Μετά την Ανάσταση… Τι;

Μικρή φοβόμουν τα βεγγαλικά. Εννοείται πως δεν ήθελα όμως με τίποτα να λείπω από το γεγονός, κι έτσι κρατώντας σφιχτά το χέρι του μπαμπά από το ένα και τη λαμπάδα από το άλλο, έκλεινα τα μάτια και περίμενα στωικά να περάσει το …μπουμπουνητό ενώ προσευχόμουν να μην αρπάξουν φωτιά τα μαλλιά μου. Ακόμα το φοβάμαι αυτό – και τα βεγγαλικά. Εννοείται, και πάλι, πως δεν χάνω ποτέ Ανάσταση.

Καθώς την ίδια στιγμή, πάντα με συγκινεί βαθιά η διαδρομή μέχρι εκεί. Η θλίψη της Σταύρωσης. Η σιωπή της Μεγάλης Παρασκευής. Ο Επιτάφιος που περνάει αργά, κατανυκτικά, και το «Ω γλυκύ μου έαρ», που κουβαλά μέσα του τον μεγαλύτερο ανθρώπινο πόνο, της Μάνας που έχασε το Παιδί της.

Και μετά, το “θαύμα”. Το φως που ανάβει δειλά και μεταδίδεται από χέρι σε χέρι.
Το «Χριστός Ανέστη» που, για μια στιγμή, μοιάζει να τα ενώνει όλα.
Η ελπίδα, σχεδόν χειροπιαστή.

Και ύστερα, η χαρά. Το πασχαλινό τραπέζι, οι φωνές, τα γέλια, η αίσθηση ότι κάτι άνοιξε, όπως ανοίγει και η άνοιξη γύρω μας, ολάνθιστη, γενναιόδωρη, σχεδόν υπερβολική με την έκρηξη χρωμάτων κι αρωμάτων της.

Κάθε χρόνο, η ίδια διαδρομή, και κάθε χρόνο, κάπου εκεί, κάτι μέσα μου στέκεται για λίγο. Και ρωτάει: Μετά την Ανάσταση… Τι;

Γιατί η Ανάσταση δεν είναι μόνο μια στιγμή. Είναι (ή θα μπορούσε να είναι) μια υπόσχεση. Μια ιδέα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ότι κάτι μπορεί να ξαναρχίσει. Ότι κάτι μπορεί να “σηκωθεί” ξανά, ακόμη κι αν είχε χαθεί.

Αλλά τι κάνουμε με αυτή την υπόσχεση; Την αφήνουμε να σβήσει μαζί με τα κεριά; Να χαθεί μέσα στον θόρυβο των βεγγαλικών; Να επιστρέψει, ήσυχα και σχεδόν αόρατα, στη θέση της, μέχρι την επόμενη χρονιά;

Ή την κρατάμε, έστω λίγο; Όχι με μεγάλα λόγια. Ούτε με θεαματικές αποφάσεις. Αλλά με μικρές, σχεδόν αθόρυβες μετακινήσεις. Να αφήσουμε πίσω μια σκέψη που μας βαραίνει. Να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία – σε κάποιον ή στον εαυτό μας. Να δούμε κάτι αλλιώς. Να ξεκινήσουμε κάτι που αναβάλλαμε.

Γιατί ίσως τελικά, αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι: Όχι η πίστη στη στιγμή.
Αλλά η πίστη στη συνέχεια. Γιατί η ζωή, βέβαια, δεν αλλάζει μέσα σε ένα βράδυ. Αλλά μπορεί να αλλάξει με μια απόφαση. Με ένα “από εδώ και πέρα”.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, και πέρα από τα φώτα, τα τραπέζια και τις ευχές, αυτό που μένει είναι κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο απαιτητικό μαζί.

Η επιλογή να ζήσουμε λίγο πιο ανοιχτά. Λίγο πιο γενναιόδωρα. Λίγο πιο “ζωντανά”. Όχι γιατί όλα είναι εύκολα. Αλλά γιατί ξέρουμε πια ότι μπορούν να ξαναγίνουν.

Κι αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από την Ανάσταση, ως μήνυμα οικουμενικό πέρα από θρησκευτικό, ίσως είναι αυτό:

Ότι η ζωή, με έναν τρόπο σχεδόν πεισματικό, επιμένει. Κι εμείς, ευτυχώς, μπορούμε να επιμένουμε μαζί της.

Καλή Ανάσταση!
Σήμερα … και μετά!

Απολαύστε αφηγήσεις κι αληθινές ιστορίες:

Κάθε Πτώση κρύβει μια μικρή Ανάσταση, από την Αναστασία Σιδέρη
Σε Χρόνο Εύθετο, από την Εμμανουέλα Νικολαΐδου
Από την Ανάσταση… στην Ανάταση. Ένας Διάλογος που μας αφορά όλους., από την Τέτα Διαμαντοπούλου
Μικρά, αλλά όχι ασήμαντα., από την Έφη Καρακίτσου
Όταν το Φως γίνεται Επιλογή, από την Μάρθα Μυλωνά
Μικρές Αναστάσεις, από την Χριστίνα Τσίγκρη
Εαυτός Ανέστη, από την Ευτυχία Αλεξανδροπούλου
Ο Γιώργος της Ανάστασης, από την Ξένια Κούρτογλου
Η Ανάσταση της μαρτυρικής Μνήμης, από την Κλέα Σουγιουλτζόγλου
Gift a piece of Culture…, από την Piraeus
Διπλός Δεσμός – Εικαστικοί Εκπαιδευτικοί στο Κολλέγιο Αθηνών, από την Έλενα Ντάκουλα