Καιρός για έξω, λοιπόν!

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που αγαπούσε πολύ το «έξω». Όχι το εντυπωσιακό ή το κοσμικό απαραίτητα. Το ζωντανό, το άμεσο. Το «πάμε;», ως αυτονόητο. Ένα φαγητό μετά τη δουλειά, σινεμά Κυριακή απόγευμα, θέατρο τον χειμώνα, ζαχαροπλαστείο για να φάμε μια πάστα, βόλτες με το αυτοκίνητο χωρίς ιδιαίτερο λόγο- και χωρίς κυκλοφοριακή συμφόρηση, τότε. Οι γονείς μου δεν έχαναν ευκαιρία να βγουν από το σπίτι, και η ευκαιρία βρισκόταν συχνά – κι αν δεν προέκυπτε, την έφτιαχναν εύκολα, σαν να ήταν φυσικό συστατικό της καθημερινότητας τους. Μάλλον έτσι έμαθα ότι η ζωή συμβαίνει, συχνά συναρπαστικά, έξω από τους τέσσερις τοίχους μας..

Ίσως γι’ αυτό έγινα κι εγώ άνθρωπος του «έξω». Των φίλων, των τραπεζιών, του σινεμά με την παρέα κι όχι την ταινία στην τηλεόραση. Της μιας μπίρας που καταλήγει σε μεγάλες συζητήσεις, των «πάμε για ένα γρήγορο καφέ» που ποτέ δεν είναι γρήγορος. Πάντα πίστευα ότι οι έξοδοι δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη – ακόμα κι όταν περνάς πολύ καλά «μέσα». Ίσως για αυτό δεν μου άρεσε ποτέ η λέξη «σπιτόγατος», ενώ λατρεύω το δεύτερο συνθετικό της!

Ωστόσο μεγαλώνοντας, το «έξω» έγινε κάπως πιο δύσκολο. Πιο περίπλοκο. Θέλει συνεννόηση εβδομάδων, τελευταία και κρατήσεις πολλών ημερών. Επιπλέον, κάποιος κουράζεται. Κάποιος δουλεύει νωρίς αύριο, ή ως αργά απόψε. Κάποιος προσέχει τη διατροφή του. Κάποιος δεν οδηγεί πια βράδυ (σωστό στην ηλικία μας)…κάποιος φοβάται το αλκοτέστ (σωστό για κάθε ηλικία). Κάποιος δεν έχει διάθεση. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να μένουμε περισσότερο μέσα.

Μέσα στο σπίτι. Μέσα στη ρουτίνα. Μέσα στο κινητό μας. Μέσα στη «ζώνη άνεσης» μας.

Και δεν είναι ότι δεν περνάμε καλά εκεί. Είναι ότι καμιά φορά ξεχνάμε τι μας συμβαίνει όταν βγαίνουμε πραγματικά έξω. Όταν φυσάει λίγο βραδινός αέρας. Όταν γελάς δυνατότερα σε μια ταβέρνα. Όταν βλέπεις κόσμο. Όταν ντύνεσαι «για να βγεις». Όταν μια απλή βόλτα ή μια αυθόρμητη, απρογραμμάτιστη έξοδος σού αλλάζει τη διάθεση χωρίς καν να ξέρεις γιατί.

Και ίσως γι’ αυτό αγαπώ τόσο αυτή την εποχή. Γιατί η άνοιξη και το πρωτοκαλόκαιρο έχουν κάτι το εντελώς θεραπευτικό. Οι μέρες μεγαλώνουν, τα μπαλκόνια ανοίγουν, τα τραπέζια βγαίνουν έξω, τα μηνύματα ξαναρχίζουν, με το σωστό περιεχόμενο: «Πού είστε; Να βγούμε;»

Ναι. Να βγούμε!

Όχι γιατί λύθηκαν όλα, ούτε γιατί η ζωή έγινε ξαφνικά εύκολη. Αλλά γιατί δεν γίνεται να τη ζούμε μόνο σε εσωτερικούς χώρους. Γιατί καμιά φορά η χαρά ξεκινά απλώς από το να φορέσεις κάτι ελαφρύ, να συναντήσεις ανθρώπους που αγαπάς και να καθίσεις έξω μέχρι να πέσει η νύχτα – κι ακόμα παραπάνω.

Ίσως αυτό να είναι ένα δώρο της ηλικίας: Οτι κάποια στιγμή σταματάς να κυνηγάς τη μεγάλη έξοδο και αρχίζεις να εκτιμάς τη μικρή. Το ποτό έξω. Το ταβερνάκι στην ακρογιαλιά. Το θερινό σινεμά κι ας μην έχει dolby surround – αλλά μυρίζει αγιόκλημα. Ένα τραπέζι που «το ξενυχτάμε» χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Μια βραδιά που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα για να είναι όμορφη.

Αν το καλοσκεφτείς, όταν ήμασταν νεότεροι βγαίναμε για να συμβεί κάτι. Τώρα βγαίνουμε γιατί ξέρουμε πόσο πολύτιμο είναι απλώς να είμαστε μαζί.

Καιρός για έξω, λοιπόν!

Διαβάστε εδώ:

Συνέντευξη: Μελίνα Τανάγρη: Γιατί να νοσταλγώ κάτι που δεν περιέχει την εξέλιξη μου;