Για εμάς που δουλεύουμε, ο Σεπτέμβριος είναι πάντα σαν μια Πρωτοχρονιά. Γυρνάς από διακοπές, βάζεις στόχους, κάνεις σχέδια. Έχεις ξεκουραστεί, έχεις πάρει λίγο χρώμα και πιστεύεις ότι φέτος θα τα οργανώσεις όλα καλύτερα.

Το πιστεύεις κιόλας.

Και μετά ανοίγεις τα email.

Projects που ξεκινούν, άλλα που πρέπει να έχουν ήδη τελειώσει, μια χρονιά που σιγά σιγά ετοιμάζεται να κλείσει. Τα σχολεία ανοίγουν, η κίνηση επιστρέφει, οι πρώτες ιώσεις επίσης. Όλοι θέλουν κάτι και, συνήθως, το θέλουν μέσα στην εβδομάδα.

Και μαζί με όλα αυτά, πρέπει κάπως να κρατήσεις και την ανανέωση των διακοπών.

Να μη στρεσάρεσαι τόσο. Αφού ξεκουράστηκες.

Προσωπικά, στα τελευταία μπάνια στο νησί κάνω πάντα την ίδια σκέψη. Κοιτάζω τη θάλασσα και προσπαθώ να κρατήσω την εικόνα. Το φως, το νερό, αυτή την ησυχία που για λίγο υπάρχει και μέσα στο κεφάλι μου. Λέω να τα θυμάμαι τον χειμώνα, όταν θα δυσκολεύουν τα πράγματα. Να έχω κάπου να επιστρέφω, έστω για λίγο.

Δεν υπολογίζω ποτέ ότι θα τα χρειαστώ από τις πρώτες εβδομάδες.

Και πόσο μακρινό μοιάζει ήδη το καλοκαίρι; Κοιτάζεις τις φωτογραφίες και λες, εγώ ήμουν εκεί πριν από είκοσι μέρες;

Ο Σεπτέμβριος έχει τριάντα μέρες, αλλά προσωπικά δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Ίσως γιατί προσπαθούμε να χωρέσουμε μέσα του όλα όσα είπαμε «από Σεπτέμβρη». Δουλειά, γυμναστική, καλύτερο πρόγραμμα, περισσότερο χρόνο για εμάς.

Βάλαμε μέχρι και την ξεκούραση στη λίστα.

Κάπως έτσι, το περίφημο reset θέλει κι αυτό την προσπάθειά του. Κι εγώ προσπαθώ να ξαναβρώ τον ρυθμό μου, χωρίς να χάσω τόσο γρήγορα εκείνη την ησυχία.

Την εικόνα από το νησί, πάντως, την έχω ήδη χρειαστεί.

Και ακόμα φοράμε κοντομάνικα.