Ο Άρης ήταν είκοσι τεσσάρων και κυκλοφορούσε με τη σιγουριά εκείνου που μεγάλωσε έχοντας όλες τις απαντήσεις στην τσέπη του. Στο κινητό του -κυριολεκτικά στο χέρι του- χωρούσαν οι φίλοι, η δουλειά, η διασκέδαση, και, τελευταία, ένας συνομιλητής που απαντούσε οποιαδήποτε ώρα, με υπομονή και μια ευχέρεια που τον γοήτευε: Το ChatGPT. Όσο περισσότερο το χρησιμοποιούσε, τόσο περισσότερο πίστευε πως είχε βρει έναν σύμβουλο που μπορούσε να του δώσει λύσεις στα πάντα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα!
Και αυτή η αίσθηση δύναμης έκανε τον Άρη να νιώθει υπεροχή και υπέρμετρη αυτοπεποίθηση, που έφτανε ως την υπεροψία… στα οικογενειακά τραπέζια, όταν ο παππούς τού ζητούσε βοήθεια με κάτι που δεν μπορούσε να καταφέρει στο κινητό του, ο Άρης σήκωνε τα μάτια στο ταβάνι λέγοντας «Βρε παππού, εσείς οι boomers θέλετε ολόκληρο σεμινάριο για να ανοίξετε ένα συνημμένο!»
Κι ο εβδομηνταδυάχρονος παππούς Στέλιος χαμογελούσε αμήχανα στον εγγονό του και του έδινε το κινητό, θαυμάζοντας την ταχύτητα του Άρη με τη συσκευή-θαύμα. Ο καημένος ο παππούς… Είχε περάσει σαράντα χρόνια πίσω από τον πάγκο του μαγαζιού του που είχε ξεκινήσει από το μηδέν, όμως ο εγγονός του το μόνο που έβλεπε ήταν τα δάχτυλά του που δίσταζαν πάνω στην οθόνη…
Η μεγάλη ιδέα κατέβηκε στον Άρη ένα βράδυ, καθώς χάζευε ηλεκτρονικά καταστήματα: Θα έφτιαχνε ένα e-shop που θα πουλούσε αξεσουάρ γραφείου από ανακυκλωμένα υλικά, με δικό του όνομα και διαφήμιση στα κοινωνικά δίκτυα. Και ως συνήθως, ζήτησε από τον συμβουλάτορα ChatGPT επιχειρηματικό σχέδιο, προβλέψεις πωλήσεων και εκτίμηση κερδοφορίας. Οι απαντήσεις γέμισαν την οθόνη με πίνακες, ποσοστά, πλάνο δράσης και καλοδιατυπωμένα συμπεράσματα, κι εκείνος ένιωσε ότι κρατούσε ήδη το κλειδί της επιτυχίας.
«Με αυτά τα δεδομένα, μπορώ να αφήσω τη δουλειά μου;» πληκτρολόγησε.
Το αισιόδοξο σενάριο της απάντησης του έμεινε καρφωμένο στο μυαλό. Τις επιφυλάξεις και την προτροπή να ελέγξει τις προϋποθέσεις και τους πιθανούς κινδύνους τις προσπέρασε βιαστικά, όπως προσπερνάμε τα ψιλά γράμματα όταν λαχταράμε να πιστέψουμε κάτι.
«Μίλησες με ανθρώπους που θα τα αγόραζαν;» τον ρώτησε ο παππούς του, όταν ο Άρης χαρούμενος κι ενθουσιασμένος του ανακοίνωσε τα πλάνα του.
«Έχω κάνει ανάλυση αγοράς, business plan, action plan και product positioning με τεχνητή νοημοσύνη. Όλα θα πάνε τέλεια!».
«Και πόσοι σου είπαν ότι θα πληρώσουν αυτή την τιμή;» συνέχισε ο παππούς κοιτώντας τον εγγονό του στα μάτια.
«Έλα παππού, εσύ ξέρεις μόνο από μαγαζιά της γειτονιάς. Εδώ μιλάμε για άλλο επίπεδο! Θα βγάλω την επιχείρησή μου παγκόσμια, θα πάρω χρηματοδοτήσεις, θα δεις, θα σκίσω!».
Ο παππούς Στέλιος χαμήλωσε το βλέμμα στο φλιτζάνι του, κούνησε το κεφάλι του και δεν απάντησε, κι ο Άρης εξέλαβε τη σιωπή του σαν συμφωνία. Μέσα σε έξι εβδομάδες παραιτήθηκε, έδωσε τις οικονομίες του για εμπόρευμα και νοίκιασε μια μικρή αποθήκη. Την πρώτη μέρα φωτογράφισε τα κιβώτια και ανέβασε μια ανάρτηση για όσους «τολμούν να κυνηγήσουν το όνειρό τους». Τρεις μήνες αργότερα, τα ίδια κιβώτια σχημάτιζαν γύρω του έναν διάδρομο που κάθε μέρα μίκραινε.
