Κάθε Σεπτέμβριο… Καλή Χρονιά!

Στα παιδικά χρόνια κάποιων πολλών justanumbers, ο Σεπτέμβριος ήταν Οκτώβριος. Γιατί τότε άνοιγαν τα σχολεία. Η ίδια γενιά, 12 χρόνια αργότερα, ως υποψήφιοι φοιτητές έδιναν εισαγωγικές για Πανεπιστήμια τον Σεπτέμβριο (χάνοντας και το προηγούμενο καλοκαίρι σε φροντιστήρια, αλλά αυτό είναι μια άλλη πικρή ιστορία).

Θέλω δηλαδή να πω ότι και σήμερα όπως άλλοτε τα «Καλή χρονιά!» δίνουν και παίρνουν το φθινόπωρο, από και προς κάθε πλευρά, καθιστώντας την ίδια ευχή της Πρωτοχρονιάς από δικαιωματικά δική της, ξεπερασμένη και ανεπίκαιρη.

Αφού όλα τα σπουδαία καινούργια της χρονιάς αρχίζουν λίγους μήνες πριν το τέλος της!

Καταγράφω μαρτυρίες αυτής της παραδοξότητας: Νέα σχολική/φοιτητική χρονιά. Νέο σπίτι, μιας και οι περισσότερες μετακομίσεις γίνονται Σεπτέμβριο. Νέα projects στη δουλειά, σχέδια, αποφάσεις. Νέα ζωή ξεκινάει για τα ζευγάρια που παντρεύτηκαν –τα περισσότερα- κάποιον θερινό μήνα. Νέα έργα ανεβαίνουν, στις σκηνές και στις οθόνες. Ταξίδια σε νέους τόπους σχεδιάζονται. Και (ναι, κι αυτό!) νέα μόδα παρουσιάζεται για τον χειμώνα της ερχόμενης χρονιάς.

Κι όμως, κάτι αλλάζει σε αυτήν την νομιμοποίηση του Σεπτέμβρη, ως πρώτου μήνα καινούργιας χρονιάς:

Σήμερα, το καινούργιο δεν περιμένει τον Σεπτέμβριο. Έρχεται διαρκώς και με πρωτοφανή ταχύτητα. Τεχνολογία, τεχνητή νοημοσύνη, δουλειά, σχέσεις, τρόπος ζωής – ο κόσμος γύρω μας αλλάζει σχεδόν πριν προλάβουμε να συνηθίσουμε την προηγούμενη αλλαγή. Όπως λέγαμε και στο προηγούμενο τεύχος μας, πόσο εκθετικά αλλάζει η ίδια η επικοινωνία και πόσο εύκολα η ταχύτητα του καινούργιου μπορεί, μαζί με την περιέργεια, να γεννήσει και αμηχανία ή φόβο.

Ποια είναι λοιπόν η σχέση μας με το καινούργιο όσο μεγαλώνουμε;

Μας προκαλεί ακόμη περιέργεια; Μας κάνει να θέλουμε να δοκιμάσουμε, να μάθουμε, να αρχίσουμε; Ή η ταχύτητα της αλλαγής μάς κάνει κάποιες φορές να κρατιόμαστε λίγο πιο κοντά στο ασφαλές(;) γνώριμο;

Μήπως η μεγάλη διαφορά είναι ότι σήμερα καμία νέα αρχή δεν είναι πραγματικά «από την αρχή»; Αφού εμείς, οι μεγαλύτεροι, κουβαλάμε μαζί μας εμπειρία, γνώση, μνήμη, λάθη και σωστές επιλογές, κι έτσι μπορούμε να ξεκινάμε καινούργια πράγματα, χωρίς να μηδενίζουμε (εντελώς) το κοντέρ.

Ωραία αυτή η ασφαλιστική δικλείδα: Όλα γύρω μου αλλάζουν, αλλά κάποια μένουν (μέσα μου) ίδια. Όχι εντελώς ίδια, αλλά ούτε εντελώς νέα. Ολίγον από …νέο το πας, μου ψιθυρίζει ειρωνικά, μια αντπαθητικούλα φωνούλα μέσα μου. Και συνεχίζει: Όχι, μην πάρεις αυτό το νέο πρόγραμμα ενδυνάμωσης – που απαιτεί περισσότερη προσπάθεια – καλό ήταν και το περσινό, δεν πειράζει που ακόμα ζορίζεσαι με τα βαράκια του ενάμισυ κιλού. Έλα μωρέ, και τι έγινε που το καινούργιο σου σπίτι αρχίζει να βαραίνει ήδη έτσι που στοίβαξες τα «θα τα πετάξω κάποια στιγμή». Κι όσο για αυτό το καινούργιο άνοιγμα στη δουλειά, που προϋποθέτει ταχύρρυθμη μέθοδο εκμάθησης ΑΙ, τι ακριβώς πας ν’ αποδείξεις; Άστα στους νέους αυτά – έτσι κι αλλιώς εσύ ποτέ δεν θα τα μάθεις όπως αυτοί.

Σκουντιέμαι λίγο και ξαναβρίσκω τη justanumber φωνή μου:
Μ΄άρέσεις Σεπτέμβριε, τελικά, κι ας είμαι παιδί του Αυγούστου. Μ’ αρέσεις, γιατί ενώ στις μέρες σου ξεφτίζει το καλοκαίρι και στην 23η σου κάνει επίσημη πρεμιέρα το φθινόπωρο, έχεις τόσες προτάσεις για όλα τα καινούργια. Μ΄αρέσεις, γιατί μπορώ να επιλέξω κάτι εντελώς νέο από τα καινούργια που σερβίρει το ημερολόγιο σου. Ή απλά να δώσω νέα -έστω -μορφή στα δοκιμασμένα κι αγαπημένα παλιά. Μ΄αρέσεις γιατί με κάθε τι καινούργιο που ξεκινάει τη νέα σεζόν, θυμάμαι το αγαπημένο τραγούδι god bless you, you make me feel brand new…

Σε κάθε περίπτωση πάντως, τη δικαιούσαι την ευχή κάθε που εμφανίζεσαι, Σεπτέμβριε:
Καλή χρονιά!

Διαβάστε εδώ: