Όταν ήμουν μικρή, είχα ένα καημό (μεταξύ άλλων).
Να έχω το δικό μου τηλέφωνο. Δικό μου αριθμό, σταθερό εννοείται.
Να με παίρνουν τηλέφωνο και να μη χρειάζεται να εξηγήσουν στη μαμά μου ή στον μπαμπά μου ποιοι είναι…
Μετά ήθελα να μπορώ να μιλάω με τις ώρες, χωρίς να βουίζει το τηλέφωνο. (Με σημερινούς όρους, χωρίς να δείχνει ότι η γραμμή είναι κατειλημμένη).
Μετά ήθελα να βλέπω ποιος με καλεί…
Μετά ήθελα να ξέρω… Έχει φτάσει σπίτι του; Τηλεφωνούσα και το έκλεινα.Έχει φτάσει και δεν με παίρνει ή δεν έχει φτάσει ακόμα; (με σημερινούς όρους, «διαβάστηκε”;)
Χωρίς το άγχος να σηκώνει μια μαμά με βροντερή φωνή, «Εμπρόοος;» το τηλέφωνο. (Προτιμούσα τις μαμάδες που απαντούσαν με ένα απαλό «Παρακαλώ;»)
Λοιπόν, έγιναν όλα αυτά. Be careful what you wish for. It may happen.
Και δεν έμειναν εκεί.
Και;
Μετά ήθελα να ακούω τη μουσική που μου άρεσε. Συγκεκριμένους καλλιτέχνες, συγκεκριμένα τραγούδια. Χωρίς να πρέπει να πληρώσω έναν ολόκληρο καινούριο δίσκο για 2 μόνο καλά τραγούδια. Πρόβλημα που εν μέρει έλυνε ο εφευρετικός Μάριος (για όσους θυμούνται) με τις κασέτες και τα hits. Είχε αντιληφθεί εγκαίρως το κενό στην αγορά. (Οι κασέτες, για τους φιλομαθείς προϋπήρξαν των CD.)
Κάποια στιγμή νομίσαμε ότι τα είχαμε δει όλα.
Είχαμε πια και τα email στο κινητό. Και, φυσικά, μπορούσαμε να λύνουμε κάθε απορία μας.
Πόση ώρα πρέπει να ψήσω ένα κέικ; Πόσες ώρες διαρκεί η πτήση για το Los Angeles; Πώς βγαίνει ένας λεκές από κόκκινο κρασί;
Πάντα υπήρχε κάποιος που ήξερε την απάντηση. Αλλά δεν ήταν ένας.
Με το Google οι απαντήσεις βρέθηκαν συγκεντρωμένες μπροστά μας. Αρκεί να ξέραμε τι να ψάξουμε.
Όχι όμως. Δεν ήταν όλα. Γιατί δεν είχαμε ακριβώς γιατρό, αρχιτέκτονα, δικηγόρο, διακοσμητή, ψυχολόγο, σύμβουλο επενδύσεων. Που να του μιλάμε όπου και όπως θέλουμε. Να μας κλείνει ξενοδοχεία, εισιτήρια να γράφει για μας, να μιλάει σαν κι εμάς.
Να ρωτάς και να σου απαντά. Να διαφωνείς και να επανέρχεται. Να λες ότι δεν εννοούσες ακριβώς αυτό και να προσπαθεί ξανά.
Και αναρωτιέσαι, πού πάμε;
Μπορεί να έχουμε όλη τη μουσική του κόσμου στη διάθεσή μας. Αλλά ένα τραγούδι δεν μας συγκινεί απαραίτητα περισσότερο απ’ ό,τι όταν το περιμέναμε στο ραδιόφωνο για να το γράψουμε σε κασέτα.
Η πρόκληση είναι να μη χάσουμε την απόλαυση της έκπληξης, της προσωπικής επαφής. Ακόμη και της αναμονής.
Και σκέφτομαι καμιά φορά εκείνο το κορίτσι που ήθελε απλώς το δικό του τηλέφωνο, για να μη χρειάζεται να περνάει από τη μαμά και τον μπαμπά του.
Αν του έλεγα ότι μια μέρα θα μιλάει με ένα κινητό για σχεδόν τα πάντα, μάλλον δεν θα με πίστευε.
Αν όμως του έλεγα ότι, παρ’ όλα αυτά, θα εξακολουθούσε να αναρωτιέται γιατί κάποιος δεν το πήρε τηλέφωνο, είμαι βέβαιη ότι θα με καταλάβαινε.