Οι πελάτες έμπαιναν στο κατάστημα και έφευγαν χωρίς αγορά. Η διαφήμιση κόστιζε περισσότερο απ’ όσο είχε υπολογίσει, τα μεταφορικά έτρωγαν το περιθώριο κέρδους και αρκετά προϊόντα έφταναν με ελαττώματα. Κάποιες τιμές και πληροφορίες προμηθευτών που είχε θεωρήσει σωστές αποδείχτηκαν ανακριβείς, ενώ με τρόμο συνειδητοποιούσε πως τις προβλέψεις πωλήσεων τις είχε μεταφέρει αυτούσιες στον προϋπολογισμό του, χωρίς να δοκιμάσει την ανταπόκριση πραγματικών αγοραστών.
Ένα απόγευμα κάθισε στο πάτωμα της αποθήκης και κοίταξε το υπόλοιπο του λογαριασμού του. Ένιωσε τη στενοχώρια να του ανεβαίνει σαν κόμπος στον λαιμό, μαζί με μια τρομακτική σκέψη: «Τόση σιγουριά, και τώρα δεν έχουμε ούτε για το νοίκι». Σαν να το ήξερε, εκείνη τη στιγμή ο παππούς του εμφανίστηκε στην πόρτα με δύο καφέδες, κι ο Άρης, με το βλέμμα κάτω ψιθύρισε «Έλα παππού τώρα να μου πεις ότι εσύ μου τα έλεγες…» Ο Στέλιος ακούμπησε τους καφέδες πάνω σε ένα κιβώτιο. «Εγγονέ ήρθα να δω τι περνάς. Τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν».
Αυτή η κουβέντα κάπως χαλάρωσε τον Άρη, που έσπασε, και κλαίγοντας, ομολόγησε το λάθος του… «Τα έχασα όλα, παππού, τη δουλειά μου, τα λεφτά μου… και έκανα και τον έξυπνο… και φερόμουν σε όλους σας σαν να ήσασταν χαζοί». «Όταν έκλεισα το πρώτο μου μαγαζί, ήσουν ακόμη αγέννητος», απάντησε o Στέλιος. «Ντρεπόμουν τόσο, που άλλαζα πεζοδρόμιο για να αποφεύγω γνωστούς. Και με βοήθησε ο αδελφός μου να ανοίξω τα τεφτέρια και να δω τι μπορούσα ακόμη να σώσω».
Την επόμενη κιόλας μέρα, ο Άρης έκλεισε ραντεβού με τον λογιστή, μίλησε στον προμηθευτή για τα ελαττωματικά προϊόντα και κατέγραψε τις υποχρεώσεις του. Κάθε τηλεφώνημα απαιτούσε τεράστιο κουράγιο, όμως κάθε συγκεκριμένη απάντηση έκανε το χάος να φαίνεται μικρότερο. Βρήκε μια προσωρινή δουλειά και συμφώνησε ένα εφικτό πρόγραμμα πληρωμών σε όσους χρωστούσε, ενώ ο παππούς του, ήταν σε όλο αυτό δίπλα του, ακλόνητη δύναμη που του έδινε φτερά, κι έτσι κατάφερε να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά.
Ένα κυριακάτικο μεσημέρι, ο Στέλιος τού έδειξε ένα μήνυμα που δυσκολευόταν να ανοίξει. Ο Άρης τράβηξε την καρέκλα κοντά του και, για πρώτη φορά, περίμενε υπομονετικά να δοκιμάσει ο παππούς μόνος του. «Έλα, έχουμε χρόνο», του είπε, ακουμπώντας το χέρι στον ώμο του. «Κι ύστερα θέλω να μου πεις πώς βρήκες το κουράγιο να ξανανοίξεις μαγαζί».
Ο Στέλιος σήκωσε το βλέμμα, ξαφνιασμένος… «Εσύ θα βαρεθείς με τις παλιές μου ιστορίες…» Όμως ο Άρης επέμεινε. «Θέλω να τις ακούσω, παππού, και συγχώρεσέ με που τόσο καιρό σε έκανα να πιστεύεις πως όσα έζησες δεν με αφορούν και πως εγώ τα ξέρω όλα και καλύτερα…»
Θόλωσαν από τα δάκρυα τα μάτια του παππού, καθώς σκέπασε με την παλάμη του το χέρι του εγγονού του και άρχισε να διηγείται. Ο Άρης άφησε το κινητό ανάποδα στο τραπέζι… κι άρχισε να ζει την πραγματική ζωή, εκείνη που ξεκινάει από τις καρδιές, κι όχι από τις οθόνες!



