Μια επιθυμία που δικαιούμαστε να έχουμε μέχρι την τελευταία μας στιγμή… Περιμένοντας μια φίλη για καφέ, διαβάζω ξανά στο κινητό το κείμενο της συνέντευξης του διακεκριμένου επιστήμονα της ψυχής που πρέπει να παραδώσω το βράδυ. Ρουφάω τις έννοιες, ανοίγουν ολόφωτα τα παράθυρα της αισιοδοξίας και όπως λέω στη Νίκη -την ψυχή και το σώμα του Just a Number- για μία ακόμη πολύτιμη φορά σκέφτομαι πόσο και γιατί λατρεύω τη δουλειά μου. Παρά την ημερομηνία, η άνοιξη είναι εδώ, ο ήλιος είναι εδώ –και η χαρά της κουβέντας με τον Δημήτρη Καραγιάννη είναι κι αυτή εδώ, μεστή και μεγάλη. Δεν ξέρω τι να πρωτοβάλω στους τίτλους. Μου λέει ότι «οι άνθρωποι που έχουν προχωρήσει στην ηλικία κουβαλούν ιστορίες αντοχής, απώλειας, αγάπης και συγχώρεσης» και προσπαθώ να μην καταλάβει πως, ενώ μιλάει, σκουπίζω διακριτικά τη συγκίνηση – γιατί ναι, έχουμε αντέξει, έχουμε χάσει, έχουμε αγαπήσει κι έχουμε -οι πιο τυχεροί ίσως- συγχωρήσει. Και ναι, έχουμε δικαίωμα να αναζητήσουμε την κρυμμένη ψυχική ομορφιά μας και να κερδίσουμε πληρότητα και χαρά μέχρι την ύστατη ώρα της ζωής μας. 

Κρυμμένη Ψυχική Ομορφιά: Αυτός είναι και ο τίτλος του νέου βιβλίου του Δημήτρη Καραγιάννη, από τις εκδόσεις Αρμός, γιατί, όπως έχει πει ο ίδιος, «ο άνθρωπος δικαιούται να αντιμετωπίζει τα σκοτάδια του δίχως να χάνει την αγάπη για τον εαυτό του…». Για το τέλος αυτής της εισαγωγής, κρατώ και κάτι άλλο, πάλι από δική του συνέντευξη με αφορμή την έκδοση: «Το κακό δεν έχει οντότητα, αναφύεται εκεί που απουσιάζει το φως της ζωής». 

Δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο. Απολαύστε την ανοιχτή συζήτηση με αυτόν τον σπουδαίο επιστήμονα και συγγραφέα – ρουφήξτε τα λόγια του (χωρίς δικές μου παρεμβολές) και αφήστε την ψυχή σας να πάρει αποφάσεις…

Για να δουλέψεις ουσιαστικά τον εαυτό σου θα πρέπει να πάρεις την ευθύνη της ύπαρξής σου.
Είναι πολλά τα ερωτήματα για τον άνθρωπο… Υπάρχει αρρώστια, υπάρχει φθορά, υπάρχει ο θάνατος και ο καθένας μας έχει να σκεφτεί τι είναι αυτό που μπορεί να δώσει νόημα στη ζωή του, τι μπορεί πραγματικά να αξίζει. Εμείς, ως Υπαρξιακοί Συστημικοί ψυχοθεραπευτές, δουλεύουμε παράλληλα σε τρεις χρόνους: Παρελθόν, μέλλον και παρόν. Από αυτή την άποψη, στην ψυχοθεραπεία, για να δουλέψεις ουσιαστικά τον εαυτό σου–σε αντίθεση με όλες τις επιφανειακές μεθόδους ψυχοθεραπείας που κυκλοφορούν ως μόδα σήμερα- θα πρέπει να πάρεις την ευθύνη της ύπαρξής σου. Αυτό σημαίνει να σκεφτείς για το παρελθόν σου, να αναζητήσεις το ξεκίνημα της ζωής σου, τον τρόπο με τον οποίο υπήρξες στην πατρική σου οικογένεια.

