(Μικρή νουβέλα για δύο ανθρώπους, έναν καφέ, ένα κινητό και την ιδέα ότι ο κόσμος δεν τελείωσε – απλώς άλλαξε … interface).

Ο Λέανδρος μεγάλωσε με την πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα σύνολο κανόνων, που αν τους μάθεις, δεν παθαίνεις τίποτα.
Η Άννα μεγάλωσε με την πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα σύνολο ανθρώπων που αν τους αγαπήσεις, ίσως δεν παθαίνεις τίποτα.
Και οι δύο έκαναν λάθος. Αλλά αυτό το κατάλαβαν αργότερα.
Γνωρίστηκαν σε ένα καφέ που λεγόταν «Το Παλαιόν» και σερβίριζε καφέ με γεύση νοσταλγίας και κέικ που σε έκανε να συγχωρείς τη ζωή για όλα της τα αμαρτήματα. Ο Λέανδρος διάβαζε εφημερίδα. Κανονική. Χάρτινη. Με μελάνι που ήθελε να αφήνει ίχνη στα δάχτυλα, σαν να σου θύμιζε ότι διάβασες κάτι που υπήρξε. Κάποτε.
Η Άννα έψαχνε πρίζα για να φορτίσει το κινητό της.
«Συγγνώμη, εδώ έχει πρίζα;» τον ρώτησε.
Ο Λέανδρος σήκωσε το βλέμμα αργά, σαν άνθρωπος που μόλις τον ξύπνησαν από τον μεσημεριανό ύπνο.
«Έχει. Αλλά είναι πίσω από τη βιβλιοθήκη. Πρέπει να μετακινήσεις τον Καζαντζάκη».
Η Άννα χαμογέλασε.
«Πάντα ήθελα να μετακινήσω τον Καζαντζάκη. Ενδιαφέρον το έβρισκα» είπε και φώτισαν τα μάτια της.
Εκείνος το παρατήρησε. Παραξενεύτηκε.
«Δε συμβαίνει, πια» σκέφτηκε.
Έτσι ξεκίνησαν.
Ο Λέανδρος ήταν 59 ετών. Πίστευε ακόμα στη σωστή ορθογραφία, στις ουρές και στο ότι ο άνθρωπος φαίνεται από το πώς μιλάει στον σερβιτόρο. Είχε ζήσει τη ζωή του με πρόγραμμα. Πανεπιστήμιο. Στρατός. Δουλειά. Γάμος. Παιδιά. Και … διαζύγιο. Μοναξιά με ωράριο.
Η Άννα ήταν 50 κάτι (ποτέ δεν αποκαλύπτεις την ηλικία μιας όμορφης κυρίας). Πίστευε ακόμα στο ένστικτο, στην αλλαγή καριέρας στα πενήντα και στο ότι μια μέρα μπορείς να ξυπνήσεις και να πεις «δεν πάει άλλο έτσι». Είχε αλλάξει τρεις ζωές, δύο χώρες και τέσσερις μεγάλες αγάπες.
Κάθισαν μαζί.
«Διαβάζετε ακόμα εφημερίδα;» τον ρώτησε.
«Διαβάζω ακόμα σκέψη χωρίς αλγόριθμο», απάντησε.
«Ωραίο. Να το κάνετε μπλουζάκι».
Εκείνος γέλασε. Παρήγγειλαν καφέ. Στην πρώτη τους κουβέντα διαφώνησαν για την τεχνητή νοημοσύνη.
«Δεν την εμπιστεύομαι», είπε ο Λέανδρος.
«Ούτε εγώ. Αλλά τη χρησιμοποιώ», είπε η Άννα.
«Αυτό δεν είναι αντίφαση;»
«Όχι. Είναι ενηλικίωση».
Ο Λέανδρος την κοίταξε. «Παλιά εμπιστευόμασταν τους ανθρώπους. Τώρα εμπιστευόμαστε μηχανές».
«Παλιά οι άνθρωποι ήξεραν λιγότερα. Τώρα οι μηχανές φαίνεται να ξέρουν περισσότερα. Εμείς πρέπει να μάθουμε να διαλέγουμε», είπε εκείνη.
Ο Λέανδρος αναστέναξε. «Μεγαλώνουμε αλλιώς».
«Ευτυχώς», είπε η Άννα.
Άρχισαν να συναντιούνται κάθε Τρίτη. Πάντα στο ίδιο τραπέζι. Πάντα στον ίδιο καφέ. Πάντα με την ίδια κουβέντα: Tι άλλαξε στον κόσμο και γιατί δεν τους ρώτησε.
Μιλούσαν για παιδιά που δεν θέλουν παιδιά. Για δουλειές που δεν υπάρχουν πια. Για γάμους που δεν κρατάνε. Για ανθρώπους που κουράστηκαν να προσποιούνται. Ο Λέανδρος θυμόταν μια εποχή που έγραφες γράμμα και περίμενες απάντηση δύο εβδομάδες. Η Άννα θυμόταν μια εποχή που έστελνες μήνυμα και σε άφηναν στο «αναγνώστηκε»… χωρίς απάντηση.
«Πονάει πιο πολύ το δεύτερο», έλεγε.
Μια μέρα, ο Λέανδρος της εξομολογήθηκε: «Δεν φοβάμαι την τεχνολογία. Φοβάμαι ότι δεν με χρειάζονται, πια».
