(Λεζάντα Φωτογραφίας: Η Lady Diana περπατώντας μέσα στο ναρκοπέδιο στην Ανγκόλα)

«Goodbye England´s rose»
By Elton John

Την αγαπούσε με πάθος ο φακός την Πριγκίπισσα Diana.
Η Lady Di διέθετε μια μαγνητική «φωτογραφική έλξη», η οποία την μετέτρεψε στο πιο φωτογραφημένο πρόσωπο του 20ού αιώνα. Η σχέση της με τον φωτογραφικό φακό δεν ήταν απλώς θέμα ομορφιάς, αλλά ένας συνδυασμός ψυχολογίας, στυλ και επικοινωνίας.

Το διάσημο βλέμμα της Lady Di (chin down, eyes up) υπήρξε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της.
Στα πρώτα χρόνια της δημοσιότητας, συνήθιζε να χαμηλώνει το κεφάλι και να κοιτάζει τον φακό προς τα πάνω. Αυτό το ντροπαλό αλλά καθηλωτικό βλέμμα (γνωστό ως «Shy Di») δημιούργησε μια άμεση αίσθηση οικειότητας και προστατευτικότητας απέναντι στον απλό κόσμο.
Αυτό το “βλέμμα” εξελίχθηκε στο απόλυτο επικοινωνιακό της ατού. Η Diana κοίταζε τον κόσμο, ιδιαίτερα τα παιδιά και τους ασθενείς με μια αφοπλιστική αθωότητα και βαθιά συμπόνια.
Ο φακός κατέγραφε με απόλυτη ειλικρίνεια τη θλίψη, τη χαρά, την αμηχανία ή την αποφασιστικότητα της.
Στη γλώσσα της φωτογραφίας και του κινηματογράφου, αυτό ονομάζεται φωτογένεια η «φωτογραφική αύρα», και στην περίπτωση της Diana άγγιζε τα όρια του μαγικού.
Αυτό το «φλερτ» με τον φακό βασιζόταν σε μερικά πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Τα μεγάλα εκφραστικά της μάτια, τα ψηλά ζυγωματικά και μια χαρακτηριστική γραμμή σαγονιού, που «αιχμαλώτιζαν» το φως με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρχει σχεδόν ποτέ κακή γωνία λήψης.
Η ίδια έπαιζε ένα «κρυφό» παιχνίδι με τον φακό και αυθόρμητα έδειχνε πάντα το σωστό προφίλ ή το λαμπερό της χαμόγελο την κατάλληλη στιγμή. Ακόμα και σε μια απλή φωτογραφία ένιωθες ότι ήταν έτοιμη να σου μιλήσει.
Κάθε της εμφάνιση, από το συγκλονιστικό νυφικό της, τις αιθέριες τουαλέτες της, μέχρι το περίφημο «φόρεμα εκδίκησης» (the Revenge Dress) μετά το διαζύγιο, ήταν έντεχνα σχεδιασμένη, για να λέει μια ιστορία χωρίς λόγια, προσφέροντας στους φωτογράφους το τέλειο «κλικ».

Οι πιο δυνατές φωτογραφίες της δεν ήταν οι στημένες, αλλά εκείνες που την απαθανάτιζαν με απλούς ανθρώπους, ασθενείς, ή παιδιά σε στιγμές αυθόρμητης τρυφερότητας.
Η ζεστασιά της περνούσε κατευθείαν στην κάμερα σαν μυστική φλόγα αόρατη, μα τόσο δυνατή, που άγγιζε βαθιά τον κόσμο, σπάζοντας την παγωμένη απόσταση της μοναρχίας. Εκεί που άλλοτε υπήρχε το απρόσιτο, η Diana έφερε το ανθρώπινο. Η απόρριψη και η στέρηση της αγάπης έμοιαζαν να τη μεταμορφώνουν και να την κάνουν πιο βαθιά ανθρώπινη.
Ο φακός την «αγάπησε» ως ένα ντροπαλό κορίτσι που παντρεύτηκε τον Πρίγκηπα Κάρολο σε έναν παραμυθένιο γάμο και την «ερωτεύτηκε» καθώς μεταμορφωνόταν σε μια απελευθερωμένη παγκόσμια «philanthropist icon» γυναίκα που περπάτησε ισότιμα δίπλα στη Mother Teresa.
Αυτή η ολοκλήρωση καταγράφηκε από τους παπαράτσι καρέ-καρέ. Ήταν μια σπάνια περίπτωση όπου η κάμερα δεν αποτύπωνε απλώς την εξωτερική εμφάνιση της, αλλά αναδείκνυε μοναδικά και τη γνήσια ενσυναίσθηση απέναντι στους αδύνατους και ξεχασμένους. Η ζεστασιά της αποτυπωνόταν άψογα μέσα από την κάμερα.
Η «φωτογραφική της έλξη» ήταν ταυτόχρονα η μεγαλύτερη δύναμη και η μοιραία τραγωδία της.

Χρησιμοποίησε τα ΜΜΕ για να στρέψει την προσοχή του κόσμου σε ανθρωπιστικά θέματα, όπως το να περπατήσει μέσα στα ναρκοπέδια της Ανγκόλα και να χαιρετίσει τον ασθενή με AIDS. Δυστυχώς για την ίδια τη Diana, η εμμονή των φωτογράφων με την εικόνα της, κατέληξε να προκαλέσει μοιραία και το τέλος της. Στο θανάσιμο αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Αύγουστο του 1997, κάτω από το «Pont de l´Alma» στο Παρίσι έφυγε από την ζωή η Πριγκίπισσα της Ουαλίας πρόωρα.
Ήταν 36 ετών. Ο θάνατος «πάγωσε» την εικόνα της.
Δεν πρόλαβε να γεράσει. Έμεινε για πάντα νέα στην συλλογική μνήμη.
Σχεδόν τρείς δεκαετίες μετά, οι φωτογραφίες της στοιχειώνουν ακόμα και ο κόσμος αναζητά νοσταλγικά την γοητευτική της φιγούρα.
Ήταν όμως το άγγιγμα της ανθρωπιάς που της έδωσε τον πιο πολύτιμο τίτλο: «Βασίλισσα στις καρδιές των ανθρώπων».

Αφιερώνουμε στη μνήμη της το αρχαίο γνωμικό του σπουδαίου Αθηναίου ποιητή Μενάνδρου:
«Όν οι θεοί φιλούσιν αποθνήσκει νέος»