Διακοπές Αδιάκοπες! Αυτό θέλουμε, αλήθεια;

Πάντα μου έκανε εντύπωση η ελληνική λέξη «διακοπές». Στα ελληνικά, οι διακοπές είναι… διακοπή.

Διακοπή από το σχολείο. Διακοπή από τη δουλειά. Διακοπή από την καθημερινότητα. Και μετά έρχονται οι υποκατηγορίες: Χριστουγεννιάτικες, Πασχαλινές, καλοκαιρινές διακοπές. Τις τελευταίες, θυμάστε, τις ευχόταν «για πάντα» εκείνο το τραγούδι της δεκαετίας του ’90 που τραγουδούσαμε όλοι με ενθουσιασμό στα νιάτα μας.

Και να που, προϊόντος (αστραπιαία) του χρόνου, για πολλούς από εμάςέγιναν πραγματικότητα οι «Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα» – και όχι μόνο καλοκαιρινές.

Γι’ αυτό, κάθε φορά που ακούω στις παρέες μας την κλασική ερώτηση «Εσείς πότε θα πάτε διακοπές;», μου έρχεται αυθόρμητα να χαμογελάσω.

Διακοπή από τι ακριβώς;

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ολοκληρώσει την επαγγελματική μας διαδρομή, με όλα τα καθημερινά «πρέπει» που τη συνόδευαν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ολοκληρώσαμε και τη δημιουργική μας ζωή. Κάθε άλλο. Οι άνθρωποι του JAN, το ξέρω καλά, δεν… κάαααθονται ποτέ. Απλώς αντικατέστησαν πολλές υποχρεώσεις με επιλογές.

Κι όμως, κάπου ανάμεσα στα πρώτα μπάνια, στους καφέδες με θέα τη θάλασσα και στις σελίδες του βιβλίου που περίμενε υπομονετικά όλο τον χειμώνα στο κομοδίνο, συμβαίνει κάτι παράξενο.

Πιάνουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται: «Να δω λίγο τα mail μου;»

Το ομολογώ. Γράφω αυτό το editorial ένα καλοκαιρινό πρωινό, λίγο πριν πάω για μπάνιο. Με το laptop ανοιχτό. Όχι, δεν με υποχρέωσε κανείς να δουλέψω. Όπως κανείς δεν με υποχρεώνει να πεταχτώ για δυο μέρες στην Αθήνα για κάποιες δουλειές που, στην πραγματικότητα, θα μπορούσα να κάνω κι από εδώ. Απλώς… έτσι έχουμε μάθει. Ύστερα από μια ολόκληρη ζωή με πρόγραμμα, συναντήσεις, ευθύνες και ημερολόγια γεμάτα, ένας μήνας –ή και δύο!– απόλυτης ακινησίας μοιάζει σχεδόν… αφύσικος. Μην σας πω και ύβρις – που μας γεμίζει, ύπουλα, με ενοχές. Λες και κάνουμε …κοπάνα!

Αρχίζω να αναρωτιέμαι: Μήπως τελικά δεν είναι οι διακοπές που ονειρευόμαστε τόσα χρόνια;

Μήπως αυτό που πραγματικά θέλουμε είναι η ελευθερία;

Η ελευθερία να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να πούμε «σήμερα δεν κάνω τίποτα». Αλλά και η ελευθερία, την επόμενη μέρα, να ανοίξουμε τον υπολογιστή, να γράψουμε μια ιδέα, να φυτέψουμε ντοματιές, να οργανώσουμε ένα ταξίδι, να μάθουμε μια καινούργια γλώσσα ή να ανακαλύψουμε όλα εκείνα που μπορεί να κάνει το κινητό μας πέρα από τηλέφωνα, και φωτογραφίες για αναρτήσεις στα social.

Όχι επειδή πρέπει. Επειδή θέλουμε.

Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο δώρο της ηλικίας μας.

Δεν κάνουμε πια διακοπές από τη δουλειά. Κάνουμε διακοπές από τις υποχρεώσεις.

Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Δεν σταματάμε να δημιουργούμε. Απλώς μπορούμε, περισσότερο από ποτέ, να επιλέγουμε πότε, πώς και γιατί δημιουργούμε.

Οι νεότεροι συχνά πιστεύουν ότι μετά τα εξήντα αρχίζει μια ατελείωτη περίοδος ξεκούρασης. Κι εμείς, αν είμαστε ειλικρινείς, κάπως έτσι φανταζόμασταν και τους δικούς μας γονείς.

Τώρα όμως ξέρουμε ότι η ζωή δεν λειτουργεί έτσι.

Όχι γιατί δεν αγαπάμε την ξεκούραση – κάθε άλλο. Αλλά γιατί, όταν η καθημερινότητά σου γεμίζει μόνο με ξεκούραση, πολύ γρήγορα παύει να είναι ξεκούραση. Γίνεται αδράνεια.

Και τότε αρχίζεις να αναζητάς… διακοπή από τις διακοπές. Άλλωστε η αδράνεια δεν είναι στο μενού των ανθρώπων που εξακολουθούν να έχουν περιέργεια, όρεξη και χαρά για τη ζωή.

Αυτό, πιστεύω, είναι και το πιο όμορφο χαρακτηριστικό της ηλικίας μας – κα της γενιάς μας.

Δεν μετράμε πια τη ζωή σε εργάσιμες και αργίες. Προσπαθούμε απλώς να γεμίζουμε τις μέρες μας με πράγματα που έχουν νόημα. Άλλοτε είναι μια βουτιά μετά από μια πεζοπορία. Άλλοτε μια νέα εξερεύνηση ενός τόπου που νομίζαμε ότι ξέραμε απ’ έξω. Άλλοτε μια καινούργια παρέα. Άλλοτε ένα βιβλίο. Κι άλλοτε… ένα laptop που ανοίγει δίπλα στη θάλασσα.

Και ξέρετε κάτι;

Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει πως δεν κάνουμε σωστά τις διακοπές μας. Νομίζω ότι σημαίνει πως, επιτέλους, κάνουμε σωστά τη ζωή μας.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, φίλοι Jan-ers!

Με όσο ήλιο, θάλασσα ή βουνό, με όση ξεκούραση, δημιουργία και όσο… «τίποτα» χρειάζεται ο καθένας μας.

Να μην ξεχνάμε ότι οι καλύτερες διακοπές δεν είναι εκείνες που κρατούν περισσότερο. Είναι εκείνες στις οποίες δεν νιώθεις την ανάγκη να διακόψεις τη ζωή σου για να τις ζήσεις.

‘Ετσι κι αλλιώς, έχεις ήδη αρχίσει να ζεις τη ζωή που πραγματικά σήμερα θέλεις.

Διαβάστε εδώ: