«Λες και τρώμε τον χειμώνα παγωτό, λες και πέφτουμε σε τοίχους με εκατό, έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτό του νου τη βέργα…». Αγαπημένοι στίχοι από τη Λίνα Νικολακοπούλου, στο τραγούδι «Ανθρώπων Έργα» – τους μουρμουράω συχνά, ειδικά κάθε φορά που η εποχή ή η διάθεση θέλουν να βγουν από το κουτί τους και ν’ αψηφήσουν τα παραδοσιακά «παραδοτέα».

Τους μουρμουράω, παίρνοντας πρωτοχρονιάτικες αποφάσεις τον Σεπτέμβρη – αντίβαρο στη θλίψη που μου προκαλεί το κόντυμα της μέρας. Τους μουρμουράω, όταν πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει κατάνυξη τις αποκριές, που φαντάζομαι τα θορυβώδη έθιμα ως μέρος μιας σιωπηλής πομπής, έξω από το αρχαίο ιερό, όπου οι θνητοί θα μάθουν επιτέλους την αλήθεια. Τους μουρμουράω την Πρωτοχρονιά, καθώς η οθόνη πλημμυρίζει πυροτεχνήματα, των οποίων τρέμω πάντα τη ματαιότητα. Γενικά, τα α λα καρτ και ανά εποχή επιβαλλόμενα «παραδοτέα», μου φέρνουν δυσανεξία κι έτσι τρώω το χειμώνα παγωτό.

Για να είμαι ειλικρινής, τρώω το χειμώνα παγωτό όταν ξέρω ότι η βέργα μου θέλει ζυγοστάθμιση για να προσαρμοστεί σε νέα παραδοτέα. Ανάμεσά τους είναι και η παραδοχή ότι η ανθρωπότητα διανύει το μεσαίωνα του ιστορικού κύκλου της, χωρίς ορατή χαραμάδα διαφωτισμού στον ορίζοντα. Αργεί ακόμα η αναγέννηση, κοιμούνται οι βυθοί της τέχνης, σιγούν οι νέες μουσικές, βρίσκεται υπό κράτηση η κοινή λογική κι έχουν μείνει κάτι παράφρονες ηγέτες σε παραληρήματα χυδαιότητας να αποθεώνουν το κακό όπου το βρουν – λες και είναι είδος εν ανεπαρκεία. 

Θα έρθει, βέβαια, η αναγέννηση σε χρόνο εύθετο, γιατί είναι νομοτέλεια, ό,τι συμβαίνει παραδοσιακά μέσα μας, το ίδιο να συμβαίνει και γύρω μας, σε αέναους κύκλους εξέλιξης. Για τον κόσμο μας, δεν ξέρουμε ποιος θα είναι αυτός ο εύθετος χρόνος που θα φέρει τη βέργα του στα ίσα – ούτε είναι υποχρεωμένο το σύμπαν να μας το μαρτυρήσει. Για μας πάλι, δεν θα έχει καμιά σημασία αν η εσωτερική ανθοφορία θα ακολουθεί τη θρησκευτική παράδοση ή το εποχικό τελετουργικό της άνοιξης. Αρκεί που ξέρουμε, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι σε κάθε διδασκαλία, σε κάθε πίστη, σε κάθε φιλοσοφία, σε κάθε ψυχή, σε κάθε προσευχή -ακόμα και σε κάθε επιστήμη- η έννοια της Ανάστασης εμπεριέχεται.

Κι έτσι, το μόνο που μας ζητούν οι σοφοί είναι να μην αφηνόμαστε στα εύκολα βαθιά σκοτάδια, αλλά να συντηρούμε έστω με κόπο μέσα μας το φως το αληθινό. Χωρίς εορτολογικές δεσμεύσεις, χωρίς τυπολατρικές συνήθειες, χωρίς υποχρεωτικούς χρονισμούς αναγέννησης, χωρίς υποκριτικές στερήσεις.

Όπως είχε πει κάποτε ένας υπέροχος γέροντας ιερωμένος «δώσε το χέρι σου σε κάποιον που το χρειάζεται και μη νηστέψεις ούτε μέρα στη ζωή σου».

Παρόλα αυτά, Καλή Ανάσταση!