Λοιπόν, εντελώς τυχαία  έπεσα σ’ ένα παλιό τραγούδι των Dr. Hook, “The Cover of the Rolling Stone”. Τραγούδι του 1972. 

Λέει: “But the thrill we’ve never known, is the thrill that’ll get you when you get your picture on the cover of the Rolling Stone”.

Εμβληματικό περιοδικό, απίστευτα εξώφυλλα, αυστηρά κριτήρια ποιος θα έμπαινε στο εξώφυλλο… Τα πράγματα ήταν απλά. Ή ήσουν διάσημος και άρα στο εξώφυλλο ή δεν ήσουν. Και δεν μπορούσες να είσαι αν δεν είσαι…

Τώρα όμως έχουμε νέα κατηγορία: Ψιλοδιάσημοι. Γιατί εν τω μεταξύ γεννήθηκε το νόμισμα του like.

Τα social media δημιούργησαν αυτή την ενδιάμεση κατηγορία. Δεν είσαι απαραίτητα σταρ, αλλά δεν είσαι και άγνωστος. Έχεις κοινό. Έχεις followers. Μπορεί να σε αναγνωρίζουν σε ένα εστιατόριο ή να περιμένουν τη γνώμη σου για ένα προϊόν. Μπορεί να τρεντάρεις για μια εβδομάδα, έναν μήνα ή έναν χρόνο.

Και μαζί με αυτούς αποκτήσαμε και μια νέα μορφή αναμονής.

Δεν περιμένουμε πλέον το τηλέφωνο. Το εξώφυλλο.

Περιμένουμε το like. Το σχόλιο. Την κοινοποίηση. Την επιβεβαίωση ότι κάποιος μας είδε.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της εποχής μας. Ποτέ άλλοτε η αναγνώριση δεν ήταν τόσο προσβάσιμη. Και ποτέ άλλοτε δεν τη διεκδικούσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι ταυτόχρονα.

Τα likes δεν είναι το πρόβλημα. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας. Ένα μικρό ψηφιακό «σε βλέπω».

Το ερώτημα είναι άλλο: Αρχίζει  να εξαρτάται η αξία μας από αυτό το «σε βλέπω»;

Όταν μια ανάρτηση που δεν πήγε καλά μάς απογοητεύει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε;

Όταν ανεβάζουμε κάτι, όχι επειδή μας εκφράζει, αλλά επειδή πιστεύουμε ότι θα αποδώσει καλύτερα;

Κάποτε το όνειρο ήταν ένα εξώφυλλο στο Rolling Stone.

Σήμερα το εξώφυλλο είναι στην οθόνη του κινητού (και ανανεώνεται κάθε δευτερόλεπτο).

Η ανάγκη, όμως, είναι σταθερή. Να μας δουν. Να μας αναγνωρίσουν.

Διαχρονική η ανθρώπινη ανάγκη για αποδοχή. 
Απλά δεν χρειάζεται να φτάνει στα άκρα.

Υ.Γ.: Μπόρεσαν τελικά οι Dr Hook να μπουν στο εξώφυλλο λόγω του τραγουδιού με λεζάντα “What’s-Their-Names Make the Cover”.