Σκέφτομαι ότι συχνά αντιμετωπίζουμε τη φροντίδα σαν κάτι που πρέπει να κάνουμε. Να ετοιμάσουμε το φαγητό, να πάμε το παιδί για ύπνο, να κάνουμε σε κάποιον ένα τηλέφωνο, να δούμε αν ο άνθρωπός μας είναι καλά. Πράγματα καθημερινά, που κάποιες φορές γίνονται σχεδόν μηχανικά. Έφαγε; Κοιμήθηκε; Χρειάζεται κάτι; Ωραία, πάμε στο επόμενο.
Μέσα σε όλα αυτά, πόσο συχνά καταλαβαίνουμε τι δίνουμε; Και, κυρίως, τι παίρνουμε;
Με ένα παιδί είναι ίσως πιο εύκολο να το δεις. Μπορεί να έχεις περάσει μία μέρα τρέχοντας, να έχεις απαντήσει είκοσι φορές στην ίδια ερώτηση, να θέλεις απλώς να καθίσεις για πέντε λεπτά. Και μετά έρχεται και ακουμπάει πάνω σου. Ηρεμεί επειδή είσαι εκεί. Και κάπως ηρεμείς κι εσύ.
Η κούραση παραμένει, εννοείται. Αλλά μαζί της υπάρχει και κάτι άλλο. Η χαρά ότι αυτός ο μικρός άνθρωπος νιώθει ασφαλής μαζί σου. Ότι όσα κάνεις, ακόμα κι εκείνα που μοιάζουν ατελείωτα και επαναλαμβανόμενα, έχουν σημασία.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί με έναν φίλο. Παίρνεις τηλέφωνο επειδή ξέρεις ότι περνάει δύσκολα. Τον ακούς, συζητάτε, μπορεί να μη βρίσκετε και καμία λύση. Κλείνοντας, όμως, αισθάνεσαι κι εσύ καλύτερα. Έχετε μοιραστεί κάτι. Έχεις βγει για λίγο από τις δικές σου σκέψεις, από εκείνο το μόνιμο «έχω τόσα να κάνω».
Και με κάποιον που δεν γνωρίζεις; Έναν άνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια, λίγο χρόνο, κάποια πράγματα που εσύ μπορείς να προσφέρεις; Εκεί μου φαίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον. Πόσο μπορεί να σε γεμίσει μία πράξη που ξεκίνησε με σκοπό να βοηθήσει κάποιον άλλο. Πας να δώσεις και τελικά φεύγεις έχοντας πάρει κι εσύ κάτι. Μία χαρά, μία επαφή, την αίσθηση ότι σήμερα έκανες κάτι που άξιζε.
Με τον εαυτό μας, βέβαια, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο περίπλοκα.
Ξέρουμε να πούμε στον άλλον «ξεκουράσου». Εμείς θα καθίσουμε μόλις τελειώσουμε. Εμείς κάτι θα βρούμε αργότερα, δε θα δώσουμε χώρο στο σώμα μας και τον εαυτό μας να καταλάβουμε ότι πιέστηκε και χρειάζεται λίγο χώρο. Εμείς μπορούμε ακόμα.
Μέχρι πότε ακριβώς;
Ακόμα και το σώμα μας το θυμόμαστε συχνά μόνο όταν μας δυσκολεύει. Όταν πονάει, όταν κουράζεται, όταν δεν ανταποκρίνεται σε όσα του ζητάμε. Τις υπόλοιπες ώρες περιμένουμε απλώς να μας ακολουθεί. Στη δουλειά, στις υποχρεώσεις, στην αϋπνία, σε όλα.
Κι όμως, όταν του δίνουμε λίγη προσοχή, μπορούμε να νιώσουμε τη διαφορά. Ένας ύπνος που χρειαζόμασταν. Λίγη κίνηση μετά από μία μέρα στην καρέκλα.
Λες και θα εμφανιστεί ξαφνικά μία ελεύθερη εβδομάδα αποκλειστικά για εμάς.
Φυσικά, υπάρχουν μέρες που η φροντίδα είναι δύσκολη. Που δίνεις και κουράζεσαι, που αγαπάς και ταυτόχρονα θέλεις κάποιος να αναλάβει για λίγο. Χωράνε και τα δύο. Και κάπου εκεί χρειάζεται να μπορείς να πεις «θέλω κι εγώ βοήθεια». Να αφήσεις κάποιον να σε προσέξει, όπως προσέχεις εσύ τους άλλους.
Ίσως αυτό να με απασχολεί περισσότερο τελικά. Πόση ζωή υπάρχει μέσα σε αυτό το καθημερινό νοιάξιμο, που τόσο εύκολα περνάμε για δεδομένο. Στο να θυμηθείς, να ακούσεις, να προσφέρεις, να σταθείς λίγο παραπάνω.
Φροντίζεις το παιδί σου και χαίρεσαι μαζί του. Στέκεσαι σε έναν άνθρωπο και νιώθεις πιο κοντά του. Προσέχεις τον εαυτό σου και βρίσκεις λίγη από τη διάθεση που σου έλειπε.
