Υπάρχει μια στιγμή μέσα στη χρονιά, αυτή την εποχή, που κάτι αλλάζει. 

Δεν είναι μόνο η θερμοκρασία. Είναι το φως που κρατά περισσότερο. Είναι τα παράθυρα που μένουν ανοιχτά. Είναι η σκέψη ενός ποτού μετά τη δουλειά που δεν μοιάζει πια με υποχρέωση, αλλά με μικρή υπόσχεση. Είναι η διάθεση να περπατήσουμε λίγο παραπάνω, να συναντηθούμε χωρίς πολλή οργάνωση, να αφήσουμε τη μέρα να απλωθεί.

Μετά από έναν χειμώνα γεμάτο ένταση, ειδήσεις, απαιτήσεις και μια αίσθηση ότι όλοι κάπως αντέχαμε περισσότερο απ’ όσο πραγματικά μπορούσαμε, το “πάμε έξω για ένα καφέ/ποτό/φαγητό” ακούγεται σχεδόν λυτρωτικό.

Και ίσως δεν αφορά μόνο την προσωπική μας ζωή. Ίσως αφορά και τον τρόπο που εργαζόμαστε.

Γιατί οι εταιρίες όπως και οι άνθρωποι, έχουν τις εποχές τους. 

Υπάρχουν περίοδοι συγκέντρωσης, προσπάθειας, αγωνίας, επίμονης προσήλωσης. Περίοδοι όπου όλα μοιάζουν επείγοντα, οι συναντήσεις διαδέχονται η μία την άλλη και η καθημερινότητα μικραίνει γύρω από deadlines, αποφάσεις και “εκκρεμότητες”.

Και βέβαια, η δουλειά απαιτεί σοβαρότητα. Οι ευθύνες είναι πραγματικές. Οι στόχοι δεν εξαφανίζονται επειδή άνθισαν οι νεραντζιές.

Όμως, όταν η ένταση γίνεται μόνιμη κατάσταση και η σοβαρότητα μετατρέπεται σε υπερβολικό οργανωσιακό ύφος, κάτι αρχίζει να χάνεται.
Η περιέργεια. Η ανεπιτήδευτη συζήτηση. Το αυθόρμητο γέλιο. Η διάθεση να ακούσουμε λίγο πιο προσεκτικά. Η ευκολία να απευθυνθούμε σε έναν συνάδελφο όχι μόνο επειδή “χρειαζόμαστε κάτι”, αλλά επειδή είμαστε μέλη της ίδιας κοινότητας.

Κάπως έτσι, το “έξω” αποκτά μια δεύτερη σημασία.

• να βγούμε λίγο έξω από τον αυτόματο πιλότο
• έξω από τις συζητήσεις που περιορίζονται μόνο στα απολύτως λειτουργικά
• έξω από τα silos, τις βεβαιότητες, τις στενές περιγραφές ρόλων
• έξω από την ιδέα ότι ο επαγγελματισμός πρέπει να είναι πάντα αυστηρός, βιαστικός και ελαφρώς απρόσιτος

Στην πραγματικότητα, οι πιο υγιείς εργασιακές κουλτούρες δεν είναι εκείνες που διαρκώς “τρέχουν” χωρίς ανάσα.

• είναι εκείνες που ξέρουν να δημιουργούν ρυθμό
• να εναλλάσσουν ένταση με αποφόρτιση
• εστίαση με σύνδεση
• στόχο με νόημα
• και μέσα σε αυτόν τον ρυθμό, η χαρά δεν είναι περιττή πολυτέλεια. Είναι ζωτικό συστατικό αντοχής.

Δεν μιλάμε για επιφανειακή επιτηδευμένη χαρά. Δεν αρκεί μια εταιρική έξοδος ή ένα τραπέζι στο τέλος της χρονιάς για να αποκτήσει μια εταιρία ανθρώπινο πρόσωπο.

Μιλάμε για κάτι βαθύτερο: Για ένα περιβάλλον όπου οι άνθρωποι δεν νιώθουν ότι πρέπει να αφήνουν διαρκώς ένα κομμάτι του εαυτού τους έξω από την πόρτα για να θεωρούνται “σοβαροί”.

Για μια κουλτούρα όπου υπάρχει χώρος:

• για αυθεντική επαφή
• για μικρές ανάσες μέσα στην απαιτητική μέρα
• για συζητήσεις που δεν είναι πάντα transactional
• για leaders που θυμούνται ότι η ενέργεια μιας ομάδας δεν ανανεώνεται μόνο με νέα projects, αλλά και με την αίσθηση /φροντίδα ότι αξίζει να είμαστε εδώ μαζί

Η εποχή αυτή, με τον τρόπο της, μας το θυμίζει.

Όταν τα μπαλκόνια ανοίγουν, όταν οι βραδιές γίνονται αφορμή να μείνουμε λίγο ακόμη έξω, καταλαβαίνουμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος μόνο για να διεκπεραιώνει. 

• είναι φτιαγμένος και για να συνδέεται
• να παρατηρεί
• να χαίρεται
• να νιώθει ότι συμμετέχει σε κάτι που έχει ζωή

Το ίδιο ισχύει και μέσα στις εταιρίες.

• μια ομάδα που δεν μιλά ποτέ έξω από το απολύτως αναγκαίο, δύσκολα θα συνεργαστεί πραγματικά όταν η πίεση αυξηθεί
• μια εταιρία που δεν αφήνει χώρο για αυθορμητισμό, δύσκολα θα ζητήσει δημιουργικότητα όταν τη χρειαστεί
• μια ηγεσία που επικοινωνεί μόνο μέσα από οδηγίες, δύσκολα θα καλλιεργήσει εμπιστοσύνη

Ίσως, λοιπόν, αυτή η εποχή να είναι μια καλή αφορμή για μια μικρή επαναφορά.

• όχι για να χαλαρώσουν οι στόχοι, αλλά για να μην χαθούν οι άνθρωποι μέσα σε αυτούς
• όχι για να γίνει η εργασία “διασκέδαση”, αλλά για να μη στεγνώσει από ό,τι την κάνει ουσιαστικά ανθρώπινη
• όχι για να αγνοήσουμε τη σοβαρότητα των καιρών, αλλά για να θυμηθούμε ότι η χαρά, η σύνδεση και η ανοιχτότητα είναι και αυτές μορφές σοβαρής φροντίδας

Και ίσως η πιο ενδιαφέρουσα εταιρική ερώτηση αυτής της εποχής να μην είναι μόνο “τι έχουμε να προλάβουμε μέχρι το καλοκαίρι;”

Αλλά και:

Από τι χρειάζεται να βγούμε, για να επιστρέψουμε στη δουλειά μας με περισσότερη ενέργεια, καθαρότητα και αληθινή παρουσία;
Γιατί καμιά φορά, για να προχωρήσουμε καλύτερα, χρειάζεται πρώτα να βγούμε λίγο ΕΞΩ!

“Joy is not made to be a crumb.” – Mary Oliver (Pulitzer Prize-winning American poet)