Στη συνέχεια, να δεις και να αποφασίσεις αν η ζωή σου θα αποτελεί τη γραμμική συνέχεια σε σχέση με το παρελθόν – αν, δηλαδή, μόνο η παιδική σου ηλικία είναι αυτή που θα σε καθορίσει ή αν, γνωρίζοντας τους περιορισμούς, αλλά και τις δυνατότητες που «κληρονόμησες» από το παρελθόν σου, να δεις προς τα πού θέλεις να κατευθυνθεί η ζωή σου και έτσι, στο μέλλον, να αποφασίσεις εσύ για το νόημα της, να πάρεις την ευθύνη των αποφάσεων. Το θέμα της ευθύνης είναι πολύ σημαντικό στη δική μας υπαρξιακή συστημική θεώρηση.

Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο επιτρέπεται μεν η διαφορετικότητα, αλλά όχι η όσμωση του διαφορετικού.
Η συστημική προσέγγιση ξεφεύγει από τη γραμμική αντίληψη περί αιτίου και αιτιατού και εξετάζει τις αλληλεπιδράσεις σε όλα τα επίπεδα. Βλέπει δηλαδή τον άνθρωπο ως βιο-ψυχο-κοινωνική οντότητα που εξελίσσεται με βάση τα στοιχεία τα οποία τον διαμορφώνουν, όχι μόνο στην αρχή της ζωής του, αλλά σε κάθε στιγμή. Ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία λοιπόν, ο τρόπος ζωής επηρεάζει τον εγκέφαλο και τη βιολογική κατάσταση.

Σήμερα, ξέρουμε ότι ο εγκέφαλος είναι ένα εργαλείο που εξελίσσεται και αντιδρά ανάλογα με το πώς θα το αξιοποιήσουμε. Παράλληλα, σήμερα υπάρχει αυτή η πληγή στον πολιτισμό μας -στην οποία αναφέρομαι ιδιαίτερα στο πρόσφατο βιβλίο μου «Κρυμμένη Ψυχική Ομορφιά»– που μας έχει οδηγήσει να ζούμε σε μια Α-κοινωνία, στην οποία δεν έχουμε ουσιαστική συμμετοχή ο ένας στη ζωή του άλλου. Ζούμε δηλαδή σε έναν κόσμο στον οποίο επιτρέπεται μεν η διαφορετικότητα, αλλά όχι η όσμωση του διαφορετικού. Επομένως, αυτό που υπερισχύει είναι ο κατακερματισμός. Διαχωρίζεται η προσωπική από την επαγγελματική ζωή, λες και έχουμε μόνο ρόλους, τους οποίους μπορεί να παίζουμε καλά, αλλά δεν έχουν συνέχεια και συνέπεια στην ολότητά μας, πράγμα που είναι πολύ επώδυνο. Γι’ αυτό και οι μεγαλύτεροι άνθρωποι, όταν χάνουν κάποιους από αυτούς τους ρόλους, όπως με το να φύγουν τα παιδιά από το σπίτι ή να συνταξιοδοτηθούν ή να μείνουν χωρίς τον σύντροφό τους, νιώθουν ότι δεν έχουν πια την ταυτότητά τους. Αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο του κατακερματισμού και, επομένως, είναι καλό να ξέρουμε ότι η οντότητά μας ως ανθρώπων και ως στοιχείων της κοινωνίας υφίσταται μόνο στο «σχετίζεσθαι» και ποτέ ατομικά.

Οι άνθρωποι που έχουν προχωρήσει στην ηλικία κουβαλούν ιστορίες αντοχής, απώλειας, αγάπης και συγχώρεσης.
Συχνά όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν γίνονται πιο άκαμπτοι καθώς, όσο προχωρά η σωματική φθορά και έρχεται όλο και πιο επιτακτικό το ερώτημα για τον θάνατο, νιώθουν μια ματαίωση των ονείρων που δεν πρόλαβαν να ζήσουν και τότε ίσως βγαίνει μια πικρία. Ο σωματικός πόνος γίνεται και ψυχικός.
Επιπλέον, ενώ στις παραδοσιακές κοινωνίες οι ηλικιωμένοι ήταν πολύ σημαντικοί γιατί γνώριζαν πολλά πράγματα, σήμερα καταγράφονται ως γραφικοί – ως άνθρωποι του περασμένου αιώνα, ενός περασμένου πολιτισμού και, επομένως, οι νεότεροι δεν έχουν κάτι να μάθουν από αυτούς, δεδομένου μάλιστα ότι η τεχνητή νοημοσύνη τα ξέρει όλα. Στην πραγματικότητα όμως, οι άνθρωποι που έχουν προχωρήσει στην ηλικία κουβαλούν ιστορίες αντοχής, απώλειας, αγάπης και συγχώρεσης και, συνεπώς, έχουν διαχειριστεί κρίσεις, αποτυχίες, ανατροπές και έχουν μάθει τι αξίζει και τι όχι. Γιατί, η σοφία γεννιέται μέσα από τις επεξεργασμένες πληγές. Από αυτή την άποψη δεν υπάρχουν καλές και κακές εμπειρίες, αλλά εμπειρίες που έχουμε ή δεν έχουμε επεξεργαστεί.

