ΑΙ. Μια σέλφι, μα τι σέλφι!

Καμιά φορά λέμε, έτσι για να αστειευτούμε, σκέψου να ξυπνούσε ο παππούς από τον τάφο και να τον βάζαμε σε κάποιο από τα τελευταίας τεχνολογίας αυτοκίνητά μας. Σοκ, το απόλυτο. Μόνα τους φρενάρουν, μόνα τους αλλάζουν λωρίδα, βγάζουν φωνή για να σχολιάσουν ότι ο οδηγός φαίνεται λίγο κουρασμένος, σε μαλώνουν αν βγεις σε λάθος έξοδο. Αν γλύτωνε το εγκεφαλικό ο παππούς, θα πεταγόταν μόνος του έξω από την πόρτα. (Εκτός από τον μπαμπά μου, καλή του ώρα όπου βρίσκεται, που θα ζητούσε τα κλειδιά για να οδηγήσει).

Άλλες φορές λέμε, για δες από πού ξεκινήσαμε και πού φτάσαμε… Ας πούμε, στον δικό μου χώρο, το δημοσιογραφικό, μέχρι τη δεκαετία του ‘90 η δουλειά μας ήταν -από μια άποψη- κολαστήριο. Ατελείωτες ώρες στα ατελιέ των περιοδικών, να κόβουμε με κοπίδι και να κοβόμαστε, να κολλάμε κομματάκια κειμένου -κι εκείνα να μένουν κολλημένα στα χέρια μας- σε κάθε μακέτα, για κάθε μία από τις 600 σελίδες του τεύχους που ετοιμάζαμε κάθε μήνα.
Μα, τι ζήσαμε αλήθεια! Να μαυρίζουμε τα δάχτυλά μας στο μελάνι παλιών εφημερίδων για να διασταυρώνουμε στοιχεία για την έρευνά μας, μέσα από τα πολύτιμα, αλλά ατελείωτα, αρχεία τους. Και να τρέχουμε από εμπειρία σε εμπειρία, από το τρανζιστοράκι -το οποίο κάνει σήμερα θεαματικό come back!- στο πικάπ, τον ενισχυτή, μετά στην κασέτα, το Walkman, τους ασήκωτους επιτραπέζιους υπολογιστές με την Ms γλώσσα τους, που έπρεπε μήνες να μελετάμε και τα floppy discs– κι από εκεί στις βιντεοταινίες και τα cd.
Επίσης, από τις ογκώδεις τηλεφωνικές συσκευές με τη ροδέλα που έπρεπε να στρίβουμε συνέχεια για να καλούμε το μηδέν μήπως και ακούσουμε τον συνομιλητή μας, στα τεράστια πρώτα κινητά, μεγέθους βατραχοπέδιλων, με πορτάκια που άνοιγαν και κεραίες που ψήλωναν προς τον ουρανό, μπας και πιάσει σήμα από τη διπλανή γειτονιά.

Κι από εκεί στο σήμερα, που λίγο-πολύ ξέρουμε και στο αύριο, που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. «Φρίκη!», αναφωνεί η φίλη. «Ποιος παππούς μου; εδώ ο μπαμπάς μου και θα ξαναέμπαινε τρέχοντας στο μνήμα!». Πάντως όχι ο δικός μου, όπως προείπα.
Και ήταν αυτή η πιο πολύτιμη, ίσως, παρακαταθήκη που μου άφησε: Να είμαι πάντα περίεργη, να με εντυπωσιάζουν όλα τα καινούργια πράγματα, να θέλω να τα μάθω, να τα καταλάβω, και να λέω, όπως εκείνος, μα τι θαυμάσια που είναι όλα!

Παρένθεση: Μόνο μία φορά δεν βρήκε καθόλου θαυμάσια την εξέλιξη της τεχνολογίας, όταν παρακολουθήσαμε για πρώτη φορά, σε real time, τον πόλεμο στον Περσικό. Καρφωμένοι στους δέκτες, με τα τροχιοδεικτικά των βλημάτων να φωτίζουν τη νύχτα, αργήσαμε να πάρουμε είδηση ότι ο μπαμπάς, στην πολυθρόνα του, έκλαιγε. Και όταν τον ρωτήσαμε γιατί -καθώς δεν το συνήθιζε – απάντησε: «επειδή, παιδιά μου όπως και να το βλέπετε αυτό, είναι πόλεμος και δεν θέλω να το ζήσετε». Έκλαιγε, με τον ίδιο βουβό τρόπο που απέφευγε να μιλήσει για τη δική του εμπειρία στο αλβανικό μέτωπο ή αργότερα, 6 μήνες στην απομόνωση, στο κελί της γερμανικής «γκεστάπο».

