Ο εγγονός μου με κοιτάζει, μερικές φορές, σα να είμαι «κοινωνικό πείραμα»
-Τι έκανες σήμερα; με ρωτά.
-Βγήκα έξω.
-Που πήγες;
-Στο φαρμακείο, στο σούπερ μάρκετ, στην τράπεζα και μετά κάθισα στο μπαλκόνι με το βιβλίο μου και έναν καφέ.
Με κοίταξε απογοητευμένος.
-Δεν μιλάω γι΄ αυτό το έξω!
-Άλλα μου έλεγες για το «έξω» γιαγιά, και μη μου κάνεις τη «χαζή». Για το άλλο «έξω» σου μιλάω. Αυτό που σου περιγράφω όταν βγαίνω με φίλους, πάω σε συναυλίες, σε αγώνες, όταν φλερτάρω…
Αυτό που πολύ καλά μου έμαθες, ότι «έξω» είναι να ζεις ό,τι σου φέρνει η ζωή.
Κι από όσα γνωρίζω έζησες πολύ καλά αυτό το «έξω» στη ζωή σου. Σπούδασες, εργάστηκες, παντρεύτηκες, έφερες στον κόσμο ένα θαυμάσιο παιδί ,ταξίδεψες ερωτεύτηκες. Πολύ λίγο έμενες «μέσα».
Τώρα τι συμβαίνει;

Τον κοίταξα με τη σοβαρότητα που μόνο οι γιαγιάδες διαθέτουν, όταν ετοιμάζονται να υπερασπιστούν την ηλικία τους.
-Έχεις δίκιο αγόρι μου, αλλά σιγά-σιγά το να σηκωθεί κανείς από τον καναπέ με ενθουσιασμό θεωρείται μια μικρή νίκη.

Αυτός ο διάλογος, μου έδωσε την ευκαιρία να σκεφτώ ότι το «έξω» αλλάζει μορφή όσο αλλάζουμε κι εμείς. 
Πράγματι. Με τίποτα την εποχή της νιότης δεν μπορούσαμε να μαζευτούμε μέσα. Η ζωή μάς τραβούσε από το χέρι προς τον κόσμο. Βγαίναμε χωρίς να σκεφτόμαστε. Το «έξω» ήταν η ίδια η ζωή. Οι φίλοι, οι έρωτες, οι βόλτες χωρίς περιορισμό, τα καλοκαίρια που έμοιαζαν ατελείωτα. Τα ταξίδια χωρίς προορισμό. Είχαμε ανυπομονησία και την αίσθηση ότι κάτι μας περιμένει στην γωνία. Τότε όλα φαίνονταν πιο ζωντανά. 
Ένα «έξω» με περισσότερη παρουσία, με λιγότερα μέσα επικοινωνίας αλλά με περισσότερη επικοινωνία!

Με τα χρόνια αλλάζει το «έξω». Αλλάζει όχι μόνο ο κόσμος, αλλά και ο τρόπος που τον συναντάμε. Το «έξω» σήμερα μου παρουσιάζεται σαν μια εποχή γρήγορη, θορυβώδη σκληρή. Ένας κόσμος ανταγωνιστικός γεμάτος πληροφορίες αλλά χωρίς επικοινωνία. 
Βγαίνεις έξω και νιώθεις έναν αόρατο εκνευρισμό, για να μη σου πω και φόβο παντού. Στους δρόμους, στις ειδήσεις, στις δημόσιες συζητήσεις ακόμα και στον τρόπο που μιλάει ο ένας στον άλλον. 
Η βία δεν βρίσκεται μόνο στα πολεμικά μέτωπα, που παρακολουθούμε στις οθόνες μας. Υπάρχει παντού. Στη γλώσσα, στον ανταγωνισμό που αυτόματα μετατρέπει τον διπλανό σε αντίπαλο. 
Τι να το κάνω ότι μιλάμε με ανθρώπους σε όλον τον κόσμο και ταυτόχρονα δεν γνωρίζουμε τον γείτονα της διπλανής πόρτας!
Μια πραγματική δοκιμασία αντοχής αυτό το «έξω».

Στην ερώτηση: Πού να βγούμε;» απαντώ ότι στην ηλικία της ωριμότητας δεν είναι «που να βγούμε;» αλλά: «Πώς να ξανανοίξουμε».

Στη συζήτηση με τη φίλη μου την Ευτυχία, για το ίδιο θέμα μου είπε:
-Ένα ευχάριστο «έξω» δεν χρειάζεται να κάνει φασαρία, ή να είναι γεμάτο δραστηριότητες.
Ίσως να είναι ένα «έξω» πιο εσωτερικό. 
Να, ας πούμε, να μάθεις κάτι τελείως καινούργιο, χωρίς τον φόβο του ότι είναι αργά πια να δοκιμάζεις.
Να αποκτήσεις νέους φίλους.
Να πεις ναι σε μια πρόσκληση αντί να πεις «άσε βαριέμαι, κουράστηκα».
Να μην ζεις μόνο με αναμνήσεις.
Να μην κατοικείς στο παρελθόν και να παύεις να συναντάς το παρόν.
Έτσι γεννιέται το μέσα μας «έξω».
Δεν χρειάζεται να ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού αλλά την πόρτα της διάθεσης.
Ναι, το «έξω» σήμερα δεν είναι πια αυτονόητο, δεν είναι τόπος. Είναι απόφαση. 
Είναι μια κουβέντα ένα βλέμμα, μια παρέα. Ένα χέρι που αγγίζει χωρίς βιασύνη, μια γειτονιά που δεν παραδόθηκε στην αδιαφορία και επιμένει να λέει καλημέρα. Μια στιγμή δίπλα στη θάλασσα.

Φίλη μου το «έξω» δεν είναι φυγή από το σπίτι αλλά η άρνηση να παραδοθούμε στην εσωτερική απομόνωση που γεννάει η εποχή. 

Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν αναζητούν την αληθινή επαφή, συνοχή και αγάπη, υπάρχει ακόμα λόγος για να βγαίνουμε έξω. 

…Άντε, λοιπόν ας προγραμματίσουμε καμιά παράσταση που θα δούμε το καλοκαίρι στο Ηρώδειο, που κλείνει για τρία χρόνια..!