Κατά τα άλλα, ζούμε σε μια κοινωνία που λατρεύει τη νεότητα και φοβάται το γήρας και στην οποία οι ηλικιωμένοι γίνονται αόρατοι επειδή οι συμβουλές τους είναι συχνά ξεπερασμένες. Το ζητούμενο όμως, δεν είναι να επικαιροποιηθούν οι συμβουλές των μεγαλύτερων, αλλά να εκφραστεί η τρυφερότητα που με την πάροδο του χρόνου μπορούν να εκφράσουν. Μια τρυφερότητα πολύ “παιδική”, απελευθερωμένη από ρόλους και καθήκοντα, που τους επιτρέπει να μπορούν να συμπεριφερθούν πολύ διαφορετικά στα εγγόνια τους. Και μπορεί οι συμβουλές τους να είναι κουραστικές, βαρετές, ακόμα κι επιθετικές καμιά φορά, αλλά οι ευχές τους είναι πάντα καλοδεχούμενες και επίκαιρες και πολύ πιο σημαντικές από την καλύτερη συμβουλή. Δηλαδή είναι σαν να λένε στους νέους ότι, «όσες δυσκολίες και να ‘χεις περάσει, τις έχω περάσει και εγώ. Ξέρω τι είσαι, δεν χάθηκε ο κόσμος, συνέχισε αυτό που κάνεις και θα τα καταφέρεις…».

Όταν ένας άνθρωπος μεγαλύτερης ηλικίας μπορεί να το προσφέρει αυτό στους νεότερους, τότε πρόκειται όχι απλώς για πηγή σοφίας, αλλά για μια ψυχική όαση. Είναι πραγματικά ευλογία να υπάρχει στον καιρούς μας ένας τέτοιος άνθρωπος – ένας άνθρωπος που περιβάλλει τους άλλους, όχι με κατευθύνσεις και συμβουλές, αλλά με τις ευχές του και με το βλέμμα της αποδοχής και της εμπιστοσύνης. Μιας εμπιστοσύνης όμως που σημαίνει ότι έχει επεξεργαστεί και ο ίδιος τα δικά του θέματα, έχει αξιολογήσει επιτυχίες και αποτυχίες και έχει δει ποια είναι τα πραγματικά σημαντικά και ποια τα ασήμαντα. Αυτή είναι πολύτιμη προσφορά για τους νεότερους.

Αν μην πηγαίνουμε σε ψυχοθεραπεία, ζητώντας δικαίωση.
Μερικές φορές οι άνθρωποι διστάζουν να ξεκινήσουν μια τέτοια διαδικασία σε πιο προχωρημένη ηλικία. Όταν είχα αρχίσει να ασκώ το επάγγελμά μου, και σύμφωνα με την παραδοσιακή ψυχανάλυση ότι για όλα φταίει η παιδική ηλικία, δεν μπορούσε να μπει για ψυχοθεραπεία ένας άνθρωπος άνω των 40 ετών. Θεωρούνταν τελειωμένη υπόθεση, ότι δηλαδή έχουν διαμορφωθεί και ορισθεί τα πράγματα στη ζωή του και δεν μπορεί να αλλάξει – κάτι με το οποίο ασχολήθηκα ιδιαιτέρως στο βιβλίο μου «Αλλάζει ο άνθρωπος;». Και βέβαια οι άνθρωποι αλλάζουμε, σίγουρα προς το χειρότερο αν αναφερόμαστε αποκλειστικά στη φυσική φθορά. Όταν το αποφασίσουμε όμως, τότε οι ψυχικές αλλαγές είναι συνταρακτικές. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτές αφορούν αναγκαστικά σε χαρακτηριολογικά στοιχεία. Αν, λόγου χάρη, ένας άνθρωπος είχε μάθει να αμύνεται από τα παιδικά του χρόνια με το να είναι απότομος, δεν θα πάψει να είναι, αλλά η στάση του αυτή θα εμπεριέχει έντονο το στοιχείο της φροντίδας προς τον άλλον και θα ερμηνεύεται περισσότερο ως τρυφερή αμηχανία παρά ως επιθετικότητα. Η εμπειρία μου με ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που μπαίνουν σε θεραπεία είναι συγκλονιστική. Κατά πρώτον, μπορούν να σου αφηγηθούν συμπυκνωμένη τη ζωή τους μέσα σε πολύ λίγο χρόνο και να κάνουν συνοπτικά την ανασκόπηση και τον απολογισμό της. Αν έχουν μάθει βέβαια να θεωρούν ότι για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι, δεν θα το πάρουν εύκολα πίσω.

