Το καλοκαίρι δεν διαβάζω απαραίτητα πιο «εύκολα». Διαβάζω πιο ελεύθερα. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ενοχές, χωρίς το άγχος ότι πρέπει να τελειώσω κάτι γρήγορα. Ένα βιβλίο στην παραλία, στο καράβι, στο μπαλκόνι, μπορεί να σε πάει πολύ πιο μακριά από τον ίδιο τον προορισμό.

Στις διακοπές μου αρέσει να παίρνω βιβλία που μου ανοίγουν έναν κόσμο. Καμιά φορά είναι μια ιστορία που δεν ήξερα, μια εποχή που δεν έχω ζήσει, ένας άνθρωπος που δεν θα συναντούσα ποτέ αλλιώς. Αυτό μου αρέσει στις καλοκαιρινές αναγνώσεις: Δεν είναι μόνο για να περάσει η ώρα. Είναι και για να βγεις από αυτές ξέροντας κάτι παραπάνω.

Ένα βιβλίο που θα έπαιρνα ξανά και ξανά μαζί μου είναι “Το Τρίτο Στεφάνι” του Κώστα Ταχτσή. Έχει αυτή την αίσθηση του μεγάλου ελληνικού μυθιστορήματος, αλλά χωρίς να γίνεται ποτέ απόμακρο. Είναι ζωντανό, αιχμηρό, σκληρό και πολλές φορές αστείο, γεμάτο φωνές που μοιάζουν να τις έχεις ακούσει κάπου. Το διαβάζεις και νιώθεις ότι μέσα του υπάρχει μια ολόκληρη Ελλάδα.

Στη βαλίτσα μου θα έμπαινε σίγουρα και το “Ένας Άνδρας” της Οριάνας Φαλάτσι που διάβασα σε ένα ταξίδι πρόσφατα. Δεν είναι βιβλίο για «χαλαρή» ανάγνωση, σίγουρα, αλλά ήταν ένα από τα ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει. Με έβαλε να σκεφτώ τι σημαίνει να ζει κάποιος με ένταση και κόστος.

Για την παραλία, θα πάρω πάντα κάποιο του Χωμενίδη. Γιατί έχει ρυθμό, έχει ιστορία, έχει χαρακτήρες που τραβάνε το βλέμμα σου από την πρώτη σελίδα. Είναι από εκείνα τα βιβλία που μπορείς να τα ανοίξεις «για λίγο» και τελικά να περάσει ένα ολόκληρο απόγευμα χωρίς να το καταλάβεις. Ιδανικό για ξαπλώστρα, καφέ, ή για εκείνη την ώρα που περιμένεις να ετοιμαστούν όλοι για να βγείτε για φαγητό. 

Τελικά, τα βιβλία που παίρνω μαζί μου το καλοκαίρι δεν είναι απλώς «βιβλία διακοπών». Είναι αυτά που χωρούν στη βαλίτσα, αλλά δεν μένουν εκεί. Τα κουβαλάς μετά μαζί σου, σε σκέψεις, σε εικόνες, σε φράσεις. Και αυτό, για μένα, είναι το καλύτερο είδος ταξιδιού.