Ο Στέλιος μεγάλωσε με τη μυρωδιά του ελληνικού καφέ να απλώνεται στο μικρό καφενεδάκι της γειτονιάς, εκεί όπου αντηχούσαν οι φωνές αντρών που συζητούσαν για πολιτική και όνειρα που κάποτε είχαν αφήσει στη μέση. Δίπλα στον παππού του, καθόταν και τον παρατηρούσε να μυρίζει τον καφέ του πριν την πρώτη ρουφηξιά, αργά, σχεδόν τελετουργικά, σαν να ήξερε ότι μέσα σε εκείνη την κίνηση κρυβόταν ένα μάθημα ζωής…

«Η ζωή θέλει υπομονή», του έλεγε. «Όπως ο ελληνικός. Αν τον βιάσεις, θα πικρίσει. Αν τον αφήσεις να σταθεί, θα σου δώσει όλο του το άρωμα.»

Ο μικρούλης Στέλιος δεν μπορούσε να καταλάβει πόσο βαθιά θα ριζώσει αυτή η φράση μέσα του, δεν καταλάβαινε τι σημαίνει «πίκρα», μέχρι που ήρθε η πρώτη του μεγάλη σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Στην Α’ Λυκείου, μπροστά σε μια τάξη γεμάτη βλέμματα καρφωμένα πάνω του, ο καθηγητής μαθηματικών κράτησε το γραπτό του στον αέρα και είπε ψυχρά: «Στέλιο, τι χάλια είναι αυτά; Περίμενα περισσότερα από σένα».  Το κόκκινο 7 δεν ήταν απλά ένας βαθμός,  ήταν κεραυνός στην ύπαρξή του! Ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται, τα χέρια του να ιδρώνουν, και μια φωνή μέσα του να ψιθυρίζει ότι ίσως τελικά δεν ήταν τόσο ικανός όσο πίστευε.

Εκείνο το απόγευμα κλείστηκε στο δωμάτιό του και για πρώτη φορά αμφισβήτησε τον εαυτό του σοβαρά.   Όμως αντί να τον πάρει από κάτω, η ταπείνωση που ένιωσε μέσα στην τάξη τον πείσμωσε! Άρχισε να ξυπνά νωρίς το πρωί, να λύνει παραπάνω ασκήσεις από αυτές που τους έβαζε ο δάσκαλος, μέχρι που στο επόμενο διαγώνισμα αρίστευσε! Η πρόκληση δεν ήταν τα μαθηματικά, ήταν η μάχη με την εσωτερική του αμφισβήτηση που κέρδισε, και ήταν μόνο η αρχή!

Χρόνια αργότερα, φοιτητής στην Αθήνα, ο ελληνικός καφές στο μπρίκι έδωσε τη θέση του σε έναν βιαστικό νες, φτιαγμένο μέσα σε δύο λεπτά, όπως βιαστική είχε γίνει και η ζωή του. Η μικρή γκαρσονιέρα πάγωνε τον χειμώνα, και τα χρήματα δεν έφταναν μέχρι το τέλος του μήνα: Για να τα βγάλει πέρα ο Στέλιος δούλευε τα βράδια σε ένα εστιατόριο και τα πρωινά παρακολουθούσε τα μαθήματα στη σχολή του με μάτια βαριά από την κούραση… ευτυχώς που υπήρχε και ο νες…

Ένα βράδυ ο υπεύθυνος του εστιατορίου τού ανακοίνωσε πως αν δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε όλες τις βάρδιες, θα έπρεπε να βρει άλλον. Εκεί, με την ποδιά ακόμα δεμένη στη μέση του, ο Στέλιος ένιωσε τη γνωστή πίεση να επιστρέφει, και το ζόρι να τον στριμώχνει να διαλέξει ανάμεσα στην επιβίωση και στο ακαδημαϊκό του μέλλον. Γύρισε σπίτι, έφτιαξε έναν δυνατό νες κι αναρωτήθηκε πώς θα αντέξει… 

Την άλλη μέρα, ζήτησε από τον υπεύθυνο να του μειώσει τις βάρδιες και να πάρει άλλον ένα υπάλληλο.  Στριμώχτηκε οικονομικά, πέρασε μήνες μετρώντας κέρματα, μείωσε ακόμα και τους καφέδες, αλλά πέρασε και όλα τα μαθήματα και τον Ιούνιο πήρε το πτυχίο του! 

