Αυτά που βλέπουμε, διαβάζουμε, ακούμε, σκρολάρουμε σήμερα δεν τα είχαμε φανταστεί ποτέ.

Αλλά και ποτέ πριν  δεν ήταν τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ποιος μας μιλάει, από ποια θέση και με ποιο συμφέρον.

Γιατί ξέραμε περίπου τι διαβάζαμε. Τα Νέα είχαν μια συγκεκριμένη πολιτική παράδοση, η Ελευθεροτυπία για το ΠΑΣΟΚ, η Καθημερινή μια σαφέστερα συντηρητική τοποθέτηση. Μπορεί να μην υπήρχε αντικειμενικότητα, να συμφωνούσες ή να διαφωνούσες, αλλά ήξερες περίπου από ποια λογική σου μιλάει κάποιος.

Σήμερα ξέρουμε ότι ο Μαρινάκης είναι Ολυμπιακός και ο Αλαφούζος Παναθηναϊκός. 

Μέχρι εκεί, εύκολα.

Αλλά όταν διαβάζουμε μια είδηση, βλέπουμε ένα reel ή ακούμε έναν creator, πόσο εύκολο είναι να ξέρουμε ποιο bias κουβαλάει; 

Ποια συμφέροντα, ποιες σχέσεις, ποια προσωπική ή επιχειρηματική ατζέντα;

Η μεγάλη αλλαγή, λοιπόν, δεν είναι ότι σήμερα μιλάνε όλοι πολύ.

Είναι ότι ο πομπός είναι δύσκολο να διαβαστεί.

Και βέβαια δεν είναι μόνο αυτοί που μιλάνε. Είμαστε κι εμείς που ακούμε.

Ποιο τίτλο θέλουμε; «Tα πράγματα είναι πιο σύνθετα», ή «ΣΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ»;

Και μην ξεχνάμε αυτόν που μας ξέρει καλύτερα. Στη θεωρία λες με ενδιαφέρουν τα ντοκιμαντέρ, στην πράξη ασχολείσαι με το πού πήγε διακοπές η Βίσση.

Και ο αλγόριθμος σε ξέρει. Και δεν χρειάζεται να ξέρει τι είναι αλήθεια. Απλά τι θα μας κρατήσει λίγο περισσότερο στην οθόνη.

Προσθέτω creators, brands, media, AI, και η ερώτηση «ποιος επηρεάζει ποιον;» γίνεται σχεδόν αδύνατο να απαντηθεί.

Οπότε, μπορεί  να μη μας αρέσει ακριβώς το ψέμα. Μας αρέσει όμως σίγουρα  η ιστορία που ταιριάζει με όσα ήδη πιστεύουμε.

Και άρα το πραγματικό ερώτημα σήμερα είναι, πώς θα καταλάβω από ποια θέση μάς μιλάει αυτός που μιλάει.