Σας προσλάβαμε. Χαρήκαμε πολύ.

Την ημέρα που την προσέλαβαν, η κόρη της φίλης μου ήρθε σπίτι μου καθώς την είχα υποστηρίξει στην προετοιμασία της συνέντευξης

“Λοιπόν; Πώς σου φάνηκαν;”

“Ποιοι;”

“Οι άνθρωποι, η εταιρία που είχες συνέντευξη.”

Κοίταξε την οθόνη του laptop της με άδειο βλέμμα. Στο κέντρο της αναβόσβηνε ένα μπλε κομφετί.

“Δεν ξέρω”, μου είπε. “Δεν γνώρισα κανέναν.”

“Και πως έγινε”

“Έστειλα το βιογραφικό μου, η εταιρεία το είχε διαβάσει είχε κρίνει ότι ταίριαζα στη θέση και με είχε καλέσει σε συνέντευξη. Η πρόσκληση έγραφε ότι μπορούσα να συνδεθώ όποτε με βόλευε. Πάτησα “Έναρξη” τη Δευτέρα

“Κοιτάξτε ευθεία στην κάμερα”, μου είπε μια φωνή. “Έχετε ενενήντα δευτερόλεπτα για κάθε απάντηση.”

“Στην τρίτη ερώτηση μου ζήτησαν να περιγράψω μια διαφωνία με τον προϊστάμενό μου. Διηγήθηκα πώς, σε μια συνάντηση, είχα υπερασπιστεί με πάθος την πρόταση της ομάδας μου. Καθώς μιλούσα, θυμήθηκα κάτι που είχα χρόνια να σκεφτώ. Δυο μέρες μετά τη συνάντηση είχα σταθεί έξω από το γραφείο του με δύο καφέδες στα χέρια, ψάχνοντας πώς να του πω ότι είχα κάνει λάθος. Μόλις με είδε μου ζήτησε να μιλήσουμε.

“Και τότε”, είπα στην κάμερα, “έγινε κάτι που δεν περίμενα”.

Ο κύκλος γύρω από το χρονόμετρο έκλεισε.

“Ευχαριστούμε για την ολοκληρωμένη απάντησή σας.”

Στο τέλος ήρθε η σειρά μου να κάνω ερωτήσεις. Πληκτρολόγησα “Πώς είναι η κουλτούρα στην εταιρεία, οι αξίες σας;”

“Η εταιρεία μας καλλιεργεί μια κουλτούρα συνεργασίας, ανοιχτής επικοινωνίας και αμοιβαίου σεβασμού”, απάντησε ο ψηφιακός βοηθός.

Aκούγοντας την κόρη της φίλης μου χαμογέλασα. Είχα γράψει κι εγώ αυτή τη φράση, χρόνια πριν, ως διευθύντρια ανθρώπινου δυναμικού. 

Και η κορη της φίλης μου συνεχίζει ….

“Μετά έκανα ένα τεστ. Την Τρίτη ήρθε η προσφορά. Υπέγραψα με το δάχτυλο στην οθόνη του υπολογιστή. Μέσα σε λίγα λεπτά είχα πρόγραμμα για την πρώτη εβδομάδα, κωδικό για να παραλάβω τον υπολογιστή μου και έναν σύνδεσμο για να δηλώσω πώς πίνω τον καφέ μου”.

“Σκέτο”, έγραψα. Ήταν η πιο εύκολη ερώτηση όλης της διαδικασίας.

“Ύστερα άνοιξα το οργανόγραμμα. Η γυναίκα με την οποία θα δούλευα είχε όνομα, τίτλο και μια φωτογραφία τραβηγμένη μπροστά σε μια βιβλιοθήκη. Μεγέθυνα τη φωτογραφία με τα δάχτυλα και προσπάθησα να διαβάσω τους τίτλους των βιβλίων πίσω της αλλά ήταν θολά”

“Kαι σήμερα ήρθα εδώ μαζί σας για να μοιραστώ την εμπειρία μου αυτή που με έχει αφήσει κάπως μετέωρη”

Έχω περάσει πολλά χρόνια στην άλλη πλευρά του τραπεζιού μιας συνέντευξης. Έχω δει πόσο εύκολα μας κερδίζει κάποιος επειδή μας θυμίζει εμάς στην ηλικία του. Και ξέρω πόσο άσχημο είναι να περιμένει ένας άνθρωπος εβδομάδες ή και μήνες ώσπου να μάθει αν μπορεί να κάνει σχέδια ζωής.

