Παρακαλώ, πού έχετε τις μαρμελάδες;

Δυό διαδρόμους  πιο κάτω αριστερά, απαντάει κοφτά υπάλληλος που προσπαθεί να είναι ευγενικός και που κουβαλάει παράλληλα σακούλες με σκυλοτροφή για να τις να βάλει στο ράφι.

Προσπαθεί, αλλά κάπως σου δείχνει ότι εκνευρίζεται. Με σένα; Με τη δουλειά του; Πάντως κάτι του τη δίνει. Ή έτσι είναι.

Στο ταμείο. Η ταμίας συνομιλεί με άλλη ταμία χωρίς να δίνει σημασία στην ουρά που μεγαλώνει… Οι πελάτες στα κάγκελα…

Σε άλλο σουπερμάρκετ. Γονατισμένη στο πάτωμα μεγάλη σε ηλικία υπάλληλος τοποθετεί κουτιά εβαπορέ. 

Με συγχωρείτε, πού έχετε τους καφέδες; Πετάγεται όρθια, να σας πάω. Μα δεν πειράζει της λέω, απλά πείτε μου. Μα τι λέτε, χαρά μου. Εδώ είμαστε (ήταν πολύ κοντά).

Τυχαίο θα είναι σκέφτομαι.

Στο κρεοπωλείο του ιδίου σουπερμάρκετ. Ο υπάλληλος σιγοσφυρίζει. Καλημέρα, μου λέει. Φανταστική μέρα, έ; Ναι… Μισό κιλό κιμά, λέω… Α! Τι ωραίο θα φτιάξετε;

Συμπτώσεις, σκέφτομαι.

Όμως επαναλαμβάνονται στο συγκεκριμένο  σουπερμάρκετ. Με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Πώς γίνεται άτομα παρομοίων μισθών σε παρόμοια σουπερμάρκετ να φέρονται τόσο διαφορετικά. Οι μεν σε ένταση, οι δε σαν να είναι σπίτι τους και σε υποδέχονται.

Το μήνυμα υπάρχει. Και σε ανθρώπους που δεν τα βγάζουν εύκολα πέρα. 

Δεν ξέρω αν θέλουμε να το βλέπουμε. Αισθανόμαστε λίγοι να δώσουμε λύσεις στα τεράστια θέματα που αντιμετωπίζει (και αντιμετώπιζε πάντα) η γειτονιά μας, η πόλη μας, η χώρα μας, ο κόσμος.

Αλλά αισθανόμαστε και τόσο λίγοι να φερόμαστε λίγο πιο κομψά;

Με λίγη ανθρωπιά/χιούμορ/ευγένεια;

Δεν ξέρω πόσες δικαιολογίες χρησιμοποιούμε για να αποδεικνύουμε ότι ορθώς είμαστε κακόκεφοι, στενοχωρημένοι, γκρινιάρηδες κ.λ.π. 

Επειδή σουπερμάρκετ θα πάμε μέρες που είναι, λέω να δώσουμε μια extra προσοχή στις συμπεριφορές.

Ειδικά αν μπούμε κι εμείς στο τριπάκι μιας ζεστής καλημέρας, μιας πιο ανθρώπινης κουβέντας θα αποζημιωθούμε.

Καλή μας Ανάσταση!