Για την τεχνητή νοημοσύνη βέβαια δεν είμαι σίγουρη. Νομίζω ότι θα κατέβαλε τεράστια προσπάθεια για να καταλάβει πώς μπορεί να λειτουργεί και να σου μιλάει με οικειότητα, λες και είχατε υπάρξει συμμαθητές, να της κάνεις ερωτήσεις και να σου στέλνει σε δευτερόλεπτα βουνό τις απαντήσεις, να της λες ακόμα και τα προσωπικά σου. Δεν είμαι καθόλου σίγουρη όμως ότι θα «τσίμπαγε». Αντίθετα, έχω την εντύπωση ότι το μυαλό του, αυτό το υπέροχο μυαλό που κάποτε, μέσα στο νοσοκομειακό προς μία ακόμη ΜΕΘ, μου είπε ατάραχος και χαμογελαστός: «Τι θαυμάσιο αυτοκίνητο! Με αυτό πας, παιδί μου, κάθε μέρα στη δουλειά σου;», θα διατηρούσε επιφυλάξεις.

Κι εγώ, θα έσπαγα το κεφάλι μου για να βρω τις λέξεις να του εξηγήσω, να του πω ότι υπάρχουν ακόμα κι επιστήμονες που ήδη ανησυχούν μήπως παίρνει υπερβολικές εξουσίες και πρωτοβουλίες. Αλλά και πάλι, όπως θα έλεγε και ό ίδιος, θα δούμε…

Στα υπόλοιπα; Θα του έλεγα πως, όχι, δεν αναθέτω ποτέ στην τεχνητή νοημοσύνη να γράφει αντ΄ εμού τα άρθρα μου στο αγαπημένο just a number και αλλού, γιατί δεν θέλω με τίποτα να στερηθώ τις θεραπευτικές ιδιότητες που μόνο η δημιουργία ξέρει να προσφέρει τόσο απλόχερα. Άλλωστε, το όποιο αποτέλεσμα, καλύτερο ή χειρότερο δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μία «selfie».

Σκεφτείτε το: Όταν σε υποδύεται η τεχνητή νοημοσύνη, είναι λίγο σαν να σε έχει τραβήξει μια φωτογραφία το μυαλό σου, μαζί με τα μυαλά εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων και να την προβάλλει μπροστά σου αλλά εσύ να νομίζεις ότι βλέπεις κάτι διαφορετικό και όχι την εικόνα σου. 

Δεν ξέρω βρε μπαμπά, και μένα με ενθουσιάζουν τα καινούργια, τα ψάχνω, είμαι περίεργη, είμαι αισιόδοξη, στις καλές μέρες τα βλέπω όλα καλά και στις κακές κάνω υπομονή να περάσουν. Αλλά αυτό, τώρα, δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω. Δεν μπορώ καν να έχω γνώμη για το πώς θα εξελιχθεί. Δεν ξέρω – ούτε οι ειδικοί νομίζω ότι ξέρουν. Δεν μπορώ να ζυγίσω αν μπορεί να κρατάει ισορροπίες ανάμεσα στο καλό και το κακό και, στο κάτω κάτω της γραφής, αρνούμαι πεισματικά να του αποδώσω ιδιότητες πρωτότυπης και κριτικής σκέψης διότι απλούστατα δεν έχει. Είναι πολύ παράδοξο αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια, μπαμπά. Κάποιοι θεωρούν ότι θα φέρει το τέλος του κόσμου, κάποιοι άλλοι ότι θα τον σώσει. Αλήθεια σου λέω, είναι από τις λίγες φορές στη ζωή μου που δεν έχω γνώμη για κάτι. 

Πάντως, σαν να σε βλέπω μπροστά μου, νιώθω ότι σ’ ακούω να μου απαντάς, με εκείνο το ευρύχωρο, γεμάτο αγάπη βλέμμα σου: «Θα δούμε πουλάκι μου, θα δούμε. Αλλά και να μη δούμε, ό,τι είναι να γίνει, αυτό θα γίνει».

Άρθρα Τρέχοντος Τεύχους

Άρθρα Τρέχοντος Τεύχους

Τεύχη JAN

Επιλέξτε και “ξεφυλλίστε” προηγούμενα τεύχη

Real JAN Moments

Highlighted videos

Εγγραφείτε δωρεάν στο Newsletter

Πρωτογενή άρθρα και καινούργιο περιεχόμενο στο email σας κάθε 15 ημέρες

Ακολουθήστε μας

Ακολουθήστε το κανάλι μας στο Youtube εδώ

JUST A NUMBER

Εγγραφείτε δωρεάν στο Newsletter μας

Συμπληρώστε το email σας ώστε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε 15 ημέρες

Άρθρα Τρέχοντος Τεύχους