Και η κόρη της φίλης μου συνέχισε

“Εκεί που επιστρέφω, όμως, είναι σ’ εκείνα τα ενενήντα δευτερόλεπτα. Ήθελα κάποιος να με ρωτήσει τι έγινε όταν κάθισα μαζί με τον προϊστάμενό μου να μιλήσουμε. Θα του έλεγα ότι…..πριν προλάβω να ζητήσω συγγνώμη, μου είπε “Ευτυχώς που διαφώνησες. Οι υπόλοιποι είχαν σταματήσει να μου λένε τι σκέφτονταν”.

Κι έπειτα θα ήθελα να ακούσω και μια δική του ιστορία. Ίσως για μια δύσκολη Δευτέρα στο γραφείο, όταν κάτι πήγε στραβά και κάποιος χρειάστηκε να πει “Δικό μου το λάθος”. Θα ήθελα να ακούσω πώς μιλάει γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Κάπως έτσι αρχίζω να καταλαβαίνω αν μπορώ να δουλέψω με κάποιον. Φαντάζομαι πως κάπως έτσι θα καταλάβαινε κι εκείνος αν μπορεί να δουλέψει μαζί μου.

“Και τη Δευτέρα πού θα πας;” Την ρώτησα

Μου είπε τη διεύθυνση.

“Ωραία. Και ποιος θα σε υποδεχτεί;”

Ξανακοίταξε το μήνυμα. Είχε τη διεύθυνση, τον όροφο και τον κωδικό για την πόρτα.

Τη Δευτέρα θα είχε τον κωδικό για την πόρτα. Μακάρι κάποιος να την περίμενε από μέσα. Ίσωςμάλιστα μ’ έναν καφέ. Σκέτο.

Η ιστορία αυτή είναι αληθινή. Και ύστερα από τόσα χρόνια δουλειάς με ανθρώπους, ελπίζω αυτή η προσέγγιση να μη γίνει ο κανόνας στον τρόπο που επικοινωνούμε και συνεργαζόμαστε.

Η τεχνητή νοημοσύνη μάς έχει βοηθήσει ήδη σε πολλά. Μας γλιτώνει χρόνο, μας βοηθά να βάλουμε σε σειρά τις σκέψεις μας και να βρούμε λύσεις εκεί που έχουμε κολλήσει. 

Θα ήθελα όμως λίγο από τον χρόνο που κερδίζουμε να τον δίνουμε ο ένας στον άλλον. Να μπορούμε να πούμε “Για πες μου λίγο ακόμα” και να μείνουμε εκεί για να ακούσουμε. 

Πόσες φορές, άλλωστε, αυτό που είχε σημασία το μάθαμε όταν η κουβέντα πήρε μια τροπή που κανείς μας δεν είχε προβλέψει;

“I don’t really worry about machines thinking like people; I worry about people thinking like machines.” Tim Cook, Apple CEO

Άρθρα Τρέχοντος Τεύχους

Άρθρα Τρέχοντος Τεύχους

Τεύχη JAN

Επιλέξτε και “ξεφυλλίστε” προηγούμενα τεύχη

Real JAN Moments

Highlighted videos

Εγγραφείτε δωρεάν στο Newsletter

Πρωτογενή άρθρα και καινούργιο περιεχόμενο στο email σας κάθε 15 ημέρες

Ακολουθήστε μας

Ακολουθήστε το κανάλι μας στο Youtube εδώ

JUST A NUMBER

Εγγραφείτε δωρεάν στο Newsletter μας

Συμπληρώστε το email σας ώστε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε 15 ημέρες

Άρθρα Τρέχοντος Τεύχους