Υπάρχουν μυρωδιές που δεν ξεχνιούνται. Η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος μετά την πρώτη φθινοπωρινή βροχή και εκείνη η αδιόρατη, σχεδόν μεθυστική μυρωδιά των καινούργιων τετραδίων…

Για τους περισσότερους από εμάς, η πραγματική χρονιά δεν άρχιζε την 1η Ιανουαρίου. 

Άρχιζε τον Σεπτέμβρη. Με το πρώτο κουδούνι, την επιστροφή από τις διακοπές και εκείνη την αόριστη υπόσχεση ότι φέτος κάτι θα είναι διαφορετικό.

Μια καινούργια σχολική τσάντα. Μια νέα δουλειά. Μια νέα σχέση. Ένα σχέδιο που περίμενε τη σωστή στιγμή. 

Μια λευκή σελίδα…

Με τα χρόνια, φυσικά, οι σχολικές τσάντες εξαφανίστηκαν. Τα κουδούνια σιώπησαν. Κι όμως, ο Σεπτέμβριος εξακολουθεί να μας επηρεάζει.

Μόλις τα πρωινά αρχίσουν να δροσίζουν και το φως να γίνεται λίγο πιο ήπιο, επιστρέφει εκείνη η παράξενη εσωτερική παρόρμηση: Να ξαναρχίσουμε.

Μόνο που μεγαλώνοντας μαθαίνουμε κάτι σημαντικό. Δεν χρειάζεται κάθε καινούργια αρχή να είναι μια προσπάθεια να γίνουμε «καλύτεροι». Μπορεί απλώς να είναι ένας τρόπος να γίνουμε λίγο πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά θέλουμε.

Αδειάζοντας χώρο για το καινούργιο

Ο Σεπτέμβριος έχει και μια άλλη ιδιαιτερότητα: Mας κάνει να θέλουμε να τακτοποιήσουμε.

Να ανοίξουμε τη ντουλάπα, να μαζέψουμε τα καλοκαιρινά, να ξεκαθαρίσουμε συρτάρια και ράφια, να αποφασίσουμε τι θα μείνει και τι θα φύγει.

Δεν είναι τυχαίο.

Ίσως κάθε νέα αρχή να χρειάζεται πρώτα λίγο χώρο.

Και η τακτοποίηση του σπιτιού, τελικά, έχει πολύ λιγότερη σχέση με τα πράγματα απ’ όσο νομίζουμε. Όταν απομακρύνουμε όσα δεν χρειαζόμαστε πια, μοιάζει να ελαφραίνει μαζί τους και κάτι μέσα μας.

Δεν χρειάζεται να πετάξουμε τη ζωή μας και να την ξαναφτιάξουμε από την αρχή. Αρκεί να αποχαιρετήσουμε μερικά πράγματα που κάποτε μας ήταν απαραίτητα και τώρα απλώς καταλαμβάνουν χώρο.

Στα ράφια. Στα συρτάρια. Και, καμιά φορά, μέσα μας.

Να είσαι ξανά αρχάριος

Υπάρχει κάτι υπέροχο στο να είσαι αρχάριος.

Να μην ξέρεις. Να κάνεις λάθη. Να χρειάζεσαι χρόνο. Να μην είσαι ακόμη καλός σε κάτι.

Όταν είμαστε παιδιά, η μάθηση είναι υποχρέωση. Αργότερα γίνεται επαγγελματικό προσόν. Κάποια στιγμή, όμως, μπορεί να γίνει ξανά αυτό που ήταν στην αρχή: Kαθαρή περιέργεια.

Μια ξένη γλώσσα που πάντα θέλαμε να μάθουμε. Ένα μουσικό όργανο. Η φωτογραφία. Η ζωγραφική. Ένας χορός. Οτιδήποτε μας κάνει να αισθανόμαστε ότι υπάρχει ακόμη κάτι εκεί έξω που δεν γνωρίζουμε και θα θέλαμε να το μάθουμε . 

Και ίσως αυτή να είναι μία από τις μεγαλύτερες χαρές της ηλικίας μας: Nα μπορείς να μαθαίνεις όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή θέλεις.

Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι ξανά μαθητής χωρίς να χρειάζεται να πάρει βαθμό.

Λιγότερα «πρέπει», περισσότερα «θέλω»

Κάθε Σεπτέμβριο φτιάχνουμε λίστες.

Να ξεκινήσουμε δίαιτα. Να γυμναστούμε περισσότερο. Να κάνουμε πιλάτες, γιόγκα ή Tai Chi. Να οργανωθούμε. Να αποταμιεύσουμε. Να δουλέψουμε περισσότερο. Να αλλάξουμε.

Και κάπως έτσι, η νέα αρχή μετατρέπεται εύκολα σε έναν ακόμη κατάλογο υποχρεώσεων.

Ίσως όμως, όσο περνούν τα χρόνια, να αξίζει να αλλάξουμε και τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε στον εαυτό μας.

Όχι «πρέπει να χάσω βάρος», αλλά «θέλω να φροντίσω περισσότερο το σώμα μου».

Όχι «πρέπει να γυμναστώ», αλλά «θέλω να αισθάνομαι καλά μέσα στο σώμα μου».

Όχι «πρέπει να κάνω οικονομία», αλλά «θέλω να κρατήσω χώρο στη ζωή μου για εκείνες τις εμπειρίες που έχουν πραγματική αξία».

Η διαφορά μπορεί να μοιάζει μικρή. Δεν είναι.

Γιατί άλλο να προσπαθείς διαρκώς να διορθώσεις τον εαυτό σου και άλλο να αποφασίζεις να τον φροντίσεις.

Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο ουσιαστική αλλαγή που φέρνει ο χρόνος: Kάποτε θέλαμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Τώρα θέλουμε περισσότερο να τη ζήσουμε.

Το τετράδιο είναι ακόμη λευκό

Τα χρόνια περνούν. Αυτό δεν αλλάζει.

Αλλά ούτε και η ανάγκη μας να ξεκινάμε από την αρχή.

Μόνο που σήμερα ξέρουμε κάτι που δεν ξέραμε τότε: H λευκή σελίδα δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε όσα γράψαμε στις προηγούμενες.

Τα κουβαλάμε μαζί μας.

Τις επιτυχίες, τα λάθη, τις απώλειες, τους ανθρώπους που έμειναν και εκείνους που έφυγαν, τα σχέδια που πραγματοποιήθηκαν και εκείνα που δεν πρόλαβαν. Όλα όσα μας έφεραν μέχρι εδώ.

Ο Σεπτέμβριος δεν μας ζητά να γίνουμε άλλοι.

Μας θυμίζει απλώς ότι μπορούμε ακόμη να ανοίξουμε ένα καινούργιο τετράδιο.

Να γράψουμε κάτι που δεν είχαμε τολμήσει. Να μάθουμε κάτι που δεν ξέραμε. Να αφήσουμε κάτι που δεν χρειαζόμαστε. Να κρατήσουμε κάτι που αξίζει.

Χωρίς μεγάλες αποφάσεις. Χωρίς θόρυβο. Χωρίς υποσχέσεις που πρέπει οπωσδήποτε να τηρήσουμε.

Μόνο με την πεποίθηση ότι μπροστά μας υπάρχει ακόμη χώρος.

Καλή μας νέα χρονιά.

Καλή μας, δημιουργική… «σχολική» χρονιά.