Το Δώρο – αντί προλόγου
Ξεκίνησα τη δημοσιογραφική καριέρα μου μαθαίνοντας τη γλώσσα προγραμματισμού των Η/Υ και αξιώθηκα να φτάσω στη χρήση της ΑΙ (Τεχνητής Νοημοσύνης) – ποτέ όμως για τη βασική δουλειά μου, που είναι να γράφω ιστορίες. Γιατί, όπως μου είπε πολύ νεότερη συνεργάτιδά μου, τα κείμενα της ΑΙ δεν έχουν ψυχή – άσε που τα καταλαβαίνεις πια όταν δεν είναι «πρωτόλεια». Και μ’ αυτόν τον τρόπο μού έκανε δώρο, όχι μόνο την ανανέωση της συνεργασίας μας, αλλά και την πίστη σ’ έναν καινούργιο κόσμο που έχει χώρο, όχι μόνο για αλγόριθμους, αλλά για παραμυθάδες – και για αντάρτες!
(Γεγονός, την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου).

Εμείς, οι Aντάρτες!

Πρόσφατη εμπειρία ηλικιακού ρατσισμού: Φίλος, μπαίνει σε μεγάλο κατάστημα ηλεκτρονικών να αγοράσει ένα «γκάτζετ», χρήσιμο για τη δουλειά του. Χρησιμοποιεί την τεχνολογία, όπως κάνουμε οι περισσότεροι, ανεξαρτήτως ηλικίας: Με σχετική άνεση, αλλά χωρίς βαθιά γνώση των μυστικών της. Ο νεαρός υπάλληλος δυσανασχετεί φανερά για τις ερωτήσεις που του κάνει ο 75χρονος+ πελάτης – με το σπινθηροβόλο, πάντως, βλέμμα. Αν μπορούσες να τρυπώσεις στο μυαλό του νεαρού πωλητή, το πιθανότερο είναι ότι θα διάβαζες, «δεν πας καλύτερα να πιεις έναν καφέ, ρε παππού;» Το ύφος και η ανυπομονησία του είναι εύγλωττα.

Δεν πρόκειται φυσικά για κάποια εξωπραγματική εξαίρεση. Οι μόνοι που μοιάζει να απολαμβάνουν γενναιόδωρη ηλικιακή ασυλία είναι οι κάθε είδους επικεφαλής (κρατών, οργανισμών, επιχειρηματικών κολοσσών κλπ.) – κι αυτό, προφανώς επειδή κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει την παντοδυναμία τους. Οι υπόλοιποι, επιτρέπεται να παραμένουμε ορατοί μέχρι κάποια ηλικία, αλλά μετά, καλό είναι να χωνόμαστε σε μικρές σπηλιές ανυπαρξίας και να περιοριζόμαστε στα «παππουδικά» καθήκοντά μας: Να κρατάμε τα εγγόνια, πηγαινοφέροντάς τα σε εξωσχολικές δραστηριότητες, να τα βοηθάμε στα μαθήματα, να φτιάχνουμε σπιτικά φαγάκια, να κάνουμε οικονομίες για χάρη των παιδιών – στο κάτω κάτω, τι ανάγκες να έχουμε πια; Ούτε ανάγκες ούτε και απαιτήσεις χρειάζεται να έχουμε. Η εποχή μας πέρασε. Τώρα μας περιμένει μια νέα καριέρα φροντίδας – λες και η πρώτη, γονεϊκή σταδιοδρομία δεν υπήρξε ποτέ. Μια νέα καριέρα που φοράει γυαλιά-πατομπούκαλα για τον καταρράκτη, έχει άσπρα μαλλιά και εξαιρετικά περιορισμένα δικαιώματα.

Άλλωστε, το είπε πρόσφατα και ο Economist: Οι πάνω-κάτω εβδομηντάρηδες είμαστε «η νέα προβληματική γενιά». Αντί, δηλαδή, να κάτσουμε ήσυχοι στα -μπαγιάτικα πια- αυγά μας, εμείς παραμένουμε ενεργοί, συμβάλλουμε στην οικονομία, συχνά εργαζόμαστε, είμαστε δημιουργικοί, ταξιδεύουμε, ξοδεύουμε, δοκιμάζουμε νέες εμπειρίες, ανεβάζουμε ιστορίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ερωτευόμαστε, ίσως και να ξαναπαντρευτούμε… Και, να σας πω κάτι; Ναι, λατρεύουμε τα εγγόνια μας, αλλά πόσες φορές πια να ξαναδούμε τον Μπομπ Σφουγγαράκη- πόσω μάλλον να ακυρώσουμε μια έξοδο με την παρέα μας, επειδή προηγείται η έξοδος των γονιών τους με τη δική τους παρέα;

Κατανοήστε το: Είμαστε τα μέλη μιας γενιάς που γεννηθήκαμε στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, άντε, το πολύ στα μέσα των 60’s, και μεγαλώσαμε σε συναρπαστικές εποχές, με συναρπαστικές μουσικές, συναρπαστικές εμπειρίες και συναρπαστικές ευκαιρίες. Πιστέψαμε σε Μεγάλες ιδέες, κάναμε Μεγάλα όνειρα και ζήσαμε Μεγάλες στιγμές. Και τώρα, που η ίδια η ζωή έχει μεγαλώσει τόσο πολύ, είμαστε η πρώτη γενιά με τη δυνατότητα να παρατείνουμε, χάρη στην επιστήμη -αλλά και την τρέλα μας!- το «αντάρτικο» που χαρακτήρισε τα νιάτα μας, προκάλεσε τα λάθη μας, πυροδότησε τα επιτεύγματά μας κι έγραψε με το δικό του μοναδικό τρόπο, όπως κάνει κάθε γενιά, το μέρος της ιστορίας που της αναλογεί.

Μη θυμώνετε, λοιπόν, που δεν έχουμε όρεξη να στριμωχτούμε στο πετσί του ρόλου τον οποίο υπαγορεύουν τα στερεότυπα της βιολογικής μας ηλικίας. Μη μας εγκαλείτε για το «χύμα» του μυαλού μας που δυσκολεύεται να πειθαρχήσει στις προτεραιότητες και την οπτική σας. Μη θεωρήσετε ότι είναι από ζήλεια που ερχόμαστε στα ίδια γυμναστήρια, ντυμένοι σαν εσάς και που εξακολουθούμε να καταναλώνουμε παρεμφερή αγαθά. Μη θέλετε να κρατάμε μπαστούνι, αφού μπορούμε ακόμα να περπατάμε. Και, συγχωρήστε μας που δεν είμαστε 24/7 διαθέσιμοι για να κρατάμε τα παιδιά σας, αλλά μη φοβάστε να μας τα εμπιστεύεστε, γιατί μπορεί να γελάμε λίγο με την «πολιτική ορθότητα» που διέπει εκ μέρους σας την ανατροφή τους, τα φροντίζουμε όμως με απέραντη αγάπη και με μια ελεύθερη, αντάρτικη, ανοιχτόμυαλη, χίπικη κουλτούρα που εσείς μάλλον ζηλεύετε κι αυτά σίγουρα λατρεύουν.

Μιλώντας για κουλτούρα, τον Οκτώβρη θα αναλάβουμε τα έξοδα της baby sitter που θα κρατήσει τα μικρά ώστε να πάμε όλοι μαζί στη συναυλία των Deep Purple που θα εμφανιστούν για ένα βράδυ στην Αθήνα. Έτσι, για να έχετε να λέτε, «έχω κι εγώ Baby Boomers για γονείς!»