Νομίζω ότι χρονιά με χρονιά και ειδικά φέτος – τουλάχιστον εγώ έτσι το βιώνω – είναι όλο και πιο δύσκολο να ζήσεις μία «ανάσταση».
Θυμός, αδικία, διαφθορά, πόλεμοι και γενικώς ένας κόσμος σε ένταση και γενικευμένη τρέλα. Είναι ίσως ακόμα πιο δύσκολο να βρούμε μικρές χαρές στη ζωή και να εστιάσουμε εκεί. Ακόμα και όταν προσπαθούμε να εστιάσουμε στο θετικό – π.χ. έχουμε την υγεία μας; Έχουν οι γύρω μας την υγεία τους; Όλα μοιάζουν δύσκολα.
Ίσως τελικά έχει περισσότερο νόημα να εστιάσουμε στο τώρα και στο σήμερα, δηλαδή στις μικρές «αναστάσεις» της ζωής. Μία ωραία μέρα. Ένα γέλιο του παιδιού σου. Το χιούμορ με τους συναδέλφους σου. Ένας καλός λόγος από έναν πελάτη. Μία ωραία στιγμή με την παρέα σου. Η αίσθηση ότι κλείνεις εισιτήρια για το καλοκαίρι. Η άνοιξη και η αλλαγή της ώρας.
Δεν είναι ότι ο κόσμος δεν έχει σκοτάδι. Έχει. Και πολύ. Αλλά αν εστιάζουμε μόνο εκεί, δεν γινόμαστε πιο συνειδητοί. Γινόμαστε πιο εξαντλημένοι. Και ένας εξαντλημένος άνθρωπος δεν αλλάζει τίποτα. Ούτε μέσα του, ούτε γύρω του.
Έχουμε ωραία πράγματα. Ας προσπαθήσουμε να ομορφύνουμε και εμείς κάπως εσωτερικά. Ας πάμε λίγο στην άκρη τις αρνητικές σκέψεις και τη μαυρίλα γιατί πραγματικά θα τρελαθούμε. Ας κάνουμε ένα break από τα σόσιαλ για λίγο. Από την πληροφορία που βρίσκεται παντού γύρω σου και σε τρελαίνει. Από τη βία που είναι δίπλα σου με ένα κλικ όσο και να προσπαθείς να την αποφύγεις.
Δεν έχει τόσο νόημα να εστιάζουμε στα αρνητικά. Ούτε να ξεχνάμε κάθε μέρα πόσο ευγνώμονες μπορούμε να είμαστε. Ας δούμε την κάθε μέρα σαν μια μικρή ανάσταση. Γιατί κοντεύουμε να χάσουμε τελείως το δάσος.
Καλή μας Ανάσταση λοιπόν! Μικρή ή και μεγάλη…