Είχα ρωτήσει κάποτε έναν ιερέα τι εξομολογούνται οι άνθρωποι στο τέλος της ζωής τους και μου απάντησε ότι αναφέρονται στο πόσο καλοί ήταν και πόσο σωστά τα έκαναν όλα. Απέναντι δηλαδή στο φόβο του θανάτου, κατασκευάζουν ένα μύθο ο οποίος θέλουν να δικαιωθεί. Ούτε αυτό όμως μπορεί να βγει σε καλό. Αν πηγαίνουμε λοιπόν σε ψυχοθεραπεία, ζητώντας δικαίωση και θέλουμε να μας πουν τα πράγματα όπως μας βολεύει, τότε συστήνω να απευθυνθούν στην τεχνητή νοημοσύνη, που θα τους πει ακριβώς αυτά που θέλουν να ακούσουν.

Χρόνος μπορεί να είναι και μια στιγμή.
Η γνήσια ψυχοθεραπεία ωστόσο, προσφέρει τη δυνατότητα της μετάνοιας, όχι με την έννοια της συντριβής και της ισοπέδωσης, αλλά με το να αλλάξεις πραγματικά το μυαλό σου – άρα να ελευθερωθείς από αυτές τις καταστάσεις που σε βάραιναν χρόνια. Μιλώντας, ακόμα και στο τέλος της ζωής, όπως μου είχε πει ένας πολύ ηλικιωμένος άνθρωπος με καρκίνο τελικού σταδίου, είναι σαν να φεύγουν τόνοι βάρους από πάνω σου. Μπορεί να είχε περάσει μια δύσκολη ζωή και να μην τα είχε κάνει όλα σωστά, όμως το να αναστοχαστεί και να αναλάβει τις ευθύνες του ήταν για εκείνον ένα μεγάλο δώρο ζωής.

Η ψυχοθεραπεία σε μεγαλύτερη ηλικία μπορεί να έχει πολύ αίσιο αποτέλεσμα. Για να το διαπιστώσουμε αυτό, βλέπουμε κατά πόσον το άτομο μένει στην ίδια θέση, υπερασπίζεται τα φάλτσα του και κατηγορεί τους άλλους ή, αντίθετα, συνεχίζει να ζει με «ευχαριστιακό» τρόπο, έχοντας πλέον τη δυνατότητα να καταγράφει όλη την ομορφιά που υπάρχει στον κόσμο, να αποδέχεται και να απολαμβάνει το δώρο της ζωής και να μπορεί, μέχρι την τελευταία ανάσα του, να λέει ευχαριστώ γι’ αυτό το δώρο. Και τότε, παύει να έχει τόση σημασία το πόσο κοντά μπορεί να βρίσκεται στο τέλος ή πόσο πονά το σώμα. Γιατί, ακόμα και τότε, υπάρχει χρόνος να γίνει αυτή η εσωτερική διαδρομή. Χρόνος μπορεί να είναι και μια στιγμή. Μεγαλώνοντας, ο χρόνος χάνει την έννοια που είχε πριν, δεν υπολογίζεται με τα σχέδια και τα όνειρα των νεότερων ηλικιών. Ένας μεγαλύτερος άνθρωπος, ταλαιπωρημένος από το πέρασμα του χρόνου,  θα δει ένα παιδί να χοροπηδάει και θα νιώσει ενόχληση. Τα γέλια του παιδιού θα είναι ένα βασανιστήριο που θα του θυμίζει όλα όσα εκείνος στερείται πλέον, θα τον κάνει να ζηλέψει που ο ίδιος δεν θα ξαναχοροπηδήσει και θα του προκαλέσει θυμό, καταγράφοντας τη στάση του παιδιού ως ενόχληση. Μπορεί λοιπόν, ένας τέτοιος άνθρωπος, όσα χρόνια κι αν έχει μπροστά του, να μην καταφέρει να δει διαφορετικά τη ζωή του, ενώ κάποιος άλλος, μπορεί να θυμηθεί τον εαυτό του παιδί και να επιτρέψει στην ψυχή του να χοροπηδήσει!

