Από το Kαφενείο στην Καφετέρια: Μια σύγχρονη Εποποιΐα

Λένε πως ο καφές είναι απλώς μια συνήθεια. Δεν είμαι καθόλου σίγουρη. Γιατί αν κοιτάξω πίσω, θα δω ότι σε κάθε εποχή της ζωής μου υπήρχε πάντα ένα φλιτζάνι να σηματοδοτεί την αρχή μιας ημέρας, το τέλος μιας κουβέντας ή την παύση ανάμεσα σε δύο μεγάλες αποφάσεις.

Παιδάκι ακόμη, θυμάμαι να ρουφάω κρυφά μια γουλιά από τον ελληνικό καφέ της μαμάς μου — από το πιατάκι, φυσικά, για να μην καώ. Εκείνη χαμογελούσε, εγώ ένιωθα μεγάλη, και το άρωμα του καφέ έμοιαζε τότε με εισιτήριο προς έναν κόσμο ενηλίκων που ανυπομονούσα να γνωρίσω.
Χρόνια μετά, φοιτήτρια πια, έπινα απανωτούς νες φραπέ τα βράδια, αποφασισμένη να ξενυχτήσω πάνω από σημειώσεις και βιβλία — μόνο που συχνά με έπαιρνε ο ύπνος πριν προλάβει να δράσει η καφεΐνη. Κι όμως, εκείνα τα ποτήρια με τον αφρό ήταν σύμβολο ανεξαρτησίας, συζητήσεων χωρίς τέλος, σχεδίων για το μέλλον.

Ύστερα ήρθαν οι επαγγελματικοί καφέδες. Άπειρα meetings, γραφεία, αεροδρόμια, τραπέζια με σημειωματάρια και φλιτζάνια που άλλαζαν χέρια σαν μικρές συμφωνίες εμπιστοσύνης. Ο καφές έγινε άλλοτε αφορμή για δημιουργικές ιδέες, άλλοτε απλώς η απαραίτητη παύση για να πάρουμε ανάσα ανάμεσα σε δύο deadlines. Και κάπου εκεί, μπήκαν στη ζωή μας οι take-away πρωινοί καφέδες στο αυτοκίνητο — μια γρήγορη τελετουργία τόνωσης πριν ξεκινήσει η μέρα, μια μικρή υπόσχεση ότι θα τα καταφέρουμε.

Σήμερα, οι super εσπρεσιέρες έχουν βρει θέση σε πολλά σπίτια, μετατρέποντας την κουζίνα σε μικρό coffee lounge. Και ταυτόχρονα, τα σύγχρονα café —από τις μεγάλες αλυσίδες μέχρι τα μικρά καφέ της γειτονιάς— έχουν γίνει για πολλούς κάτι σαν το χουχούλιασμα στη γνωστή πολυθρόνα του χώρου μας, πριν ακόμη αρχίσει η τρέλα της ημέρας. Ένας χώρος οικείος, με μια παράξενη συντροφικότητα: Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αλλά μοιράζονται την ίδια ανάγκη για μια ήρεμη αρχή, για λίγη ζεστασιά, για εκείνη τη “feels like home” αίσθηση που σε κάνει να κάθεσαι λίγο παραπάνω πριν μπεις στους ρυθμούς της καθημερινότητας.

Από τον ελληνικό στο flat white κι από τον νες φραπέ στο cold brew, η διαδρομή δεν είναι απλώς γευστική — είναι κοινωνική, πολιτισμική, σχεδόν υπαρξιακή.

Γιατί ο καφές δεν είναι μόνο καφές. Είναι ο φίλος που περίμενες και άργησε, η κουβέντα που δεν τελειώνει, η σιωπή που μοιράζεσαι χωρίς αμηχανία. Είναι οι ανθρώπινες ιστορίες που γεννιούνται αυθόρμητα γύρω από ένα τραπέζι, εκεί όπου οι ηλικίες μπλέκονται και οι ρόλοι χαλαρώνουν.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η σύγχρονη εποποιΐα του καφέ.

Όχι η εξέλιξη της συνταγής, αλλά η εξέλιξη του ανθρώπου που τον κρατά. Από το πιατάκι της μαμάς μέχρι το take-away του πρωινού, από τον φραπέ της φοιτητικής ζωής μέχρι τον espresso των σημερινών συναντήσεων, κάθε γουλιά γίνεται ένας μικρός σελιδοδείκτης στην καθημερινότητά μας.

Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε αρώματα, κουβέντες και μικρές σιωπές, συνεχίζουμε να γεμίζουμε τα φλιτζάνια μας με ιστορίες που γράφονται τώρα — όχι για να τις κρατήσουμε πίσω, αλλά για να τις ζήσουμε μπροστά.

Διαβάστε εδώ:

Συνέντευξη: Δημήτρη Καραγιάννη: Είμαστε η επιθυμία για ζωή…, από την Εμμανουέλα Νικολαΐδου