Η άμμος λαμπυρίζει. Kαθαρή και σχεδόν απάτητη.

Το φως μοναδικό όπως πέφτει στη θάλασσα.

Ομπρέλες στη θέση τους. Και το καφέ ανοιχτό.

Το νερό κρύο (ακόμα). Αλλά κάποιοι κολυμπούν. «Είναι μέχρι να μπεις…»,  σου λένε.

Και μπαίνεις.

Δεν υπάρχει ωραιότερη στιγμή. Μόλις το πρώτο μπάνιο σου παγώνει το, μέχρι λίγο πριν κρυμμένο από τα ρούχα, σώμα του χειμώνα.

Κάποιοι πρόλαβαν να μαυρίσουν. (Ζηλεύεις).

Κάποιοι ξεκινούν δίαιτα. (Από Δευτέρα). Ή Μουντζάρο.

Κάποιοι χάνουν μπάνια γιατί το σαββατοκύριακο «κατεβάζουν τα καλοκαιρινά».

Κάποιοι  διαμαρτύρονται για  τον άστατο καιρό, «καλύτερα να μην πιάσει ζέστη ακόμα…» απαντούν οι άλλοι, και πάντα οι κινδυνολόγοι «ωχ θα είναι πολύ ζεστό το καλοκαίρι…»

Εντείνεται η διαφορά Βορείων, Νοτίων. Στα βόρεια βλέπεις στα σουπερμάρκετ κόσμο με μποτάκια και τζην. Στα νότια σαγιονάρα και σορτς.

Μπαίνουμε στις αποθήκες. Βγάζουμε τα της βεράντας. Να τα πούμε το βραδάκι.

Έξω από τη χειμωνιάτικη γκρίνια. 

Ο Μάιος δεν θέλει πρόγραμμα. Θέλει βόλτες. Θέλει ανοιχτά παράθυρα το βράδυ. Μουσική από μακριά και εκείνο το συναίσθημα ότι «κάτι καλό πλησιάζει».

Το καλοκαίρι θα έρθει. Και είναι η πραγματική υπόσχεση του καλοκαιριού.
Όχι οι διακοπές. Ούτε οι φωτογραφίες.
Αλλά ότι η ζωή είναι και έξω.