Καθότι η σχολή που τελείωσα ήταν κυρίως δημοσιογραφίας, είχα ασχοληθεί αρκετά με τα μέσα, παραδοσιακά και μη, και με το πώς αντιλαμβανόμαστε αυτό που μας παρουσιάζεται ως «είδηση».

Και σαν κοπέλα που μεγάλωσε στα early 00s, μεγάλωσα με το δελτίο των 8, το ραδιόφωνο, την εφημερίδα της Κυριακής. Κάποιος σου έλεγε τις ειδήσεις.

Και εσύ, καλώς ή κακώς, τις άκουγες.

Θεωρητικά τουλάχιστον, για να δημοσιευτεί κάτι έπρεπε να περάσει από κάποια φίλτρα. Να διασταυρωθεί. Λέω θεωρητικά, γιατί προφανώς και τότε υπήρχαν συμφέροντα, λάθη και προπαγάνδα.

Δεν ανακαλύψαμε τη διαφθορά με το TikTok.

Απλώς υπήρχαν λιγότερες φωνές.

Σήμερα;
Όποιος θέλει μπορεί να ανοίξει την μπροστινή κάμερα και μέσα σε δύο λεπτά να μας εξηγήσει τι πραγματικά συμβαίνει στην οικονομία, στην ιατρική, στην ψυχολογία και, αν περισσέψει χρόνος, στις σχέσεις.

Podcast; TikTok; Story; Reel;

Δεν έχει και τόση σημασία.

Η πληροφορία πλέον μπορεί να φύγει πριν καν προλάβουμε να αναρωτηθούμε από πού ήρθε.

Είναι κακό;

Όχι απαραίτητα. Γιατί έτσι απέκτησαν φωνή άνθρωποι που παλαιότερα ίσως δεν θα ακούγονταν ποτέ. Και αυτό είναι σημαντικό.

Από την άλλη, το ότι μπορείς να μιλήσεις δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ξέρεις και για τι μιλάς.

Και κάπου εκεί μπερδεύουμε την άποψη με τη γνώση.

Μικρόφωνο μπροστά;

Podcast expert.

Λευκή μπλούζα;

Γιατρός στο TikTok.

Ωραίο μοντάζ και δραματική μουσική;

Ντοκιμαντέρ.

Κάτι ανεβαίνει το πρωί, γίνεται viral το μεσημέρι και μέχρι το βράδυ κάποιος έχει ήδη καταδικαστεί.

Μετά μπορεί να έρθει η διάψευση.

Αλλά ποιος την είδε;

Το πρώτο post είχε 800.000 views. Η διόρθωση 8.000.

Και τελικά ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο θέμα. Ότι δεν εμπιστευόμαστε πια κανέναν και καταλήγουμε να πιστεύουμε αυτόν που ήδη συμφωνεί μαζί μας.

Η πληροφορία υπάρχει παντού.

Η πραγματική δεξιότητα σήμερα είναι άλλη:
«Αυτό που μόλις άκουσα… το πιστεύω;»