Αυτό σημαίνει ότι, με την ψυχοθεραπεία, κάτι έχει αλλάξει στην επεξεργασία της εμπειρίας. Ένας ναρκισσιστής, λοιπόν, δεν θα αλλάξει όσο χρόνο και να έχει. Διαφορετικά, έστω μέσα από μια λύπη, μια απώλεια, μέσα από τη μοναξιά, όλα αυτά μπορούν να δουλευτούν.

Ένα θεραπευτικό βλέμμα δεν θα μας σκεπάσει για να συγκαλύψει όλα αυτά για τα οποία ντρεπόμαστε.
Αυτή είναι και η ιστορία της κρυμμένης ψυχικής ομορφιάς. Από τη μία πλευρά υπάρχει ο σκοτεινός εαυτός μας – όλα τα ένστικτα, οι ενορμήσεις, οι φοβίες, όλα αυτά για τα οποία ντρεπόμαστε και τα οποία μας κάνουν να διστάζουμε να αγγίξουμε τον εαυτό μας και να τον δούμε σε βάθος γιατί τρέμουμε ότι, αν έρθουν στην επιφάνεια, ο σκοτεινός εαυτός μας θα μας κάνει να γονατίσουμε και δεν θα αντέξουμε. Αν όμως υπάρξει ένα θεραπευτικό βλέμμα -ακόμα και το βλέμμα ενός δικού μας ανθρώπου- που δεν θα μας κοιτάξει καχύποπτα, που δεν θα μας σκεπάσει για να συγκαλύψει όλα αυτά για τα οποία ντρεπόμαστε και φοβόμαστε να αναλύσουμε, αλλά θα τα φέρει στην επιφάνεια, λέγοντας ότι ο σκοτεινός εαυτός μας δεν είναι το τέλος, τότε ανοίγει μπροστά μας ο δρόμος.

Και αυτό, επιμένω, είναι η επανάσταση που, στον χώρο της ψυχολογίας δεν τολμούσα να υποθέσω ότι μπορούσε να συμβεί, καθώς τελειώναμε στο ασυνείδητο και στο σκοτεινό εαυτό του Φρόιντ. Υπήρξε πολύτιμο αυτό το κεφάλαιο γιατί μας έφερε στην επιφάνεια και την ασυνείδητη πλευρά μας. Λέω, όμως, ότι ο εαυτός μας δεν τελειώνει στο σκοτεινό σημείο του. Μπορεί να έχουμε κάνει εγκλήματα, παραλείψεις ή αποτυχίες στη ζωή μας, αλλά ο εαυτός μας δεν τελειώνει εκεί. Έχει κι άλλη ομορφιά από κάτω. Αν επιμένουμε λοιπόν να ασχολούμαστε πικρόχολα με τις αδικίες, τα λάθη και τις αποτυχίες, τότε δεν θα πάμε ποτέ στο βαθύτερο στρώμα κάτω από τον σκοτεινό εαυτό μας, εκεί όπου βρίσκεται ο πυρήνας της ψυχικής μας ομορφιάς.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να γίνουν πολύ σημαντικοί μέσα από το πώς νοιάζονται και φροντίζουν τους άλλους.
Η κοινωνικότητα είναι ένα από τα εργαλεία που μπορούν να λειτουργήσουν για να βγάλει ο άνθρωπος το βαθύτερο στρώμα που υπάρχει κάτω από τον σκοτεινό εαυτό του. Ακόμα και οι άνθρωποι που μας δυσκολεύουν, είναι τελικά αυτοί που θα μας χαρίσουν τη δυνατότητα να δούμε τις δικές μας δυσκολίες.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην κλεινόμαστε στον εαυτό μας, περιμένοντας να μας πλησιάσουν και να μας φωτίσουν οι άλλοι – όπως είναι και πολύ σημαντικό αυτό που κάνετε και στο Just a Number, που πρόσεξα ότι βάζετε και την έννοια του εθελοντισμού.

