταξιδιών, πιστοί ακόλουθοι σε δύσκολα ξενύχτια και ωραίες διακοπές, ατρόμητοι δύτες στα βάθη των ψυχών – με μια λέξη είναι εμείς, και κάθε πτυχή του εμείς και της πορείας μας, σε μια ακολουθία συναρπαστικών αφηγήσεων από ταλαντούχους «παραμυθάδες», που στην πράξη μάς ξέρουν όσο κανείς.