Μπορεί ο χρόνος να σταθεί απέναντί μας σαν συνομιλητής; Αυτό είναι το ερώτημα που διατρέχει το νέο βιβλίο του αγαπημένου Σιφνιού φίλου, Κλωντ Λωράν, «Ο Χρόνος ο Αντικρυστός – 12 Aφηγηματικοί Kαρσιλαμάδες», το οποίο παρουσιάστηκε στο ιδιαίτερο περιβάλλον του Πολιτιστικού Κέντρου «Μελίνα». Έναν χώρο όπου η βιομηχανική ιστορία της Αθήνας συναντά τη σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία, δημιουργώντας το ιδανικό σκηνικό για μια συζήτηση γύρω από τον χρόνο, τη μνήμη και την ανθρώπινη διαδρομή.
Ο “Χρόνος ο Αντικρυστός” δεν είναι απλώς μια νέα συλλογή διηγημάτων. Αποτελεί μια συνομιλία του συγγραφέα με τον ίδιο του τον χρόνο. Δώδεκα ιστορίες που γράφτηκαν το 1985 συναντούν, τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, δώδεκα νέες αφηγήσεις του ίδιου δημιουργού.
Δεν συνυπάρχουν απλώς στον ίδιο τόμο· στέκονται αντικριστά, σαν τους χορευτές ενός καρσιλαμά, συνομιλώντας με τον χρόνο, τη μνήμη και την εμπειρία.
Ο υπότιτλος «12 Aφηγηματικοί Kαρσιλαμάδες» δεν αποτελεί μια τυχαία ποιητική επιλογή. Ο καρσιλαμάς είναι ένας αντικρυστός χορός, στον οποίο δύο πρόσωπα στέκονται το ένα απέναντι στο άλλο, ανταλλάσσουν βήματα και βλέμματα και δημιουργούν έναν διαρκή διάλογο. Με ανάλογο τρόπο, οι ιστορίες του βιβλίου αντικρίζονται, αναμετρώνται και αλληλοφωτίζονται, αναδεικνύοντας όχι μόνο τις αλλαγές που επιφέρει ο χρόνος, αλλά και εκείνα τα στοιχεία που παραμένουν αναλλοίωτα.
Στην παρουσίαση του βιβλίου, ο συγγραφέας επισήμανε ότι κεντρικός στόχος του εγχειρήματος δεν είναι να δοθεί μια οριστική απάντηση στο ερώτημα «ποιος είμαι;». Αντίθετα, η ταυτότητα παρουσιάζεται ως μια διαρκής διαδικασία μεταμόρφωσης και αυτογνωσίας. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του όχι μένοντας εγκλωβισμένος στην εικόνα που έχει ήδη σχηματίσει για τον εαυτό του, αλλά μέσα από τη συνάντηση με τον άλλον, με το διαφορετικό, με τον χρόνο και με τις εμπειρίες της ζωής.
Ο χρόνος γίνεται έτσι ο «αντικρυστός» συνομιλητής του ανθρώπου. Δεν λειτουργεί απλώς ως καθρέφτης του παρελθόντος, αλλά ως χώρος συνάντησης με τον παλαιότερο εαυτό, με τον άλλον και με όσα η ζωή διαρκώς μεταμορφώνει. Οι ιστορίες δεν αποτελούν κλειστά αφηγήματα με οριστικά συμπεράσματα. Είναι σταθμοί μιας ανοιχτής πορείας, όπου κάθε απάντηση γεννά ένα νέο ερώτημα και κάθε τέλος μετατρέπεται σε μια καινούργια αρχή.
Μέσα από αυτή τη σύνθεση, η λογοτεχνία δεν παρουσιάζεται ως χώρος έτοιμων αληθειών ή εύκολων λύσεων. Αντίθετα, γίνεται τόπος συνάντησης, διαλόγου και αναστοχασμού, όπου ο αναγνώστης καλείται να αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα στις ιστορίες και να συνεχίσει τη δική του προσωπική διαδρομή.
Συγχαρητήρια και πάλι Κλωντ και καλοτάξιδο να είναι το βιβλίο!!!