Αυτό ακριβώς είναι ο εθελοντισμός: Φεύγω από την ατομικότητά μου και από τα προβλήματά μου και, καθώς υπηρετώ και φροντίζω τους άλλους, ξαφνικά γίνομαι εγώ σημαντικός. Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει πόνους, φτώχεια, δυσκολίες, αλλά πολύ δύσκολα μπορεί να αντέξει να μην είναι σημαντικός. Υπάρχουν λοιπόν εκείνοι που μπορούν να γίνουν πολύ σημαντικοί με τον τρόπο μέσα από τον οποίο νοιάζονται και φροντίζουν τους άλλους – και όταν φροντίζεις τον άλλον κάνεις καλό σε σένα.

Τελικά, σε τι υπερέχει η ψυχική ομορφιά από την ψυχική ισορροπία;
Η ψυχική ισορροπία είναι μια προσπάθεια που δεν είναι πραγματική. Είναι δηλαδή σαν να προσπαθείς σε ένα λογιστικό φύλλο, ένα excel, να βάλεις έσοδα-έξοδα και να τα ισορροπήσεις, πχ, προσπαθείς να μην θυμώσεις για να μη γίνει το κακό, να μην λυπηθείς αλλά τελικά ούτε χαίρεσαι, ούτε ζεις συναρπαστικά. Δεν μπορούμε όμως να χάσουμε τη δυνατότητα να ζούμε το συναρπαστικό, έχει να κάνει με το πώς αποφασίζουμε να είναι η ζωή μας: Δηλαδή, τώρα που αρχίζει να μπαίνει η άνοιξη, θα δούμε το λουλουδάκι στον αγρό και θα νιώσουμε εκείνη την ώρα χτυποκάρδι, σαν να είναι ο πρώτος μας έρωτας.
Το συναρπαστικό είναι να ζήσουμε μέχρι την τελευταία μας στιγμή τόσο έντονα, όσο ζουν τα μικρά παιδιά το καλοκαίρι! Να εξακολουθεί να λαχταρά η ψυχή μας, να κυλά ο χρόνος και να μην το παίρνουμε είδηση και όχι να ακούγεται βασανιστικά ο χτύπος του ρολογιού.
Επομένως, η ψυχική ομορφιά δεν είναι μια «αμερικανιά», του τύπου να κάνουμε τα 7 βήματα που θα μας οδηγήσουν σ’ αυτήν, αλλά μια απόφαση ζωής που λέει -όπως επιμένω εγώ- ότι δεν είμαστε οι αποτυχίες μας, δεν είμαστε τα λάθη μας, δεν είμαστε οι φοβίες μας, δεν είμαστε οι αγωνίες μας.

