Η Μαρκέλλα μεγάλωσε μέσα στον ήχο της έντασης: Όχι απλά φωνές, αλλά εκρήξεις. Ο πατέρας της ήταν ένας άνθρωπος που όταν συζητούσε, πολεμούσε! Κάθε διαφωνία ήταν πεδίο μάχης, κάθε αντίθετη άποψη ένας εχθρός που έπρεπε να νικηθεί. Και πάντα, μα πάντα, έπρεπε να έχει δίκιο. Δεν σταματούσε μέχρι να επιβάλει τη δική του αλήθεια. Στο σπίτι τους, η σιωπή δεν ήταν γαλήνη: Ήταν κάτι σαν ανάπαυλα πριν από την επόμενη σύγκρουση.
Η μικρή Μαρκέλλα τον παρατηρούσε με δέος. Στα μάτια της, εκείνος δεν ήταν απλά δυναμικός και δυνατός: Ήταν ανίκητος, και τον θαύμαζε με όλη τη δύναμη της παιδικής ψυχής της, ήταν ο μπαμπάς της! Κι έτσι έμαθε κι εκείνη: Ότι το δίκιο δεν αρκεί να το έχεις, πρέπει να το αποδείξεις, να το υπερασπιστείς, να το επιβάλεις. Κι ακόμα κι αν πονέσεις στη διαδρομή, δεν έχει σημασία, γιατί σημασία έχει να νικήσεις!
Μεγαλώνοντας, αυτή η στάση έγινε η δύναμη που την καθόριζε. Σπούδασε δημοσιογραφία και γρήγορα ξεχώρισε μέσα απ’ όλους τους συμφοιτητές της. Ήταν οξυδερκής, γρήγορη, ακούραστη. Δεν φοβόταν κανέναν. Κι αργότερα, όταν ξεκίνησε να εργάζεται στα media, σε κάθε συνέντευξη, σε κάθε πάνελ, έμπαινε σαν στρατηγός που γνωρίζει ήδη το αποτέλεσμα της «μάχης». Οι ερωτήσεις της ήταν κοφτερές, οι τοποθετήσεις της αδιαπραγμάτευτες. Δεν άφηνε περιθώρια σε κανέναν, και πάντα, στο τέλος, επικρατούσε, φέρνοντας τους συνομιλητές της στο αποτέλεσμα που επεδίωκε.
Σύντομα, το όνομά της έγινε συνώνυμο της δύναμης: Σε όλα τα media την αποκαλούσαν «η σιδηρά κυρία της δημοσιογραφίας», κι εκείνη τον «φορούσε» αυτόν τον τίτλο σαν παράσημο! Κάθε της «νίκη» ήταν μια επιβεβαίωση, που την ισχυροποιούσε ακόμα περισσότερο… Εκτός από μια αμυδρή αίσθηση βαθιά μέσα της, που μετά από κάθε σύγκρουση και νίκη, σαν άφηνε κάτι σαν μικρό τραύμα, λες και αναλάμβανε εκείνη τις πληγές του ηττημένου, σαν ένα βάρος που απωθούσε γρήγορα, αποφεύγοντας να το αναγνωρίσει.
Μέχρι εκείνη την «πύρινη» μέρα: Ήταν μια ζωντανή συνέντευξη, από αυτές που η τηλεθέαση εκτοξεύεται. Αυτή τη φορά, απέναντί της βρέθηκε ένας άνθρωπος διαφορετικός: Ήρεμος, σταθερός. Εξίσου ευφυής, εύστροφος και γρήγορος με εκείνη, ίσως και περισσότερο. Η Μαρκέλλα άρχισε να χάνει την ψυχραιμία της. Εκείνος, δεν ανέβασε ποτέ τον τόνο της φωνής του. Δεν αντέδρασε καθόλου έντονα στις αιχμές της. Σαν να μην μπήκε καν στη μάχη που εκείνη ξεκίνησε…
Αντίθετα, αυτός ο καλεσμένος της απάντησε σε όλες της τις «μαχαιριές-ερωτήσεις» με καθαρότητα, με επιχειρήματα, με μια διαύγεια που δεν είχε ξανασυναντήσει ποτέ σε συνέντευξη. Φανερά τρακαρισμένη, η Μαρκέλλα προσπάθησε να οδηγήσει τη συζήτηση εκεί που ήξερε: Στη σύγκρουση, ακόμα και με χτυπήματα «κάτω από τη μέση». Εκείνος όμως, όχι μόνο δεν την ακολούθησε, αλλά με τα λεγόμενά του, ήταν σαν να την πέταξε κάτω σ’ ένα υποθετικό ρινγκ και ο διαιτητής ξεκίνησε να μετράει… «ένα, δύο, τρία…»
Και κάπου εκεί, μπροστά σε εκατομμύρια θεατές, συνέβη το αδιανόητο: Mην έχοντας άλλα «όπλα» στη φαρέτρα της, η Μαρκέλλα υποχώρησε. Όχι γιατί έχασε τον έλεγχο. Αλλά γιατί, για πρώτη φορά, δεν μπορούσε να επιβάλει το «δίκιο» της. Γιατί το δίκιο δεν ήταν με το μέρος της. Και το ήξερε.