Η Άννα τον κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που έχουν οι άνθρωποι που έχουν περάσει από μοναξιά και βγήκαν ζωντανοί. Και με μια βαθιά τρυφερότητα. «Ο κόσμος δεν χρειάζεται πια ανθρώπους που ξέρουν τα πάντα. Χρειάζεται ανθρώπους που αντέχουν να μην ξέρουν».
Ο Λέανδρος χαμογέλασε στραβά. «Άργησα να το μάθω».
«Όλοι αργούμε. Μερικοί δεν το μαθαίνουν ποτέ».
Ένα απόγευμα, η Άννα του έδειξε μια εφαρμογή που της έφτιαχνε πρόγραμμα διατροφής.
«Κοίτα, σου λέει τι να φας, πότε και γιατί».
Ο Λέανδρος την κοίταξε καχύποπτα.
«Και ποιος της είπε ότι δεν θέλω παστίτσιο;»
«Η επιστήμη».
«Η μάνα μου έλεγε ότι το παστίτσιο σώζει γάμους».
Γέλασαν.
Άρχισαν να περπατούν μετά τον καφέ. Μιλούσαν για τους φόβους τους σαν να ήταν παλιοί φίλοι. Ο Λέανδρος φοβόταν ότι θα γεράσει μόνος. Η Άννα φοβόταν ότι θα ξαναμπεί σε λάθος σχέση. Και οι δύο φοβόντουσαν – μυστικά- ότι ο χρόνος τούς είχε προλάβει.
«Ξέρεις τι είναι το χειρότερο;» είπε ο Λέανδρος. «Ότι είμαστε καλύτεροι άνθρωποι απ’ ό,τι ήμασταν νέοι. ´Όμως τότε μας ήθελαν περισσότερο».
Η Άννα τον κοίταξε. «Τώρα δεν μας θέλουν περισσότερο. Μας θέλουν αληθινούς».
Μια Τρίτη εκείνη δεν εμφανίστηκε. Ο Λέανδρος ήπιε τον καφέ μόνος. Κοίταζε το κινητό του σαν να περίμενε μήνυμα, από άλλη εποχή.
Την επόμενη εβδομάδα όμως, ήρθε.
«Συγγνώμη. Έπρεπε να σκεφτώ» του είπε.
«Τι;»
«Αν έχω χώρο για κάτι νέο».
Ο Λέανδρος δεν μίλησε.
«Έχω κουραστεί να φεύγω όταν αρχίζει να γίνεται ωραίο», είπε εκείνη.
Ο Λέανδρος χαμογέλασε. «Εγώ έχω κουραστεί να μένω όταν έχει τελειώσει».
Σιωπή.
Και μετά γέλασαν, γιατί συχνά η ζωή μοιάζει με κακό μοιραίο σενάριο, που όμως μπορεί να παιχτεί καλά.
Δεν έγιναν ζευγάρι αμέσως. Έγιναν κάτι πιο σπάνιο. Συντροφιά με επίγνωση.
Μαγείρευαν. Περπατούσαν. Διαφωνούσαν. Συμφωνούσαν. Δεν υποσχέθηκαν τίποτα.
Ο Λέανδρος έμαθε να χρησιμοποιεί εφαρμογές πιο συχνά και να διασκεδάζει.
Η Άννα έμαθε να διαβάζει εφημερίδα πιο συχνά και να διασκεδάζει.
Και οι δύο έμαθαν να μην βιάζονται.
Ένα βράδυ, καθώς έβλεπαν μια παλιά φωτογραφία του Λεάνδρου με τα παιδιά του μικρά, η Άννα είπε: «Ξέρεις τι μου αρέσει στην ηλικία μας;»
«Τι;»
«Ότι δεν προσποιούμαστε πως θα ζήσουμε για πάντα. Και έτσι, επιτέλους, ζούμε».
Ο Λέανδρος την κοίταξε.
«Μεγαλώνουμε αλλιώς, ε; »
«Ευτυχώς».
Και κάπως έτσι, σε έναν κόσμο που τρέχει πιο γρήγορα απ’ ό,τι αντέχει η καρδιά, δύο άνθρωποι αποφάσισαν να περπατήσουν. Όχι επειδή ήξεραν πού πάνε. Αλλά επειδή ήξεραν πώς θέλουν να είναι.
Μαζί.
Με χιούμορ.
Με επίγνωση. Και με τη γενναιότητα να μεγαλώνουν αλλιώς.
Ευτυχώς.

Υ.Γ.: Αν αυτή η ιστορία έμπαινε σε εφημερίδα, θα την έκοβαν στη μέση, Μικρά μου!
Αν έμπαινε σε έγχαρτο περιοδικό, θα της έβαζαν φωτογραφία με φίλτρο.
Αν έμπαινε στο διαδίκτυο, θα την προσπερνούσαν.
– Α! Και ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ!
Αλλά αν την διάβαζε ένας άνθρωπος βράδυ, κουρασμένος από τη μέρα, ίσως χαμογελούσε.
Ίσως ένιωθε λιγότερο μόνος.
Ίσως σκεφτόταν:
«Δεν είμαι περίεργος. Είμαι απλώς της εποχής μου».
Και αυτό, καμιά φορά, αρκεί.
Ευτυχώς.