Η δημοσιογραφία δεν είναι αυτό που νομίζαμε. Και όσο το σκέφτομαι τόσο θυμώνω.
Είμαστε πια σίγουροι/σίγουρες ότι μιλάμε για ένα σύστημα σχέσεων που μπλέκει πολιτική, οικονομία και ενημέρωση.
Σχέση δύσκολη γιατί δεν εξαρτώνται μόνο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης από την πολιτική, αλλά εξαρτάται και η πολιτική από τα media. Και αυτό γιατί όταν μεγάλοι επιχειρηματίες κατέχουν ΜΜΕ και ταυτόχρονα έχουν οικονομικά συμφέροντα στο κράτος, (έργα και συμβάσεις), η πολιτική δεν μπορεί να τους αγνοήσει.
Και έτσι δημιουργείται ένας κύκλος: Η πολιτική χρειάζεται τα media για εικόνα και επιρροή.
Τα media χρειάζονται την πολιτική για πρόσβαση και χρήμα και οι Ιδιοκτήτες των media έχουν δύναμη, που επηρεάζει σημαντικές αποφάσεις.
Η χώρα μας χαρακτηρίζεται από υψηλή συγκέντρωση ιδιοκτησίας των media σε λίγους ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους με διασυνδέσεις σε ναυτιλία, ενέργεια, κατασκευές. Κάτι που έχουν επισημάνει διαχρονικά δημοσιογράφοι και μελετητές επικοινωνίας, είναι, ότι η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας των ΜΜΕ σε λίγους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα αλλά βαθιά πολιτικό.
Όταν, διεθνώς, δισεκατομμυριούχοι ελέγχουν την ροή της πληροφορίας, τότε η ενημέρωση παύει να είναι καταγραφή γεγονότων.
Γίνεται πεδίο ισχύος όπου οι αποφάσεις δεν επηρεάζουν μόνο το τι διαβάζει ο κόσμος, αλλά επηρεάζουν την ίδια την κατεύθυνση των κοινωνιών και την ευημερία των πολιτών.
Επίσης τα social media ήρθαν ως υπόσχεση ελευθερίας στην πληροφόρηση σαν μέσον που όλοι μπορούν να μιλήσουν και έτσι η αλήθεια δεν περνά μόνο από τα παραδοσιακά μέσα.
Στην πράξη όμως έφεραν κάτι άλλο. Έναν ανεξέλεγκτο όγκο πληροφορίας, όπου η ταχύτητα συχνά νικά την αλήθεια και την την ακρίβεια και η εντύπωση νικά το γεγονός.
Έτσι άλλαξε η μορφή της πληροφορίας και έγινε πιο άμεση πιο μαζική και πολλές φορές πιο ανεξέλεγκτη.
Με ανησυχεί ο ρόλος της σύγχρονης ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας και της τεχνικής νοημοσύνης, καθώς, η παραγωγή και η αναπαραγωγή της πληροφορίας γίνεται με τέτοια ταχύτητα, όπου η διάκριση ανάμεσα στο αληθινό και το κατασκευασμένο είναι όλο και πιο δύσκολο.
Το ζήτημα είναι ότι η τεχνολογία δεν είναι το πρόβλημα, αλλά ποιος το χρησιμοποιεί και με ποια πρόθεση.
Κι όσο αυτά εξελίσσονται από τα παραδοσιακά μέσα, μέχρι τα social media και πλέον την τεχνητή νοημοσύνη το ερώτημα γίνεται όλο και πιο δύσκολο.
Ποιος διαμορφώνει, τελικά, την ενημέρωση.
Πιστεύω ότι δεν είναι μόνο η πολιτική, τα οικονομικά συμφέροντα, ούτε η ταχύτητα της τεχνολογίας.
Είναι συνδυασμός όλων αυτών σε ένα περιβάλλον όπου η πληροφορία μπορεί να επηρεαστεί η να αναπαραχθεί, με τρόπους που ο απλός πολίτης δεν μπορεί πάντα να ελέγχει.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι η αλήθεια δυσκολεύεται να φανεί αλλά ότι συνηθίζουμε μέσα σ’ αυτή την δυσκολία και δυστυχώς χάνεται μέσα σε έναν θόρυβο που μεγαλώνει συνεχώς.
Και η πιο επικίνδυνη στιγμή είναι όταν σταματάς να ζητάς την αλήθεια.