Το τέλος της εκπομπής τη βρήκε σιωπηλή. Όχι από επιλογή. Από σοκ.
Τις επόμενες μέρες η άλλοτε ασταμάτητη Μαρκέλλα κλείστηκε στον εαυτό της και δεν μιλούσε σε κανέναν, δεν απαντούσε σε τηλέφωνα, ούτε άνοιξε την τηλεόραση. Η εικόνα της στιγμής εκείνης επαναλαμβανόταν ασταμάτητα στο μυαλό της, δημιουργώντας μια χαώδη ρωγμή μέσα της.
Λίγες εβδομάδες μετά, παραιτήθηκε. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς αποχαιρετισμούς.
Έφυγε από την Αθήνα και κατέφυγε στο παλιό εξοχικό της, σε ένα μικρό χωριό. Εκεί, μακριά από φώτα, από φωνές και από «μάχες», άρχισε κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ: Nα μένει με τον εαυτό της. Στην αρχή ήταν ανυπόφορο, καθώς η σιωπή την βάραινε, και χωρίς αντίπαλο δεν υπήρχε ένταση, παρά μόνο οι σκέψεις της.
Άρχισε να θυμάται: Συνεντεύξεις, συζητήσεις, στιγμές που είχε «νικήσει»… Και για πρώτη φορά στη ζωή της, η «σιδηρά κυρία της δημοσιογραφίας» δεν έβλεπε μόνο τη νίκη… Έβλεπε τα πρόσωπα των άλλων, των «ηττημένων», γεμάτα δυσφορία, ντροπή, αμηχανία, πόνο…
Και τότε ήταν που άρχισε να αναρωτιέται: Άξιζε άραγε όλος αυτός ο αγώνας; «Όχι» της απάντησε εκείνη η αμυδρή φωνή μέσα της, εκείνη η φωνή που τόσα χρόνια κατέπγινε μόνη της. Και μέρα με τη μέρα η εικόνα άλλαζε… Οι ένδοξες μάχες της άρχισαν να χάνουν τη λάμψη τους, και στη θέση τους μπήκε η επίγνωση! Όχι, η Μαρκέλλα δεν ήταν κακιά, δεν ήθελε να πληγώνει… απλά, από παιδί, δεν ήξερε άλλο τρόπο να υπάρχει!
Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή μεταμόρφωση, άρχισε να γράφει, στην αρχή διστακτικά, έπειτα με ροή, σαν να ερχόταν ποτάμι η έμπνευση: Ένα βιβλίο — όχι για τη δημοσιογραφία, αλλά για τη ζωή της. Σε κάθε σελίδα, άφηνε πίσω της ένα κομμάτι της παλιάς Μαρκέλλας, και ξεδίπλωνε μια νέα. Επίκεντρο, ερέθισμα και ενθάρρυνση γι’ αυτό το βιβλίο ήταν μια φράση του μεγάλου Wayne Dyer που την σημάδεψε: «I choose to be kind instead of being right».
Αυτή η φράση γράφτηκε με ανεξίτηλο μελάνι στην ψυχή της και ένιωσε σαν να άνοιξε ένα φωτεινό παράθυρο που της έδειξε έναν καινούργιο δρόμο, έναν καινούργιο τρόπο ύπαρξης!
Συνειδητοποίησε ότι δεν χρειάζεται πια να παλεύει και να νικάει για να αξίζει. Ότι η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία, αλλά επιλογή που φέρνει μια δύναμη διαφορετική, ήσυχη, βαθιά…
Η Μαρκέλλα δεν επέστρεψε ποτέ στην παλιά της ζωή όπως ήταν πριν. Όταν ξαναβγήκε στον δημόσιο λόγο και στα media, ήταν μια άλλη γυναίκα. Ήρεμη, ανοιχτή, ανθρώπινη. Δεν είχε χάσει τη δύναμή της, όμως είχε αλλάξει τον τρόπο που τη χρησιμοποιούσε!
Και όταν στη γεμάτη κόσμο αίθουσα της παρουσίασης του βιβλίου της την ρώτησαν πώς έγινε όλη αυτή η «μετάλλαξη», εκείνη απάντησε:
«Κάποιες μάχες μπορείς να τις κερδίσεις. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι άξιζε να τις δώσεις.»
Για ακόμα μια φορά, Ψυχική Ανθεκτικότητα σημαίνει να έχεις το κουράγιο να αναγνωρίσεις τον «σκοτεινό» σου εαυτό, και να έχεις τη δύναμη να τον αλλάξεις, χωρίς φόβο, χωρίς ενοχή!
