Ήταν μια από κείνες τις μέρες που καθόμουν στο μπαλκόνι, με την ησυχία να σπάει από τις φωνές και τα γέλια των παιδιών του απέναντι πάρκου. Αδιάφορα κοίταξα τα χέρια μου και τα παρατήρησα ότι έχουν λεπτή επιδερμίδα με ρυτίδες και σκούρες κηλίδες.
Αναρωτήθηκα πώς έγιναν έτσι; Αλήθεια τι κουβάλησαν εκτός από τον χρόνο; Και που πήγε αυτός ο χρόνος;
Αυτόματα θυμήθηκα αμέσως τα χέρια της γιαγιάς Δημητρούλας, που έπλεκαν, με το βελονάκι, την κουβέρτα που σήμερα σκεπάζει ένα κρεβάτι στο σπίτι στο νησί.
Ήταν στην ηλικία που είμαι εγώ τώρα και τα χέρια της ολόιδια σαν τα δικά μου με λεπτή επιδερμίδα και κηλίδες. Το πρόσωπο της ήρεμο με ένα μόνιμο μικρό χαμόγελο, οι κινήσεις της στο χώρο μετρημένες και οι ρυτίδες στο πρόσωπο έντονα χαραγμένες να αλλάζουν θέση σε κάθε σκέψη που έκανε. Το βλέμμα της όμως πάντα καθαρό κοίταζε το πέρασμα του χρόνου όχι με απογοήτευση αλλά με ήρεμη περιέργεια.
Ήταν δασκάλα και όταν σταμάτησε να διδάσκει, συνέχισε με ηρεμία τη ζωή της, κρατούσε ζωντανές αφηγήσεις και είχε σαφή ρόλο, όχι μόνο μέσα στην οικογένεια αλλά και σε μια ευρύτερη κοινωνία, όπως η γειτονιά και η εκκλησία. Είχε μια σταθερότητα που έδινε νόημα στη ζωή της.
Από εκείνη την απλότητα μέχρι τη δική μου ζωή με περισσότερες επιλογές, διαφορετικές προσδοκίες, νέους ρόλους και άλλο κοινωνικό πλαίσιο συνειδητοποιώ ότι μεγάλωσα «αλλιώς».

Και ίσως το πρώτο ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι όχι αν ζήσαμε διαφορετικά από τις παλιότερες γενιές, αλλά πώς αυτό το «αλλιώς»επηρεάζει αυτό που αποκαλούμε ποιότητα ζωής και κυρίως νόημα ζωής των ημερών μας.
Και τι είναι το «αλλιώς»; σκέφτηκα. Σίγουρα δε σημαίνει ούτε καλύτερα ούτε χειρότερα δίνοντας μια απάντηση στη σκέψη μου.
Έκανα την ερώτηση και στις φίλες μου, για να πάρω γρήγορα –  γρήγορα την απάντηση: «Μην ξεχνάς, μου είπαν ότι οι «boomers» (εμείς δηλαδή) είναι ταυτόχρονα γονείς ενηλίκων παιδιών, γιαγιάδες και παππούδες, δεν αποδέχονται εύκολα τον ρόλο του ηλικιωμένου, όπως παλιότερα οι γονείς μας και οι παππούδες μας.
Σήμερα αθλούνται περισσότερο, προσέχουν την εμφάνισή τους, παρακολουθούν τη μόδα και κάνουν σχέδια για «μετά».
Οι παλιότερες γενιές είχαν τα καλά τους, όπως σαφείς ρόλους (παππούς –  γιαγιά – γέροντας), μεγαλύτερη αποδοχή της φθοράς από τον περίγυρο, ισχυρότερη οικογενειακή συνοχή αλλά είχαν και δυσκολίες όπως: Σιωπή γύρω από τη μοναξιά και την κατάθλιψη, ηλικιακός αποκλεισμός, γρήγορη κοινωνική απόσυρση.
Ενώ οι boomers σήμερα έχουν φωνή στο δημόσιο λόγο, καλύτερη ιατρική φροντίδα περισσότερες επιλογές δραστηριοτήτων.