Το φθινόπωρο βρήκε τον Στέλιο με ένα φραπέ στο χέρι και μια τρελή φιλοδοξία στην καρδιά, να περνά την πόρτα της μεγάλης διαφημιστικής που τον είχε προσλάβει!  «Θα σκίσω» σκεφτόταν μέσα του, πηγαίνοντας μετά από έναν μήνα στην πρώτη του παρουσίαση σε πελάτη, που τη δούλευε μέρα-νύχτα—ας ήταν καλά οι καφέδες, γαλλικοί αυτή τη φορά.

«Καλή η προσπάθειά σας, αλλά η καμπάνια που μας προτείνετε είναι πολύ «φλατ»…» είπε με ξυνό ύφος η Marketing Manager του πελάτη, και μαζί με την ομάδα της αποχώρησε από το meeting. Ο προϊστάμενός του δεν έκανε καμία κίνηση να τον υποστηρίξει, παρά τον πήρε και φύγανε, ο Στέλιος με κατεβασμένα τα φτερά και το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι, κι ο συνεργάτης του αμίλητος, κι έτοιμος να τον καρφώσει στα αφεντικά: «Άκου Στέλιο, αυτή η δουλειά δεν είναι για σένα αν δεν αντέχεις την πίεση και τις ιδιοτροπίες των πελατών».

Εκείνος όμως δεν το έβαλε κάτω: Την επόμενη κιόλας μέρα κανόνισε συνάντηση με τον πελάτη, με ευγένεια αλλά και τσαγανό ζήτησε feedback, και σε μια εβδομάδα έκανε καινούργια παρουσίαση όπου η καμπάνια που πρότεινε, κυριολεκτικά «έσκισε»! 

Πίσω στο γραφείο ο Στέλιος απόλαυσε τον γαλλικό του, σχεδιάζοντας τα επόμενά του βήματα : Σε λιγότερο από έναν χρόνο, ξεκίνησε τη δική του διαφημιστική εταιρία, και στο γραφείο του φρόντισε πάνω απ’ όλα τον τέλειο καφέ: Η πιο μοντέρνα εσπρεσιέρα, η επαγγελματική για γαλλικό, και όλα τα σύνεργα για παραδοσιακό ελληνικό! «Ο καφές είναι μέσα στη ζωή μας, παρέα μας και στα δύσκολα, και στη δημιουργία, και στη χαρά» σκεφτόταν, κι οι συνεργάτες μου αξίζουν τα καλύτερα! «Έχουμε μπροστά μας τόσα να περάσουμε μαζί». Είχε μάθει πια ο Στέλιος πως οι δυσκολίες είναι μέσα στο ταξίδι της ζωής!

Βγαίνοντας την επόμενη μέρα για να πάει σε ραντεβού με καινούργιο πελάτη, άρπαξε ένα φρέντο καπουτσίνο στο χέρι, και έξω από το καφέ συνάντησε απελπισμένο έναν πρώην συνάδελφό του «Μόλις με απέλυσε το παλιό μας αφεντικό» του ψιθύρισε βουρκωμένος…

Ο Στέλιος τον κοίταξε χαμογελαστός, σηκώνοντας το ποτήρι του «Ξέρεις κάτι; Κάποτε ένα 7ρι στα μαθηματικά με έκανε να νομίσω πως τέλειωσα… κι αργότερα μια αποτυχημένη παρουσίαση στην πρώτη μου δουλειά, μετά οι αλλεπάλληλες απορρίψεις κάθε μορφής: Στη δουλειά, σε κάποια κορίτσια που μου άρεσαν… αλλά δεν το έβαλα ποτέ κάτω! Γιατί έμαθα πως οι πίκρες, όπως έλεγε ο παππούς μου, τελικά είναι για καλό!» Τον κοιτούσε ο παλιός συνάδελφος με απορία, αλλά και θαυμασμό, καθώς ο Στέλιος συνέχισε…

«Βλέπεις τον καφέ μου; Άλλαξε πολλές φορές, όχι γιατί δεν μου άρεσε ο προηγούμενος, αλλά γιατί με τα χρόνια άλλαζα εγώ! Μη φοβάσαι λοιπόν τις αλλαγές, κι έλα τη Δευτέρα στις 11 το πρωί στο γραφείο μου να δούμε πώς μπορούμε να συνεργαστούμε!»

Και κάπως έτσι, από τον ελληνικό στο καφενεδάκι της γειτονιάς μέχρι τον φρέντο από τον κορυφαίο μπαρίστα, ο Στέλιος δεν έμαθε απλώς να πίνει καφέ. Έμαθε να αντέχει, να προσαρμόζεται, να μεγαλώνει. 
Και κάθε πρωί, όποιον καφέ κι αν κρατά, ξέρει πια πως η δύναμη δεν βρίσκεται στο φλιτζάνι.
Βρίσκεται σε εκείνον που το κρατά!