Άνοιξη. Οι μέρες μεγαλώνουν και η διάθεση ανεβαίνει.

Βγαίνουμε περισσότερο, οι καφέδες και τα βραδινά μεταφέρονται στο «έξω» και όλοι αρχίζουμε να σκεφτόμαστε διακοπές, θάλασσα, καλοκαίρι.

Προσωπικά, το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή. Φέτος, λόγω διάφορων καταστάσεων και απροόπτων, άργησα, για τα δικά μου δεδομένα πάντα, να κάνω το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα.

Φέτος λοιπόν συνειδητοποίησα κάτι: Ότι από τη Δευτέρα ήδη ξεκινούσα να σκέφτομαι αν θα μπορέσω να κατέβω στη θάλασσα το Σαββατοκύριακο. Έβλεπα τον καιρό λες και έδινα εξετάσεις. Και όταν η πρόβλεψη έδειχνε βροχή Σάββατο ή Κυριακή, εκνευριζόμουν πραγματικά.

«Μα καλά», λέω, «όλη την εβδομάδα που δουλεύουμε έχει ήλιο και ζέστη και το ένα ΣΚ που περιμένουμε χαλάει ο καιρός;»

Και μετά το σκέφτηκα λίγο καλύτερα. Είναι δυνατόν ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο να κρίνεται αποκλειστικά από το αν θα πάω θάλασσα; Αν έχει συννεφιά σημαίνει αυτόματα ότι “χάθηκε”; 

Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνω; Κάτι διαφορετικό, πιο αυθόρμητο, πιο ήρεμο;

Νομίζω τελικά πως πολλές φορές δεν μας κουράζει η πραγματικότητα, αλλά η εικόνα που έχουμε φτιάξει στο μυαλό μας για το πώς “πρέπει” να ζήσουμε συγκεκριμένες στιγμές και συγκεκριμένες εποχές.

Προγραμματίζουμε τόσο πολύ τη ζωή, που όταν κάτι ξεφύγει από αυτό που έχουμε σκεφτεί, νιώθουμε ματαίωση. Σαν να χάλασε όλη η εβδομάδα επειδή δεν βγήκε όπως την είχαμε υπολογίσει.

Και το χειρότερο είναι ότι κάπως έτσι χάνουμε το τώρα. Ζούμε συνέχεια με το “όταν”.
Όταν ανοίξει ο καιρός.
Όταν έρθει το καλοκαίρι.
Όταν πάω διακοπές.
Όταν χαλαρώσω.

Όμως δεν μπορούμε να ζούμε στο όταν. Πρέπει να βλέπουμε και λίγο τι συμβαίνει τώρα. Και ίσως τελικά η ομορφιά να είναι ακριβώς εκεί: Στο να μπορείς να χαρείς και το να μην έχεις πρόγραμμα. Στο σπίτι με βροχή, έναν καφέ με φίλους, μία βόλτα χωρίς πρόγραμμα, μία μέρα που δεν έγινε όπως την ήθελες αλλά τελικά είχε κάτι να σου δώσει.

Ίσως λοιπόν να μην αλλάζουν μόνο οι καιροί. Ίσως να πρέπει να αλλάξουμε λίγο κι εμείς.