Είμαστε αυτή η επιθυμία για τη ζωή, μια επιθυμία που δικαιούμαστε να έχουμε μέχρι την τελευταία στιγμή, μια επιθυμία που λέει ότι έχω να χαρώ και όχι απλώς να ευχαριστηθώ, γιατί μέσα στους πόνους, μέσα στις δυσκολίες, μέσα στη φθορά, η ευχαρίστηση χάνει τη δύναμή της, ενώ η χαρά, με τη μορφή της πληρότητας, με τη μορφή των ανθρώπων που αγάπησες και αγαπάς, μπορεί να σε υπηρετεί και να σε συνοδεύει μέχρι την τελευταία σου ανάσα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η εκπαιδευτική λειτουργία απευθύνεται σε πτυχιούχους επαγγελματίες, ειδικούς της Ψυχικής Υγείας (ψυχιάτρους, παιδοψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς) οι οποίοι επιθυμούν να ειδικευτούν στην Υπαρξιακή Συστημική Ψυχοθεραπεία.
Ο Δημήτρης Καραγιάννης MD, PhD, είναι Παιδοψυχίατρος, Υπαρξιακός Συστημικός Ψυχοθεραπευτής ζευγαριών, ομάδας και οικογένειας. Εκπαιδευτής και επόπτης ψυχοθεραπευτών. Είναι επίσης Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Frederick Λευκωσίας Κύπρου, με γνωστικό αντικείμενο την Θεραπεία Οικογένειας και Διδάκτωρ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Αλεξανδρούπολης, έχει διδάξει και διδάσκει σε Μεταπτυχιακά Πανεπιστημιακά προγράμματα Ψυχικής Υγείας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Είναι, παράλληλα, ο επιστημονικός διευθυντής του Ψυχοθεραπευτικού και Εκπαιδευτικού Ινστιτούτου «ΑΝΤΙΣΤΙΞΗ», στο οποίο εκπαιδεύονται ειδικοί της ψυχικής υγείας στη Ψυχοθεραπεία, καθώς και ιδρυτικό μέλος και πρώτος αντιπρόεδρος της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδος. Πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Εταιρειών Συστημικής Θεραπείας και Θεραπείας Οικογένειας (ΕΘΟΣ). Ιδρυτικό μέλος και πρώην γενικός γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Συστημικής Θεραπείας ΕΛΕΣΥΘ. Ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Συστημικής Σκέψης και Ψυχοθεραπείας Οικογένειας ΕΕΣΚΕΨΟ. Μέλος της European Family Therapy Association (EFTA).
Στο παρελθόν, μεταξύ πολλών άλλων, διετέλεσε Διευθυντής του Κέντρου Παιδοψυχικής Υγιεινής, Επιστημονικός διευθυντής Ιατροπαιδαγωγικού Σταθμού Φθιώτιδας, Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Δημόσιας Υγείας Ε.ΣΥ.ΔΥ για θέματα Ψυχιατρικής. Μέλος του Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ, Επιστημονικός υπεύθυνος του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Προγράμματος Εκπαίδευσης Στελεχών Πυρήνων Εθελοντών. Καθηγητής Μετεκπαίδευσης Μαρασλείου Ακαδημίας και άλλα.
Ο Δημήτρης Καραγιάννης είναι, τέλος, συγγραφέας των σημαντικών ψυχολογικών δοκιμίων: «Ρωγμές και Αγγίγματα» 11η έκδοση, «Η αδικία που πληγώνει» 31η έκδοση, «Έρωτας ή τίποτα» 29η έκδοση, «Αλλάζει ο Άνθρωπος;» 23η έκδοση και «Κρυμμένη Ψυχική Ομορφιά» 6η έκδοση (εκδόσεις Αρμός). Με την ιδιότητά του αυτή έχει συμμετάσχει και σε πολλά συλλογικά βιβλία.

«ΑΝΤΙΣΤΙΞΗ»
Το θεραπευτικό και εκπαιδευτικό Ινστιτούτο «Αντίστιξη» δημιουργήθηκε από τους παιδοψυχιάτρους και ψυχοθεραπευτές Δημήτρη και Ελένη Καραγιάννη και έχει στελεχωθεί με έμπειρους και ικανούς συνεργάτες – ειδικούς της Ψυχικής Υγείας και με θεμέλια, το σεβασμό στη μοναδικότητα του ανθρώπινου προσώπου και στην προσωπική του ιστορία. Στόχοι του είναι, εκτός από την αντιμετώπιση της δυσλειτουργίας, η ανάδειξη του πλούτου, της δύναμης και της υγείας που υπάρχει σε κάθε ζωντανό σύστημα.
Η θεραπευτική λειτουργία του Ινστιτούτου απευθύνεται σε οικογένειες, ζευγάρια και μεμονωμένα άτομα και παρέχει τη δυνατότητα επιλογής της κατάλληλης θεραπείας που αρμόζει στην εκάστοτε περίπτωση.
Η θεραπευτική παρέμβαση προσεγγίζει τα υπαρξιακά ερωτήματα της ανθρώπινης υπόστασης, ενισχύει την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης και ευνοεί την επίτευξη λειτουργικών σχέσεων.
Η εκπαιδευτική λειτουργία απευθύνεται σε πτυχιούχους επαγγελματίες, ειδικούς της Ψυχικής Υγείας (ψυχιάτρους, παιδοψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς) οι οποίοι επιθυμούν να ειδικευτούν στην Υπαρξιακή Συστημική Ψυχοθεραπεία.