Μου ήρθε πρόσφατα στο γραφείο ο οδηγός ταξιδιωτικού γραφείου. Μια μεγάλη έκδοση. Και διάβασα στον πρόλογο: «Αν κρατάτε αυτό το έντυπο, έχετε ήδη κάνει μια παύση». Και σκέφτομαι…

Δεν είμαι σίγουρη πότε ακριβώς έγινε. Δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Κάπως αθόρυβα, σχεδόν ευγενικά, το βιβλίο μετακινήθηκε. 

Από το κομοδίνο στην οθόνη.

Από την αφή στη ροή. 

Από την ησυχία στο scrolling.

Οπότε δεν διαβάζουμε βιβλία.

Γιατί; 

Αν είναι μια εικόνα χίλιες λέξεις, πόσες λέξεις είναι άραγε ένα βίντεο;

Αν σε κάτω από 7 δεύτερα έχεις συγκινηθεί/γελάσει/νευριάσει/επικοινωνήσει;

Είναι εύκολο να πας σιγά αν είσαι εθισμένος στην ταχύτητα;

Κοιμούνται οι γονείς σου ένα καλοκαιρινό μεσημέρι και εσύ που δεν θες με τίποτα να κοιμηθείς, αλλά πρέπει να κάνεις ησυχία μπορείς να αφεθείς σε μια ιστορία;

Παλιά μάλλον ναι. Σήμερα; Δύσκολο. Προτιμάς την επικοινωνία με το κινητό…

Θυμάσαι όμως φράσεις που δεν θυμάσαι από πού τις έμαθες, αλλά σε ακολουθούν. Σκέφτεσαι  χαρακτήρες που σου δίνουν θάρρος, ή σε προειδοποιούν ή σε προβληματίζουν.

Και η πλάκα είναι ότι οι ιστορίες όχι απλά δεν χάθηκαν αλλά πολλαπλασιάστηκαν.

Και μεταδίδονται αλλιώς. Η αφήγηση πάντα επιβίωνε ακόμα και πριν ανακαλυφθεί η τυπογραφία.

Και ξαφνικά έρχεται  μια στιγμή σε μια παραλία που δεν έχει σήμα.

Σε μια πτήση χωρίς wifi.

Και προσπαθούμε να συγκεντρωθούμε. Αλλά μπαίνουμε στο ρυθμό. Τον ιδιαίτερο ρυθμό του βιβλίου. Που φυσικά τον καθορίζει ο συγγραφέας. Βιάζομαι να γυρίσω σελίδα; Ή κοιμάμαι;

Υπάρχει κάτι που μας δίνει και το βιβλίο; Για μένα ναι. 

Και είναι η παύση εκείνη που αφήνει τη φαντασία να φανταστεί.

Που δεν είναι έτοιμη εικόνα. Αλλά σε καλεί να τη δημιουργήσεις.

Και ίσως η ησυχία. Που σου δίνει τη δυνατότητα να ακούσεις τι σκέφτεσαι.

Κάνεις ένα διάλειμμα, μια μικρή παύση. Μόνο για σένα.

Τα βιβλία δεν πήγαν πουθενά. Μας περιμένουν.
Περιμένουν απλώς αυτή την παύση. Αυτό το διάλειμμα.