Ο Δον Κιχώτης δεν πέθανε. Όχι αυτή τη φορά. Ο πυρετός τελείωσε ένα πρωινό που δεν είχε τίποτα το ηρωικό. Καμία καταιγίδα, κανένα όραμα, καμία τελευταία μεγαλοπρεπή εξομολόγηση...
Η πρώτη αδελφή που σε επισκέπτεται. Δεν σου συστήνεται, γι’ αυτό και σε μπερδεύει. Κάθεται σιωπηλή , πότε κοντά , πότε απόμακρα, μα πάντα τη νιώθεις...
Μια πόλη που μύριζε αρμύρα, γιασεμί και ξεθυμασμένο μελάνι. Τα βιβλιοπωλεία στην οδό Μοχάμεντ Άλι, τα μικρά λογοτεχνικά καφέ που σέρβιραν τσάι με δυόσμο και τσουρέκι με κακουλέ..
Καθόταν στο τζάκι. Έμπροσθεν κι όχι πάνω! Ο νους μιά έπαιρνε φωτιά και μιά εψύχετο. Η φύση γυναικεία μα το μυαλό αρσενικό. Και άντε να τετραγωνίσεις τον κύκλο!..