Όμως αρνούνται την ηλικία, υπάρχει κοινωνική απαίτηση να είναι διαρκώς νέοι, γιατί γερνούν σε έναν κόσμο που δεν αντέχει το γήρας και μόνοι τους καλούνται να επινοήσουν πώς είναι το καλό μεγάλωμα.
Αυτό το άκουσμα με τράνταξε και με προσγείωσε.
Και εκεί που νόμιζα ότι είχα κατακτήσει ρόλους, τίτλους, οι μέρες μου έτρεχαν γρήγορα και γεμάτες, ήρθε η στιγμή που όλα σταμάτησαν, τα παιδιά μεγάλωσαν πήραν τις ζωές τους στα χέρια τους και τάραξαν τις μέρες μου με την ίδια αποφασιστικότητα που κάποτε είχα στο δημόσιο λόγο.
Ξαφνικά η παρουσία μου στην επιστημονική, πολιτική και κοινωνική ζωή, στις συζητήσεις, στις συναντήσεις, δεν πάγωσε απλώς αλλά έμοιαζε να εξαερώνεται.
Δεν έμενε λοιπόν από το να ξανά ορίσω ποια είμαι.
Σαν ευλογία θυμήθηκα τα λόγια του σοφού μου πατέρα, που τότε μου φάνηκαν ξύλινα και τώρα τα μελετώ με σύνεση:
«Να δίνεις αξία και στα μικρά εξίσου με τα μεγάλα πράγματα και να ζεις τον χρόνο σου με νόημα. Επίσης να ξέρεις ότι η αξία της ζωής δεν κρύβεται μόνο στα χρόνια που περνούν, αλλά στα νοήματα που δίνουμε την κάθε μέρα».
Νάτο λοιπόν το «αλλιώς». Αυτό είναι! Το νόημα στη ζωή.
Να δίνουμε αξία σε κάθε μέρα, στις σχέσεις και στις στιγμές που μας θυμίζουν ποιοι είμαστε και τι μας ενώνει με τους άλλους.
Καθώς κάθομαι και αναλογίζομαι πώς έφτασα ως εδώ, συνειδητοποιώ ότι το «αλλιώς» δεν είναι μια λέξη που περιγράφει αλλαγή αλλά μία βιωμένη πραγματικότητα.
Υπάρχουν μέρες, στην ηλικία που είμαι, που αισθάνομαι την ελευθερία του χρόνου μου σαν δώρο (να διαβάζω, να κοιτάζω, να απολαμβάνω μια κουβέντα χωρίς πίεση) κι άλλες φορές τα πράγματα βαραίνουν, όπως όταν το σώμα μου θυμίζει ότι δεν είμαι πια νέα, ότι βαριέμαι τις κουβέντες και όταν η ρουτίνα γίνεται μονότονη.

Ίσως τελικά «το αλλιώς μεγαλώνουμε» να μην έχει να κάνει μόνο με την ποσότητα των χρόνων που ζούμε, αλλά με το πώς δίνουμε αξία σε κάθε μέρα, το πώς η ζωή αποκτά σκοπό, ενέργεια, αισιοδοξία κάτι που μπορεί να κάνει τα χρόνια μας να έχουν πραγματικό νόημα μέχρι το τέλος του ορίζοντα μας που ολοένα μικραίνει.

Εκείνη τη στιγμή πέρασε ο εγγονός μου από δίπλα μου και τον ρώτησα πώς βλέπει όλες αυτές τις σκέψεις μου και τι είναι γι’ αυτόν το μεγάλωμα «αλλιώς» για να πάρω την απάντηση:
«…Γιαγιά με ενοχλείς αυτή τη στιγμή, που επικοινωνώ με έναν ψηφιακό φίλο μου που είναι Γιαπωνέζος και ζει στο Τόκιο και μας απασχολεί το πως θα φτιάξουμε το προσωπικό μας AI…»