Έχω μια φίλη πολύ νέα που ξεκίνησε μόνη της και έστησε ένα brand. Με ταυτότητα, άποψη, χαρακτήρα. Και τώρα προσπαθεί να κάνει αυτό που είναι μάλλον πιο δύσκολο, να φτιάξει ομάδα. Και ζητάει τη γνώμη μου συχνά. (Tιμή μου).

Μου θυμίζει συνεχώς το αβάσταχτο της επαγγελματικής προδοσίας.

Γιατί ανάμεσα στα 12ωρα, τα deadlines, το κυνήγι της επιτυχίας γεννιέται μια βολική ψευδαίσθηση: ‘Οτι είμαστε και φίλοι. Ότι επειδή μοιραζόμαστε πίεση και χρόνο, και πολλά προσωπικά μας, μοιραζόμαστε και αξίες.

Όχι πάντα. Η επαγγελματική προδοσία δεν έρχεται με δράμα. Έρχεται με ακρίβεια.

Έρχεται από ανθρώπους που σε ξέρουν καλά. Που έχουν δει πώς δουλεύεις, πού πονάς, τι αντέχεις. Πιστεύω είναι χειρότερη από την ερωτική. Γιατί στον έρωτα υπάρχει χάος. Στη δουλειά, υπάρχει επιλογή.

Όπως μου έλεγε ο πρώτος μου προϊστάμενος, «το λάθος δεν είναι ότι ποτέ στην απόλυση, είναι στην πρόσληψη». Το λάθος δεν είναι ότι προδόθηκες. Το λάθος είναι ότι δεν κατάλαβες. Και ότι μετά προσπαθείς. Και κάθεσαι.

Κάθεσαι να εξηγήσεις.
Να αναλύσεις.
Να κάνεις τον άλλον να καταλάβει τι έκανε. Να τον κάνεις… καλύτερο.

Δίνεις μάχες εκ των προτέρων χαμένες.

Και λίγο γραφικές.

Γιατί πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει θέμα ικανοτήτων αλλά θέμα αξιών.

Δεν μπορείς να κάνεις κανέναν φιλότιμο.
Δεν μπορείς να τον κάνεις έντιμο.
Δεν μπορείς να τον κάνεις γενναιόδωρο.

Αν μπορούσες, δεν θα είχε ήδη δείξει το αντίθετο.

Και αυτά δεν διδάσκονται σε meeting και δεν διορθώνονται με feedback. 

Ή είναι ήδη εκεί, ή δεν είναι. Τα είχες δει. Απλά τα αγνοούσες ή τα προσπερνούσες.

Η φίλη μου επιμένει καμιά φορά. Όπως επέμενα κι εγώ παλιότερα…  Γιατί μας ενοχλεί όχι μόνο αυτό που έγινε, αλλά και  ότι δεν μπορούμε να το αλλάξουμε.

Θα μάθει όμως ότι υπάρχουν και οι άλλοι.

Οι άνθρωποι που δεν χρειάστηκε ποτέ να τους «εκπαιδεύσεις» στο πώς να είναι σωστοί.

Που δεν σε έβαλαν στη διαδικασία να αποδείξεις την αξία σου. Που δεν έκαναν ποτέ κάτι που να χρειάζεται… διαχείριση.

Έχω πέντε πολύτιμους συναδέλφους που θα γιορτάσουμε την άλλη βδομάδα 30+ χρόνια υπέροχης συνεργασίας.

Δεν χρειάζονται μάχες. Μόνο αλλαγές. (Και γρήγορα, αν είναι δυνατόν).